Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 15 kwietnia 2008 r. G. G. wystąpiła do Prezydenta Miasta G. o udzielenie pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego na działce nr [...] położonej w G. przy ul. S. [...].
Decyzją z dnia 11 stycznia 2010 r., [...], Prezydent Miasta G. odmówił G. G. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] przy ul. S. [...] w G. wraz z instalacją gazową, elektryczną, przyłączem wodociągowym, kanalizacją sanitarną i kanalizacją deszczową. W uzasadnieniu wyjaśniono, iż wobec niekompletności dokumentacji projektowej, postanowieniem z dnia 31 grudnia 2009 r., nr [...], nałożono na G. G. obowiązek usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji projektowej w terminie do dnia 8 stycznia 2010 r., tj.:
- – dołączenia prawidłowo wypełnionego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z uwzględnieniem zgody Gminy na zajęcie działki nr [...] [...] pod przyłącza instalacyjne,
- – dostarczenia pozwolenia konserwatora zabytków na prowadzenie robót budowlanych na terenie zabytku,
- – uzupełnienia o oświadczenie autora w części konstrukcyjnej o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej,
- – uzupełnienia o projekt muru oporowego zabezpieczającego chodnik zgodnie z pismem Inżynierii Ruchu,
- – uzupełnienia o rysunek rozwinięcia pierzei ulicy,
- – dostosowania wjazdu na działkę do zgodności z zapisami planu,
- – jednoznacznego określenia lokalizacji oraz ilości miejsc postojowych oraz zaprojektowanie ich zgodnie zobowiązującymi przepisami.
W terminie wynikającym z postanowienia inwestor nie wywiązał się z nałożonego obowiązku usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w projekcie.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła G. G. wnosząc o jej uchylenie i wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany. Zarzuciła naruszenie przepisów art. 7, art. 77, art. 80, art. 57 k.p.a. w zakresie zachowania terminów, art. 35 ust. 1, ust. 3, ust. 6 ustawy - Prawo budowlane w zakresie zachowania formy wezwania i zachowania terminów oraz art. 32 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane w zakresie oceny materiału dowodowego. Wniosła o nałożenie kary na organ administracji w oparciu o art. 35 ust. 6 i 7 ustawy Prawo budowlane z tytułu przewlekłości postępowania.
Rozpoznając odwołanie Wojewoda Pomorski decyzją z dnia 19 maja 2010 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z uzasadnienia wynika, iż w ocenie organu odwoławczego złożona do aktach sprawy dokumentacja projektowa, jak również dołączone do odwołania dokumenty, tj. oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oświadczenie autora części konstrukcyjnej o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami, zgoda na czasowe zajęcie terenu oraz trwałego zainwestowania na gruncie gminnym w rejonie ul. S. w G. nr [...] z dnia 30 listopada 2007r., decyzja Dyrektora Urzędu Morskiego w G. nr [...] z dnia 15 stycznia 2008r., nie czyniły zadość wymaganiom prawa i pozostawiły wniosek nadal niekompletnym. Podkreślono, że z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że obszar działki nr [...] w G. przy ul. S., znajduje się w strefie "A" ścisłej ochrony konserwatorskiej, na terenie zespołu urbanistycznego K. G. - wpisanego do rejestru zabytków - decyzją Wojewody Nr [...] z dnia 8 lutego 1985 r. Wobec tego w świetle przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków musi zostać poprzedzone uzyskaniem pozwolenia w formie decyzji.
Tzw. milcząca zgoda organu w tym przedmiocie jest niewystarczająca. Inwestor nie przedłożył decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków w przedmiocie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Projekty zagospodarowania terenu oraz zatoki postojowej nie są spójne w zakresie ilości miejsc postojowych z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w projekcie inwestor nie wykazał zapewnienia 2 miejsc postojowych na terenie działki budowlanej lub w inny, określony w karcie terenu sposób, tj. prawo do wyłącznego dysponowania miejscami postojowymi dla obsługi budynku mieszkalnego przy ul. S. [...].
Ponadto w projekcie budowlanym inwestor nie przedstawił zamierzenia inwestycyjnego w rozwinięciu pierzei ulicy, a w przypadku budynków zlokalizowanych na skarpach dodatkowo w przekrojach przez ulice i kwartał zabudowy oraz w widoku od strony skarpy w kontekście analizy urbanistycznej (elewacje i przekroje budynku w obrębie działki własnej są wobec wyżej wymienionego niewystarczające). Nie wskazano jednoznacznie rozwiązania technicznego dotyczącego zabezpieczenia chodnika, a wynikającego z uzgodnienia Inżynierii Ruchu. Zwracając organowi I instancji uwagę na konieczność wyznaczenia inwestorowi realnego terminu wykonania obowiązku, organ odwoławczy stwierdził, że inwestor wiedział z toczącego się wcześniej postępowania z wniosku z dnia 26 listopada 2007 r., że nie jest w stanie dostarczyć organowi I instancji pozwolenia Konserwatora Zabytków na prowadzenie robót na obszarze wpisanym do rejestru zabytków.
