Uzasadnienie
Prezydent Miasta decyzją z dnia 20 stycznia 2006 r., na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 30 ust. 2, 5 i 7 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm.) wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia przez A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zamiaru montażu urządzeń reklamowych na dachu budynku przy ul. S. w G. oraz nałożył na zgłaszającego obowiązek uzyskania dla przedmiotowej inwestycji pozwolenia na budowę.
W dniu 21 grudnia 2005 r. A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością złożyła w Urzędzie Miejskim zgłoszenie dotyczące zamiaru montażu urządzeń reklamowych na dachu budynku.
Organ rozpatrując przedmiotowy wniosek w pierwszej kolejności nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia poprzez dostarczenie zgody Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na planowane zamierzenie oraz przedłożenia prawidłowo wypełnionego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Inwestor do dnia 13 stycznia 2006 r. dostarczył jedynie prawidłowo wypełnione oświadczenie. Brak decyzji Konserwatora Zabytków pozwolenia uzasadnił okolicznością, iż inne reklamy znajdujące się na obszarze ulicy S. również nie posiadają takiego pozwolenia.
Organ analizując materiał dowodowy zebrany w sprawie ustalił, iż przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie objętym ścisłą ochroną konserwatorską, wpisanym do rejestru zabytków pod nr 8/11.10.1947 r.. Dokonywanie jakichkolwiek inwestycji na tym terenie wymaga zatem zgody Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.
Ponadto, jak zauważył Prezydent Miasta udział Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zarezerwowany jest wyłącznie dla postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, zatem uzasadnionym było wniesienie sprzeciwu i zobowiązania strony do uzyskania takiego pozwolenia.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości.
Odwołujący się wskazał na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w postaci art. 77 § 1 i 4 w związku z art. 7 k.p.a. poprzez nie rozpatrzenie przez organ badający sprawę całości zgromadzonego materiału dowodowego, nie uwzględnienie przy rozpatrywaniu sprawy faktów znanych organowi z urzędu, jak również naruszenie prawa wszystkich podmiotów gospodarczych do równego traktowania przez organy administracji publicznej.
Wskazano także na naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 30 ust. 2 pkt 15, art. 30 ust.1 pkt 3b oraz ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane, poprzez chybione przyjęcie przez organ pierwszej instancji, że realizacja inwestycji objętej zgłoszeniem może spowodować pogorszenie stanu zachowania zabytków.
W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż organ pierwszej instancji zastosował odmienne procedury i wymogi przy rozpatrywaniu takich samych zgłoszeń składanych przez różne podmioty gospodarcze, co w ocenie odwołującego jest naruszeniem przepisów prawa administracyjnego w szczególności przepisu art. 7 k.p.a. zobowiązującego organy administracji publicznej do straży praworządności.
Odwołujący nie zgodził się także ze stwierdzeniem organu co do możliwości pogorszenia zachowania zbytków. Wskazano, iż przedmiotowy budynek znajdujący się przy ul. S. stanowi typ obiektu - blok mieszkalny zbudowany w latach siedemdziesiątych - nie posiadający w opinii odwołującego się cech o znaczeniu historycznym, artystycznym lub naukowym.
Na potwierdzenie swojej opinii A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością przytoczyła informację zawartą w części graficznej projektu Miejscowego Planu Zagospodarowania Terenu Nr 1124, w którym budynek przy ul. S. nie został oznaczony ani jako obiekt wpisany do rejestru zabytków, ani jako obiekt o wartościach kulturalnych.
Ponadto wskazano, iż instalacja urządzeń reklamowych objęta zgłoszeniem z dotyczy instalacji urządzenia o wysokości powyżej 3m na obiekcie budowlanym i zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust 1 pkt 3 b ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane wymaga tylko zgłoszenia, bowiem jak wyżej wskazano przedmiotowy budynek nie jest obiektem wpisanym do rejestru zabytków, jak również obiektem o wartościach kulturalnych, wiec nie ma do niniejszej sprawy zastosowania art. 30 ust. 7 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.
Wojewoda decyzją dnia 30 marca 2006 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 30 ust. 7 pkt 2, art. 80 ust. 1 pkt. 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż zaskarżona decyzja nie budzi wątpliwości co do swojej legalności. W szczególności wydana została w oparciu o prawidłową podstawę prawną w postaci art. 30 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), jak również organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie poprzedzającą jej wydanie.
