Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Ł. decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] nakazał rozbiórkę samowolnie wybudowanego zbiornika na olej napędowy wraz z dystrybutorem do tankowania pojazdów na działce nr [...] przy ul. N. w Ł. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła "N." H. L., M. i A. S. Sp. z o.o. w Ł. Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, iż przedmiotowy zbiornik na olej napędowy jest tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów ustawy Prawo Budowlane, przy czym z uwagi na to, że może on znacząco oddziaływać na środowisko, ustawienie go w terenie wymaga pozwolenia na budowę. W związku zaś z uchylaniem się zobowiązanej firmy do wykonania nakazanych obowiązków w ramach procedury legalizacyjnej, wydanie nakazu rozbiórki było obligatoryjne.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. złożyła "N." H. L., M. i A. S. Sp. z o.o. w Ł. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art.28 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 7 ustawy Prawo Budowlane oraz § 1 pkt 4 w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21.11.2005 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej, produktów naftowych i ich usytuowanie, a także art. 6 i 7 k.p.a.
W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, iż przedmiotowy zbiornik nie jest stacją kontenerową, budowlą, ani też w ogolę obiektem budowlanym, lecz urządzeniem technicznym, wykorzystywanym trwale – a nie tymczasowo - do wyłącznych potrzeb własnych spółki. W tej sytuacji do przedmiotowego zbiornika nie ma zastosowania art.3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, a co za tym idzie ustawienie i posadowienie zbiornika na olej napędowy na potrzeby własne nie stanowi robót budowlanych i nie wymaga dokonania zgłoszenia, a tym bardziej uzyskania pozwolenia na budowę.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Skarga niniejsza nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły zgodnie z przepisami prawa.
W przedmiotowej sprawie Skarżąca konsekwentnie wskazywała, iż przenośny zbiornik na olej napędowy wraz dystrybutorem o pojemności 7,5 m3, który został posadowiony na jej nieruchomości, nie jest stacją kontenerową, budowlą, ani też w ogolę obiektem budowlanym, lecz urządzeniem technicznym, wykorzystywanym trwale – a nie tymczasowo - do wyłącznych potrzeby własnych spółki. W takiej zaś sytuacji do przedmiotowego zbiornika nie mają zastosowania przepisy ustawy Prawo budowlane, a co za tym idzie ustawienie i posadowienie przedmiotowego zbiornika nie stanowi robót budowlanych i nie wymaga dokonania zgłoszenia, a tym bardziej uzyskania pozwolenia na budowę.
Taka argumentacja Skarżącej nie znajduje uzasadnionych podstaw. Zgodnie bowiem z art. 1 Prawa budowlanego, ustawa ta normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowania, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych. Obiektem budowlanym jest zaś także – czego Skarżący zdaje się nie dostrzegać - budowla taka jak zbiorniki i wolno stojące urządzenia techniczne (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego), przy czym obiektami budowlanymi są również tymczasowe obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem (art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego). Budową jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu (art. 5 pkt 6 Prawa budowlanego), przy czym nie ulega wątpliwości, że wykonywanie obiektu w określonym miejscu może polegać na usytuowaniu w określonym miejscu obiektu, którego konstrukcja została wykonana poza miejscem budowy, co może dotyczyć na przykład takich obiektów budowlanych (budowli) jak zbiorniki, urządzenia techniczne, kontenery, barakowozy.
Tak więc to, że określony obiekt budowlany został wykonany w znacznej części lub nawet w całości w innym miejscu, a następnie przeniesiony i usytuowany w innym miejscu, nie może uzasadniać wniosku – jak twierdzi to Skarżący w sprawie niniejszej - że nie jest to budowa rozumiana jako wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Sąd podziela tu stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 31 maja 2007 r., VII SA/Wa 486/07, iż w takim przypadku wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu polega na usytuowaniu obiektu w określonym miejscu z zamiarem korzystania z niego.
Określona rzecz może stać się obiektem budowlanym po usytuowaniu jej w określonym miejscu z uwagi na jej przeznaczenie i sposób użytkowania. Oznacza to, że usytuowanie w przedmiotowej sprawie zbiornika na paliwo o pojemności 7,5 m3 na nieruchomości Skarżącej spółki stanowiło budowę obiektu budowlanego.