Po uzyskaniu w dniu 7 marca 2008 r. odmownej decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków w G., inwestor złożył ponownie wniosek o pozwolenie na budowę wiedząc, że dokumentacja projektowa nie spełnia wymogu przewidzianego prawem, próbując jednocześnie uzyskać pozwolenie na budowę przy zastosowaniu niewłaściwego trybu prawnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G. G. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 11 stycznia 2010 r. bądź stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji organów obu instancji. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak jego uwzględnienia, powodujące pozostawienie w obrocie prawnym decyzji Prezydenta Miasta G., wydanej z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na pozbawieniu strony możliwości czynnego udziału w toku postępowania administracyjnego, naruszenie art. 7 i 77 k.p.a., które nakładają na organy administracji publicznej obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, poprzez niedokonanie oceny, czy konserwator zabytków w dniu składania wniosku o wydanie pozwolenia na budowę prowadził rejestr zabytków, czy też jedynie dysponował decyzją z dnia 8 lutego 1985 r. o wpisie zespołu urbanistycznego K. G. do rejestru, naruszenie art. 77 i 80 k.p.a. poprzez brak rzetelnego rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego, w szczególności pominięcie w ocenie dowodów załączonych przez skarżącą do odwołania od decyzji Prezydenta Miasta G. Nadto zarzuciła naruszenie art. 39 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta G., stwierdzającej obowiązek inwestora uzyskania zgody (w formie decyzji) konserwatora zabytków na prowadzenie robót budowlanych, w sytuacji gdzie brak było rejestru zabytków (wpisu do rejestru zabytków) i tym samym to na organie administracji ciążył obowiązek dokonania uzgodnień z konserwatorem zabytków, zaś inwestor nie miał obowiązku uzyskania i dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji konserwatora.
Zarzuciła też naruszenie art. 33 ust 2 i art. 35 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, że inwestor nie przedłożył dokumentów niezbędnych do wydania pozwolenia na budowę w zakresie dokumentacji projektowej. Skarżąca wskazała na brak podstawy prawnej żądania przedstawienia pierzei ulicy w rozwinięciu, błędną ocenę złożonej dokumentacji w zakresie miejsc postojowych, bezpodstawność zarzutu dotyczącego braku zabezpieczenia chodnika - i poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta G. odmawiającej m.in. na tej podstawie wydania decyzji pozwolenie na budowę, naruszenie art. 7 i 77 w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 i pkt 2 i art. 126 k.p.a., poprzez brak oceny możliwości wykonania przez inwestora nakazów zawartych w postanowieniu Prezydenta Miasta G. z dnia 31 grudnia 2009 roku, nr [...] czy też brak oceny realnej możliwości wykonania nakazów w zakreślonym terminie, naruszenie art. 10 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta G. wydanej w warunkach uniemożliwiających stronie postępowania branie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, naruszenie art. 8 k.p.a., który wyraża ogólną zasadę postępowania administracyjnego nakładając na organy administracji i publicznej obowiązek prowadzenia postępowania tak, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa.
W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła przewlekłość postępowania prowadzonego od 2008 r., spowodowaną opieszałością organów administracji. Wskazała, że dopiero interwencja organu nadrzędnego spowodowała przyspieszenie czynności, które w rezultacie doprowadziło do pozbawienia skarżącej czynnego udziału w postępowaniu. Działanie organu nadrzędnego również nosiło znamiona przewlekłości, albowiem skarga na przewlekłość z 16 maja 2009 r. rozpoznana została w dniu 9 grudnia 2009 r. Skarżąca wskazała też, że jej wniosek o nałożenie na organ I instancji kary z tytułu przewlekłości postępowania, zawarty w odwołaniu, pozostał nierozpoznany.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 5 stycznia 2011 r. pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Konserwatora Zabytków z dnia 7 marca 2008r. Przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia tej decyzji, którego odmówiły organy administracji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie jest zasadna.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca udzielenia skarżącej pozwolenia na budowę.
