Uzasadnienie
Decyzją z dnia 6 czerwca 2001r. Nr [...] Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił J. i B. D. pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej budowę zespołu garażowego wraz z przyłączami do sieci komunalnych na działkach położonych w G. przy ulicy J. [...] S. oznaczonych nr [...] i [...].
Decyzja została wydana na podstawie art. 28, art. 33 ust. 4, art. 36 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) oraz art. 104 Kpa.
W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym pomieszczenia garażowe znajdujące się w obrębie segmentu "A" stanowią w istocie obiekt budowlany składający się z 7 garaży. W projekcie budowlanym na stronie 28 określono materiał, z którego należy wykonać ściany:
- 1. zewnętrzne – gazobeton o grubości 25 cm (odporność ogniowa 240 min),
- 2. wewnętrzne – gazobeton o grubości 12 cm (odporność ogniowa 120 min).
Tak więc ściana oddzielenia pożarowego na granicy działek ma odporność ogniową 240 min., a więc więcej niż wymaga tego przepis § 274 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 15, poz. 140 z późn. zm.). Wrota garażowe jako otwory mają powierzchnię mniejszą od 1/3 powierzchni ścian zewnętrznych.
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli R. i A. W. wskazując, iż lokalizacja garaży na granicy działki zwiększa zagrożenie dla środowiska oraz uniemożliwia prawidłowe zagospodarowanie nieruchomości odwołujących się. Miejscowy plan zagospodarowanie nie określa, że zespół garaży ma być usytuowany przy granicy z działką, powinna więc zostać zachowana wymagana przepisami odległość obiektu od granicy działki. Odwołujący się wskazali, iż w 1998r. wybudowali pawilon handlowy, którego istnienia nie uwzględnia się przy wydawaniu pozwolenia na budowę tych garaży. Odwołujący domagali się ostatecznej zmiany lokalizacji garaży i nakazanie odsunięcia ich o minimum 10 m od granicy działki.
Decyzją z dnia 16 sierpnia 2001r. Nr [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wskazano, iż z analizy akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta z dnia 11 stycznia 2000r. Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z decyzji tej wynika, że przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie jednostki bilansowej [...] miejscowego planu zagospodarowania terenów Dzielnicy R. Z ustaleń szczegółowych dla tej jednostki wynika, że inwestycja zachowuje warunki określone w § 122 pkt 1 i 2 oraz § 124 pkt 1.
Rozpatrując zamierzenie inwestycyjne pod kątem zachowania przepisów ppoż. organ wskazał, że inwestor przedłożył opinię w zakresie wymagań ochrony przeciwpożarowej, sporządzoną przez uprawnionego rzeczoznawcę.
Wobec powyższego, zdaniem organu, inwestycja spełnia wymagane warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i jest zgodna z obowiązującym Prawem budowlanym.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli R. i A. W. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji Prezydenta Miasta.
Zarzucili wskazanym decyzjom naruszenie:
- • art. 64 ust. 3 Konstytucji RP,
- • art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane przez ograniczenie zrealizowania w przyszłości nadbudowy posiadanego pawilonu o piętro mieszkalne z uwagi na brak możliwości zachowania odległości przewidzianej przepisami prawa.
- • art. 140 Kodeksu cywilnego, gdyż umieszczenie zespołu garażowego między pawilonami z dobudowanymi piętrami mieszkalnymi, szczególnie w sąsiedztwie granicznym jadłodajni skarżących nadbudowanej o piętro mieszkalne narusza społeczno-gospodarcze przeznaczenie prawa własności.
- • § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – odległość od granicy działki sąsiedniej dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów. Zasada ta powinna mieć zastosowanie do przedmiotowej sprawy i usytuować zespół garażowy w odległości 3 metrów od pawilonu skarżących z jadłodajnią, bowiem nie ma innego przepisu dotyczącego usytuowania zespołu garażowego o powierzchni do 100 m na granicy działki bez względu na to, jakie ściany odporności przeciwpożarowej zastosowano.
- • art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane przez dopuszczenie do zaprojektowania na osiedlu mieszkalnym zespołu garażowego w sąsiedztwie pawilonów handlowych, z których niektóre zostaną nadbudowane o piętra mieszkalne, szczególnie w bezpośrednim – granicznym sąsiedztwie pawilonu skarżących, w którym mieści się jadłodajnia.
- • art. 5 ust. 1 pkt 3 i 9 ustawy Prawo budowlane, gdyż skarżone decyzje nie zapewniają ochrony uzasadnionych interesów skarżących. Immisje materialne z zespołu garaży w postaci spalin, substancji gazowych, pyłów, zapachów i innych związków chemicznych przenoszone przez wiatry będą kierowane na jadłodajnie skarżących i na ogródek zewnętrzny przeznaczony do spożywania pokarmów i napojów. Zniszczy to markę usług skarżących, którzy gwarantują zdrową żywność i zapewniają realizowanie zasad żywienia zbiorowego. Będzie to szczególnie uciążliwe dla klientów jadłodajni. Także uciążliwość akustyczna, przekroczenie norm hałasu, będzie wywierała znaczny wpływ na klientów.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają prawo.
W myśl art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. z 2000r. Dz.U. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
- 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z:
- a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska,
- b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
- c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,
- 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
- 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.
Ocena zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi dotyczy w szczególności przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 15, poz. 140 z późn. zm.).
Nadto stosownie do treści art. 5 ust. 2 właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5.
Art. 5 zawiera warunki, które musi spełniać obiekt budowlany. Należy do nich również ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, która obejmuje w szczególności zapewnienie dostępu do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, a także dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie oraz ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby.
W tym zaś aspekcie sprawa niniejsza nie była rozpatrywana. Organy nie dokonały analizy sytuacji stron w kontekście art. 5 ust 2 Prawa budowlanego ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że zostały zachowane wymagania ochrony przeciwpożarowej. Nie ustosunkowano się w ogóle do podnoszonych przez skarżących zarzutów, dotyczących ograniczenia przez przyjętą lokalizację możliwości korzystania z ich nieruchomości. Brak ustaleń we wskazanym zakresie wyłącza możliwość oceny legalności zaskarżonej decyzji.
Do wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej doszło zatem z naruszeniem art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Opisane uchybienia powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia 6 czerwca 2001r. Nr [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Ponownie rozpoznając sprawę organ rozpatrzy wniosek inwestorów o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę uwzględniając powyższe wskazania.
Na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, iż uchylone decyzje nie mogą być wykonane. Rozstrzygniecie to uniemożliwia wykonanie decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. Wykonanie wadliwych decyzji w tym czasie byłoby bowiem aksjologicznie nieuzasadnione i prowadziło do naruszenia praw i interesów strony postępowania.