Zgodzić się w tym miejscu należy z organem II instancji, iż ustawa Prawo budowlane nie definiuje "przenośnego dystrybutora paliw ze zbiornikiem" i z tego względu należy odwołać się do terminologii przyjętej w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063 ze zm.). Stosownie do § 1 pkt 4 tego rozporządzenia, zbiorniki i urządzenia do tymczasowego wydawania paliw płynnych, o konstrukcji umożliwiającej jej przemieszczanie określone są jako "stacja kontenerowa". Nie ma tutaj racji Skarżący wskazując, iż trwałe wykorzystywanie przedmiotowego zbiornika na cele związane z działalności spółki wyklucza tym samym przyjęcie jego "tymczasowego" charakteru.
Należy bowiem podkreślić, iż tymczasowość tą należy rozumieć jako przeznaczenie do czasowego użytkowania, w okresie krótszym od trwałości technicznej obiektu, co oznacza, że obiekt ten może być następnie rozebrany lub przeniesiony w inne miejsce.
Z kolei obiekty kontenerowe sklasyfikowane są jako tymczasowe obiekty budowlane (art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego), przy czym należy zauważyć, że "tymczasowość" obiektu budowlanego nie ma znaczenia dla wymagań prawnych związanych z jego budową - zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane budowa wszystkich obiektów budowlanych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a jedyne wyjątki od tej zasady są enumeratywnie wyliczone w art. 29 tej ustawy.
W tym stanie rzeczy nie są trafne zarzuty skargi zarówno co do tego, że zbiornik na paliwo nie jest obiektem budowlanym, jak i co do tego, że jego usytuowanie w określonym miejscu nie było wykonywaniem obiektu budowlanego, w znaczeniu budowy i wykonywania robót budowlanych. Wobec tego, nie można podzielić stanowiska Skarżącej spółki, iż w tej sprawie nie było wymagane ani pozwolenie na budowę, ani zgłoszenie. Z uwagi na przeznaczenie zbiornika, jego wielkość oraz wymagania co do jego usytuowania organy administracji trafnie stwierdziły, iż zbiornik taki powinien być zakwalifikowany jako tymczasowy obiekt budowlany, którego wybudowanie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Posadowiony przez Skarżącą obiekt budowlany wymagałby jedynie - stosownie do treści z art. 30 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane - dokonania zgłoszenia, jednak pod warunkiem, że przewidziany byłby do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.
Zwolnienie to nie dotyczy obiektów, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, jak wynika z opinii w aspekcie ochrony środowiska, zawartej w "Opisie działania i paszporcie zbiornika przenośnego dwupłaszczowego do przechowywania na użytek własny oleju napędowego o pój. 7.500 litrów.", przedmiotowy zbiornik stanowi instalację zaliczaną do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i jego eksploatacja może się odbywać tylko na podstawie decyzji wydanej przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego.
Bezsporne jest w niniejszej sprawie, że Skarżąca nie uzyskała pozwolenia na posadowienia przedmiotowego zbiornika. Zgodnie zaś z przepisem art. 48 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wskazać należy, iż ustawodawca dopuszcza tzw. legalizację samowoli budowlanej jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania. W przedmiotowej sprawie "N." H. L., M. i A. S. Sp. z o.o. w Ł. wezwana do przedłożenia w określonym terminie stosownych dokumentów w celu zalegalizowania wniesionego zbiornika (k.15 akt organu I instancji), nie wywiązała się z tak określonego obowiązku, co stosownie do treści art. 48 ust. 4 w zw. z ust.1 ustawy Prawo budowlane obligowało organy administracji do wydania decyzji o nakazie rozbiórki obiektu.
Także podniesiony w skardze – nie sprecyzowany zresztą przez spółkę - zarzut naruszenia przepisów art. 6 i 7 k.p.a. nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Skarga poza gołosłowną polemiką z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi przez organy budowlane nie zawiera przekonywujących argumentów i w najmniejszym stopniu nie wykazała, aby organy te, oceniając dowody naruszyły zasadę logicznego rozumowania i nie uwzględniły wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego i prowadzi ona w zasadzie do własnej oceny dokonywanej na własnych wyjaśnieniach.
Reasumując, stwierdzić należy, iż zapadłe w przedmiotowej sprawie decyzje organów administracji zostały wydane z pełnym zachowaniem przepisów prawa materialnego, jak i procesowego.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.