Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 18 października 2001 r., na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. Nr 89. poz. 414 ze zm.) nakazał I. T. i A. Z., zamieszkałym w G., przy ul. K. [...] rozbiórkę domku letniskowego, barakowozu — zdjętego z kół oraz ustępu suchego wraz ze zbiornikiem na ścieki, wykonanych samowolnie na działce nr [...] w N. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 13 września 2001 r. ustalono, że na przedmiotowej działce znajduje się domek letniskowy o konstrukcji drewnianej, nie związany trwale z gruntem, wybudowany latem 1996 r. Na tej działce znajdują się również: barakowóz zdjęty z kół oraz ustęp suchy ustawiony na szczelnym zbiorniku na ścieki, posadowione w 2001 r., co ustalono w oparciu o oświadczenie właścicieli. Wszystkie te obiekty posadowiono bez pozwolenia na budowę.
Organ wskazał, ze usytuowanie przedmiotowych obiektów narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak było zatem, zdaniem organu, podstaw do zastosowania art. 49 Prawa budowlanego.
PINB wskazał, że stosownie do art. 48 Prawa budowlanego, stanowiącego, że obiekty lub ich części, wybudowane bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia obligatoryjnie podgalają rozbiórce, należało orzec jak w niniejszej decyzji.
I. T. i A. Z. wniosły dowołanie od tego rozstrzygnięcia, w którym wywodziły, że przedmiotowa działka nie jest terenem lasów, ale gruntem rolnym, na jaki została przekwalifikowana decyzją z dnia 7 września 1995 r. Wskazywały, iż wielokrotnie zwracały się do Urzędu Gminy o przekwalifikowanie tych gruntów rolnych na działkę rekreacyjną, jednakże nie otrzymały żadnej odpowiedzi. Wskazywały, iż zarzut posadowienia przedmiotowych obiektów budowlanych nie powinien mieć znaczenia dla Gminy, albowiem pobierała ona za nie podatki, a zatem już wcześniej wiedziała o ich istnieniu.
Wywodziły również, że ich zdaniem obiekty znajdujące się na tej działce są budynkami gospodarczymi, które mogą być realizowane na gruncie rolnym.
Nie uwzględniając zarzutów odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 24 grudnia 2001 r.. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia podzielając w całości jego podstawy faktyczne i prawne.
Ponadto organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Wejherowo, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy w Wejherowie nr XXIII/139/92 z dnia 11 maja 1992 r. przedmiotowa działka stanowi las, a zatem niedopuszczalne było posadowienie na niej obiektów budowlanych.
Organ podkreślił, iż rozstrzyganie spraw samowoli budowlanej nie podlega uznaniowości organu nadzoru budowlanego, bądź jego dobrej czy złej woli. Rozstrzygnięcia te znajdują bowiem oparcie w brzmieniu art. 48 Prawa budowlanego i przewidują obligatoryjny nakaz rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części posadowionego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.
I. T. i A. Z. wniosły skargę do Sądu na powyższe rozstrzygnięcia, zarzucając, że przedmiotowa działka nie stanowi lasu, a jedynie grunty rolne. Ich domek letniskowy, posadowiony w 1996 r. powinien był zostać przez organy zalegalizowany na podstawie art. 49 Prawa budowlanego. Wskazywały, że realizacja budynków gospodarczych, jakimi są budynki na przedmiotowej działce, nie wymagała, zgodnie z art. 29 pkt la Prawa budowlanego uzyskania pozwolenia na budowę.
Odpowiadając na skargę wniesiono o jej oddalenie, powołując się na argumentacje faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 29 ust la Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. Jednakże w tym wypadku, zgodnie z art. 30 ust 1 pkt 1 tej ustawy budowa wymagała zgłoszenia właściwemu organowi. Organ wskazał, że działka nr [...] w N. nie stanowi działki siedliskowej, zatem przepisy powyższe nie znajdują zastosowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów- administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. (Dz.U. Nr 153. poz. 1269) Prawo o ustroju sadów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).
Obowiązujący w dacie realizacji przedmiotowego obiektu budowlanego oraz w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepis art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z. 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) stanowił, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art.
30. Art. 29 ust. l pkt 1 Prawa budowlanego stanowił, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolna i uzupełniających zabudowę zagrodowa w ramach istniejącej działki siedliskowej m. in. parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m.. przy czym zgodnie z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego budowa tego rodzaju obiektu wymagała zgłoszenia właściwemu organowi.
Z niekwestionowanych w skardze ustaleń organów administracji wynika, że skarżące wybudował przedmiotowy domek letniskowy w 1996 r., pozostałe zaś obiekty budowlane w 2001r., bez uzyskania pozwolenia na budowę oraz bez zgłoszenia, o jakim mowa w art. 30 ustawy.
Obiekty te zostały zrealizowane na działce nr [...] w N., która zgodnie z wyciągiem z rejestru gruntów stanowi las. a ponadto w świetle ustaleń, przytoczonego w zaskarżonej decyzji, obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest przeznaczona pod zabudowę, tylko pod uprawy leśne.
Działka ta nie jest siedliskiem istniejącego gospodarstwa rolnego, a zatem nie ma do niej zastosowania przytoczony wyżej przepis art. 29 ust 1 pkt 1 ustawy.
Na marginesie wskazać należy, że skarżące przed rozpoczęciem robót budowlanych nie dokonał zgłoszenia wymaganego przepisami ustawy.
Powołany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia przepis art. 48 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, przewidywał, że właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Przepis ten nie pozostawiał organom administracji sfery uznaniowości w zakresie zastosowania sankcji rozbiórki obiektu budowlanego wzniesionego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Stwierdzenie, że wzniesienie określonego obiektu budowlanego nastąpiło bez wymaganego pozwolenia na budowę i na terenie nie przeznaczonym pod zabudowę (por. art. 49 ust 1) obliguje organ administracji do nakazania jego rozbiórki na wskazanej wyżej podstawie prawnej.
Z tych tez przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153. poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153. poz. 1271) oddalił skargę.