Organ podkreślił, iż regulacja zawarta w przepisie art. 30 ust 7 pkt 2 Prawa budowlanego daje organowi uprawnionemu do przyjęcia zgłoszenia możliwość oceny okoliczności możliwości naruszenia stanu zachowania zabytków.
W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji oceniając zgłoszone zamierzenie inwestycyjne wskazał przepis z którego wynika, iż planowana inwestycja winna być realizowana w procedurze pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia ponieważ wymaga akceptacji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Przepisem tym jest art. 39 Prawa budowlanego, zgodnie z którym "prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków".
Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, iż przedmiotowe postępowanie ogranicza się jedynie do badania zgłoszonego przez odwołującego się zamiaru montażu urządzeń reklamowych. W ramach tego postępowania organ nie bada prawidłowości podobnych inwestycji zrealizowanych przez innych inwestorów.
Skargę na powyższą decyzję wniósł A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością żądając jej uchylenia.
W skardze zarzucono obrazę przepisów postępowania administracyjnego poprzez naruszenie:
- - art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 6 i art. 8 oraz art. 11 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego w zakresie wskazania źródeł dowodowych w oparciu o które organ przyjął, że realizacja inwestycji budowlanej objętej wnioskiem inwestora z dnia 21 grudnia 2006 r., naruszy stan zachowania zabytków oraz poprzez przyjęcie przez organ odwoławczy błędnego poglądu prawnego, iż okoliczność spełnienia przesłanki z przepisu art. 30 ust. 7 pkt 2 ustawy Prawo budowlane co do zasady nie wymaga uzasadnienia i udowodnienia przez organ w treści decyzji rozstrzygającej sprawę, co do istoty, a także
- - art. 77 § 1 w związku z art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organy obu instancji przeprowadzenia pełnego postępowania wyjaśniającego, w szczególności postępowania dowodowego w zakresie spełnienia przesłanki z artykułu 30 ust. 7 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, a mianowicie ustalenia pogorszenia stanu zachowania zabytków przez realizację przedmiotowej inwestycji budowlanej, pomimo, iż wskazany wyżej przepis został powołany przez organ jako podstawa rozstrzygnięcia w sprawie, co uzasadnia twierdzenie, iż zaskarżona decyzja Wojewody, jak również decyzja Prezydenta Miasta oparte zostały na zupełnie dowolnych ustaleniach faktycznych.
Ponadto wskazano na naruszenie przepisów ustawy Prawo budowlane, to jest - art. 30 ust. 2 ustawy, poprzez wezwanie przez organ strony postępowania do uzupełnienia dokumentacji zgłoszenia w zakresie przedłożenia decyzji wydanej przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w trybie art. 39 ustawy Prawo budowlane pomimo, iż przedmiotowe rozstrzygniecie organu ochrony zabytków, co do zasady, ma zastosowanie w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, nie zaś w procedurze uproszczonej (zgłoszenie), określonej w art. 30 ustawy Prawo budowlane (art. 30 ust. 7 pkt 2) ustawy,
- - art. 39 ustawy, poprzez chybione zastosowanie tego przepisu w związku z przepisem art. 30 ust. 7 pkt 2 ustawy i w ten sposób przyjęcie trybu działania wojewódzkiego konserwatora zabytków przewidzianego dla obiektów budowlanych wymagających pozwolenia na budowę, przy jednoczesny przyjęciu przez organ, na co wskazuje powołanie się przez organ na przepis art. 30 ust. 7 pkt 2 ustawy, iż przedmiotowe roboty budowlane są objęte obowiązkiem zgłoszenia oraz przyjęcie przez organ błędnego poglądu prawnego, iż z treści przedmiotowego przepisu wynika, iż przedmiotowa inwestycja budowlana "... winna być realizowana w procedurze pozwolenia na budowę... ".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).
W postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniu podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.
Uwzględnienie skargi następuje jedynie w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.).
Sąd badając przedmiotową sprawę uznał, iż skarga jest niezasadna.
Stosownie do treści przepisu art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) zasadą jest uzyskiwanie przez inwestora pozwolenia na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31.
W myśl art. 29 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga między innymi wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem takich urządzeń usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.
Wykonanie powyższych robót obciążone zostało jednakże obowiązkiem dokonania wcześniejszego zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru ich realizacji (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy).