Z art. 35 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.) wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
- 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
- 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
- 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
- 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Z kolei z art. 35 ust. 4 tej ustawy wynika, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Istota sporu i główny zarzut skargi dotyczył wymogu uzyskania decyzji konserwatora zabytków. Organ wskazywał na konieczność dostarczenia przez skarżącą decyzji konserwatora o pozwoleniu na wykonanie robót na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Skarżąca w toku postępowania administracyjnego, a także w skardze wniesionej do Sądu twierdziła, że brak jest podstaw do żądania przez organ takiego pozwolenia. W jej ocenie projekt budowlany powinien być jedynie zaopiniowany przez konserwatora, jako że teren podlega ochronie konserwatorskiej jedynie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie opinii i wobec milczenia konserwatora należy uznać uzgodnienie za dokonane.
Z art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, że prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków.
Stosownie natomiast do treści ust. 3 tego artykułu w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków.
W ocenie Sądu prawidłowo ustaliły orzekające w sprawie organy, że teren działki nr [...] położonej w G. przy ul. S., znajduje się w strefie "A" ścisłej ochrony konserwatorskiej, na obszarze zespołu urbanistycznego K. G., wpisanego do rejestru zabytków decyzją Wojewody Nr [...] z dnia 8 lutego 1985 r. Wobec tego w świetle przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków musi zostać poprzedzone uzyskaniem pozwolenia w formie decyzji. Kwestionowanie przez skarżącą tychże okoliczności w niniejszym postępowaniu nie może odnieść skutku. Wynika to również z treści obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który wprost stanowi, że w związku z tym obowiązują przepisy określone w § 5 ust. 1 pkt 1 planu, a mianowicie przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Wprawdzie w karcie terenu [...] w punkcie 5 lit. f stwierdzono, że zaleca się uzyskanie, na etapie projektu koncepcyjnego, opinii właściwego konserwatora zabytków dotyczącej zamierzenia inwestycyjnego, jednakże w żadnym razie nie świadczy to o objęciu ochroną konserwatorską przedmiotowej działki na podstawie miejscowego planu. Zapis ten dotyczy poza tym wstępnego projektu koncepcyjnego zamierzenia inwestycyjnego a nie projektu budowlanego.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja ma być realizowana na terenie znajdującym się w obszarze zabytkowym, tj. zespole urbanistycznym K. G., który został wpisany do rejestru zabytków pod nr [...] decyzją z dnia 8 lutego 1985 r., a obecnie jest to nr [...] rejestru zabytków nieruchomych województwa pomorskiego (k. 42-45 akt niniejszej sprawy).W tej sytuacji wymagane było uzyskanie przez inwestora pozwolenia konserwatora zabytków.
Inwestorka nie uzyskała takiego pozwolenia, co więcej w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Miejskiego Konserwatora Zabytków w G. z dnia 7 marca 2008r., wydana na podstawie art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego oraz porozumienia Wojewody i Gminy Miasta G. w sprawie prowadzenia spraw z zakresu właściwości Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w G. przez Gminę Miasta G. W decyzji tej zawarta jest odmowa wydania pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, polegających na budowie domu jednorodzinnego na działce nr [...], przy ul. S. w G., według projektu budowlanego dołączonego do wniosku o pozwolenie na budowę.
Decyzja ta została wydana na wniosek złożony przez skarżącą w dniu 27 listopada 2007r. W dacie tej skarżąca wystąpiła również o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Wniosek ten został cofnięty przez skarżącą, skutkiem czego decyzją z dnia 18 stycznia 2008r. Prezydent Miasta G. umorzył postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Następnie zaś w dniu 17 kwietnia 2008r. skarżąca złożyła kolejny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dotyczący tej samej inwestycji w oparciu o ten sam projekt budowlany, który już znajdował się w aktach sprawy zakończonej decyzją o umorzeniu postępowania, co wynika zarówno z treści wniosku, jak i oświadczenia pełnomocnika skarżącej złożonego na rozprawie w dniu 5 stycznia 2011r.
Bezsporne jest, że odmowna decyzja konserwatora nadal pozostaje w obrocie prawnym.
Z akt administracyjnych wynika, że skarżąca wystąpiła o stwierdzenie wygaśnięcia negatywnej decyzji konserwatora. Decyzją z dnia 12 listopada 2009r. Miejski Konserwator Zabytków w G. odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia 7 marca 2008r. Bezsporne jest, że po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania skarżącej Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia 11 maja 2010r. utrzymał w mocy tę decyzję. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W ocenie Sądu toczące się postępowanie w przedmiocie stwierdzenie wygaśnięcia decyzji konserwatora nie mogło mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W obrocie prawnym pozostaje bowiem ostateczna decyzja odmowna konserwatora. Nawet uzyskanie przez skarżącą decyzji, stwierdzającej wygaśnięcie tejże decyzji, nie oznaczałoby spełniania wymogów art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego. Na marginesie jedynie stwierdzić należy, że organy administracji odmówiły stwierdzenia wygaśnięcia decyzji odmawiającej pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Rozstrzygnięcia organów w tym przedmiocie są również ostateczne.
Skoro zatem złożony przez skarżącą wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dotyczy inwestycji, polegającej na budowie budynku jednorodzinnego na działce nr [...], położonej w G. przy ul. S. [...], objętej projektem budowlanym, odnośnie której to Miejski Konserwator Zabytków w G. ostateczną decyzją z dnia 7 marca 2008r. odmówił wydania pozwolenia na prowadzanie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, to odmowa przez orzekające w niniejszej sprawie organy architektoniczno-budowlane zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę była w ocenie Sądu prawidłowa i zasadna. Spełnienie przez skarżącą pozostałych wymogów, określonych w postanowieniu z dnia 31 grudnia 2009 r. nie jest w tej sytuacji wystarczające dla uzyskania pozwolenia na budowę. Z uwagi na niespełnienie wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego w zakresie posiadania wymaganego pozwolenia, stosownie do art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, organy nie mogły bowiem wydać pozytywnej dla inwestorki decyzji o pozwoleniu na budowę.
W ocenie Sądu przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy organ I instancji istotnie naruszył przepisy postępowania, wyznaczając dzień 8 stycznia 2010 r. jako termin do usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji projektowej. Postanowienie w tym przedmiocie zostało wydane w dniu 31 grudnia 2009 r., a doręczone skarżącej w dniu 4 stycznia 2010r. Skarżąca pismem z dnia 5 stycznia 2010r., złożonym w dniu 7 stycznia 2010r. podniosła, że wykonanie postanowienia w zakreślonym terminie jest niemożliwe. Organ I instancji wydał natomiast w dniu 11 stycznia 2010 r. decyzję odmowną.
W takiej sytuacji, zdaniem Sądu, należałoby uznać uzupełnienie braków dokumentacji projektowej, dokonane po upływie wyznaczonego postanowieniem z dnia 31 grudnia 2009r. terminu, za skuteczne i tak też zresztą uczynił organ odwoławczy, uwzględniając dołączone do odwołania dokumenty, tj. oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oświadczenie autora części konstrukcyjnej o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami, zgodę na czasowe zajęcie terenu oraz trwałego zainwestowania na gruncie gminnym w rejonie ul. S. w G. nr [...] z dnia 30 listopada 2007r. oraz decyzję Dyrektora Urzędu Morskiego w G. nr [...] z dnia 15 stycznia 2008r.
W niniejszej sprawie istotne jest jednakże, że te dodatkowe dokumenty, jak prawidłowo stwierdził organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie czyniły zadość wymaganiom prawa i pozostawiły wniosek nadal niekompletnym, jako że skarżąca nie uzyskała pozytywnej decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków w przedmiocie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków.
Naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie nie miało zdaniem Sądu żadnego wpływu na treść podjętego przez organy obu instancji rozstrzygnięcia w przedmiocie złożonego przez skarżącą wniosku. Zgodnie natomiast z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wojewódzki sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję, jedynie w sytuacji, gdy została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie, stąd też wbrew twierdzeniom skargi brak było podstaw do uchylenia przez Sąd wydanych w sprawie decyzji.
Wskazać nadto należy, że postanowienie z dnia 31 grudnia 2009 r. zostało wydane w związku z postanowieniem Wojewody z dnia 9 grudnia 2009 r., podjętym na skutek zażalenia G. G. na niezałatwienie sprawy przez organ I instancji w terminie. Organ I instancji wezwał bowiem skarżącą do uzupełnienia braków wniosku, poprzez złożenie pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, pismem z dnia 5 maja 2008r., doręczonym dnia 12 maja 2008r., informując jednocześnie, że teren objęty wnioskiem wpisany jest do rejestru zabytków jako zespół urbanistyczny K. G. Nadto stwierdzić należy, że zawarty w odwołaniu wniosek skarżącej o wymierzenie organowi I instancji grzywny z tytułu przewlekłości postępowania w sprawie, stanowił odrębne żądanie, które rozstrzygane jest w drodze postanowienia (art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego). Stąd też zarzut dotyczący nierozpoznania tego wniosku nie może być rozpatrywany w niniejszym postępowaniu.
Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako bezzasadną.