Stosownie do przepisu art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia.
Zgodnie zaś z treścią przepisu art. 37 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm.), właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować:
- 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia;
- 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków;
- 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych;
- 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.
Ponadto w myśl przepisu art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków.
W niniejszej sprawie inwestor – A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością stosownie do przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego zgłosił zamiar montażu urządzeń reklamowych na dachu budynku przy ul. S. w G. Prezydent Miasta zbadał przedłożone zgłoszenie i w toku postępowania stwierdził, iż przedmiotowe urządzenie reklamowe ma zostać zainstalowane na obszarze wpisanym do rejestrów zabytków pod nr 8/11.10.1947 r.
Jak wynika z materiału dowodowego budynek, na którym miało zostać zainstalowane przedmiotowe urządzenie nie jest zabytkiem, natomiast znajduje się na obszarze ścisłej ochrony konserwatorskiej.
W związku z powyższym w ocenie organu uzasadnionym było wniesienie sprzeciwu oraz nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w związku z możliwością spowodowania pogorszenia stanu zachowania zabytków we wskazanej strefie.
Sąd podziela stanowisko obu organów uznając, iż w okolicznościach niniejszej sprawy miały one prawo do nałożenia na inwestora takiego obowiązku.
Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że inwestor zamierza umieścić urządzenie reklamowe na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Budynek, na którym ma zostać umieszczone urządzenie nie jest co prawda zbytkiem, co wynika z akt, znajduje się on jednakże w otoczeniu innych zabytków, na obszarze chronionym co jednoznacznie przesądza o procedurze jaka musi zostać zastosowana.
Przewidziana w art. 30 Prawa budowlanego procedura zgłoszeniowa jest bowiem wyjątkiem od głównej zasady prawa budowlanego wymagającego od inwestora uzyskania pozwolenia na budowę.
Określony w art. 29 Prawa budowlanego katalog obiektów i robót budowlanych nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę stanowi wyjątek zatem od generalnej zasady przyjętej w ustawie i nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Katalog ten obejmuje obiekty i roboty budowlane o niskim stopniu skomplikowania i znikomym wpływie na otoczenie, zarówno architektoniczne jak i na środowisko naturalne (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 lutego 2005 r., IV S.A. 3662/03, LEX nr 165729).
Bez wątpienia trudno uznać urządzenie reklamowe za obiekt o niskim wpływie na otoczenie, jeśli chodzi o kwestie estetyki i wpływu na znajdującą się w pobliżu architekturę i zabytki. Celem właściciela urządzenia reklamowego jest bowiem jak najlepsza ekspozycja takiego obiektu tak aby umieszczona na nim reklama była zauważalna dla jak największej liczby osób. Jest to zatem obiekt, który może wpływać swoimi rozmiarami, kształtem, treścią reklam, na otaczający go krajobraz w szczególności jeśli jest to obszar o szczególnym charakterze, wyglądzie, architekturze, na którym znajdują się zabytkowe budynki. Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, iż ulica S. znajduje się w bliskiej odległości od centrum G., które stanowi atrakcję turystyczną ze względu na zabytkową architekturę.
Uznać zatem należy wątpliwości organów obu instancji co do możliwości wpływu przedmiotowego urządzenia na pogorszenie stanu zachowania zabytków za uzasadnione. Organy mając takie wątpliwości są wręcz zobowiązane do przedsięwzięcia odpowiednich kroków. Same bowiem nie mogą powziąć decyzji, czy dany obiekt może naruszyć ład architektoniczny w zakresie zachowania zabytków. W sposób profesjonalny okoliczności takie zbadać może jedynie właściwy organ, czyli przygotowany do tego typu zadań Wojewódzki Konserwator Zabytków.
Należy także wskazać, iż nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na zainstalowanie urządzenia reklamowego oraz pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków nie przesądza o niemożliwości realizacji przedmiotowej inwestycji na danym terenie.
Podsumowując, należy stwierdzić, iż w sytuacji gdy istnieje prawdopodobieństwo, że dana inwestycja może wpłynąć na pogorszenie stanu zachowania zabytków, a zabytki te objęte są ochroną konserwatorską, na inwestorze ciąży obowiązek uzyskania pozwolenia od wojewódzkiego konserwatora zabytków na wykonanie zamierzonych przez niego prac.
Mając na względzie powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.