Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 19 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 1615/19

Uzasadnienie

Po rozpoznaniu wniosku M. C., prowadzącego działalność gospodarczą pn. "A", decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta K. orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, obejmującego budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych nr 1, 2, 4 i 5 i budynku usługowego nr 3, z garażami podziemnymi, instalacjami wewnętrznymi (wentylacją mechaniczną, elektryczną, wodno-kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, oddymiania), z zagospodarowaniem terenu (parkingami, chodnikami, drogami, placem zabaw, rampami wjazdowymi do garaży podziemnych, murkami oporowymi, schodami terenowymi, podnośnikiem dla osób niepełnosprawnych przy budynku nr 2, skarpami, śmietnikami wolnostojącymi, stacjami trafo) na działkach nr: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 oraz częściach działek nr 14, 15, 16 k.m. [...], obręb Dz. B., przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że inwestor dołączył do wniosku dokumenty, określone w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 ustawy Prawo budowlane.

Pismem z dnia 31 stycznia 2018 r. powiadomiono strony o wszczęciu postępowania administracyjnego. Strony nie wniosły zastrzeżeń do przedmiotowej inwestycji. Projekt budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawców ds. sanitarno-higienicznych oraz zabezpieczeń przeciwpożarowych. Inwestor uzyskał decyzję MZUiM w K. z dnia [...] r. na przebudowę zjazdu z ul. [...] oraz decyzję środowiskową z dnia [...] r. o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, decyzję PM K. z dnia [...] r. zatwierdzającą dokumentację geologiczno-inżynierską.

W ocenie organu, inwestycja jest też zgodna z decyzją z dnia [...] r. o warunkach zabudowy, przeniesioną na inwestora decyzją z dnia [...] r. Zgodnie z postanowieniem Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r., na przedmiotowym terenie brak jest aktualnie wpływów wywołanych dokonaną eksploatacją górniczo-geologiczną i nie planuje się prowadzenia eksploatacji górniczej, możliwe jest występowanie deformacji nieciągłych.

Stąd też wniosek inwestora uwzględniono.

W odwołaniu od decyzji skarżąca Spółka "B" sp. z o.o. sp. k. w K., domagała się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając:

1. 1) naruszenie art. 6, 8 § 1 i 10 § 1 kpa z powodu nieumożliwienia jej wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji,
2. 2) brak dołączenia oryginału decyzji o warunkach zabudowy, a jedynie jej kopii,
3. 3) niezgodność inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy – poprzez zaniżenie liczby miejsc postojowych z 608 do 565, oraz obniżenie liczby kondygnacji z pięciu do czterech,
4. 4) niezachowanie odległości budynku nr 3 od granic działek 18, 19 i 20, bowiem kondygnacja podziemna w istocie jest wyniesiona ponad teren na wysokość 3m od strony wschodniej, zaś odległość od granicy wynosi ok. 0,8m,
5. 5) brak klauzuli na mapie dla celów projektowych, potwierdzającej spełnienie wymogów z § 79 ust. 5 rozp. MSWiA z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych (Dz. U. z 2011 r., Nr 263, poz. 1572),
6. 6) brak projektu drenażu i rozwiązania odprowadzania wód z drenażu z uzgodnieniami (§ 8 ust. 3 pkt 6rozp. MTBiGM z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego Dz. U. z 2018 r., poz. 1935),
7. 7) brak projektów instalacji zewnętrznych, które zostały naniesione na planie zagospodarowania terenu, na którym nie naniesiono komory wodomierzowej (§ 8 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 rozp. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego)
8. 8) brak opisu sposobu zabezpieczenia wykopów w trakcie budowy garażu podziemnego, zaprojektowanego ok. 7m poniżej terenu działki sąsiedniej, co oznacza brak dysponowania nieruchomością na cele budowlane i wadliwe określenie obszaru oddziaływania inwestycji,
9. 9) brak analizy nasłonecznienia budynków znajdujących się po wschodniej stronie planowanej inwestycji (§ 13, § 57 i § 60 rozp. w sprawie warunków technicznych),
10. 10) niekompletność projektu w części konstrukcyjnej ze względu na skomplikowane warunki gruntowe w III kat. geotechnicznej (§ 11 ust. 2 pkt 4 i § 12 ust. 1 pkt 2b rozp. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu).

W kolejnym piśmie skarżący, po zawiadomieniu przez organ odwoławczy o przedłożeniu przez inwestora uzupełnionego projektu budowlanego w części konstrukcyjnej, zarzucił że modyfikacja projektu jest zmianą zakresu projektu budowlanego zgodnie z art. 15 kpa. Nadto, zarzucił że obliczenia są niemożliwe od zweryfikowania, a część rysunkowa projektu jest niewystarczająca w świetle § 12 ust. 1 pkt 2b rozp. Podtrzymał też dotychczasowe zarzuty i podniósł, że nadsypanie i podniesienie poziomu spowodowało obejście przepisów w zakresie określenia rzędnej terenu w danym miejscu działki budowlanej.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy orzekł o uchyleniu decyzji organu I instancji oraz zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, określając szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych oraz obszar oddziaływania na obiekt.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że z zasady dwuinstancyjności, zawartej w art. 15 kpa wynika, iż przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy. W związku z tym organ odwoławczy ocenił ponownie cały materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie.

W trakcie prowadzonego przez Wojewodę postępowania, w dniu 17 stycznia 2019 r. do organu wpłynęło pismo inwestora będące odpowiedzią na odwołanie. Drugi egzemplarz tego samego pisma przesłany został również przez Prezydenta Miasta K. w dniu [...] r.

W dniu 25 stycznia 2019 r. z aktami sprawy zapoznał się pełnomocnik inwestora.

Odnosząc się kolejno do poszczególnych zarzutów podniesionych w odwołaniu Wojewoda stwierdził, co następuje.

Odnośnie do naruszenia art. 10 § 1 kpa poprzez brak zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu:

w dniu 23 października 2017 r. do organu I instancji wpłynęło pismo odwołującej się Spółki, będące wnioskiem o uwzględnienie Spółki jako strony postępowania. Zawiadomieniem z dnia 31 stycznia 2018 r. Prezydent poinformował strony, w tym ww. Spółkę, o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy, z której to możliwości w toku postępowania skarżąca Spółka nie skorzystała, zatem zarzut należy uznać za bezzasadny.

Odnośnie do budzącej wątpliwości kopii decyzji o warunkach zabudowy dołączonej do wniosku o pozwolenie na budowę:

zarzut należy uznać za bezpodstawny, bowiem decyzję o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] r. dla planowanej inwestycji, tak jak i decyzję o wnioskowanym pozwoleniu na budowę, wydaje Prezydent Miasta K., który to organ w swoich zasobach posiada egzemplarz ww. decyzji WZ i weryfikuje ten dokument we własnym zakresie.

Odnośnie do zarzutu, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z decyzją WZ w zakresie ustalonej w niej liczby miejsc postojowych:

w pkt I decyzji nr [...] o warunkach zabudowy pt: "Podstawowe dane charakteryzujące inwestycję wynikające z wniosku i istniejącego zainwestowania w obszarze analizowanym" w ppkt 11 określono zakres rzeczowy inwestycji: "budowa zespołu pięciu budynków mieszkalno-usługowych z parkingami podziemnymi i naziemnymi na ok. 608 miejsc postojowych, dróg wewnętrznych oraz infrastruktury technicznej w ramach terenu objętego wnioskiem, w tym sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej". Należy stwierdzić, że liczbę miejsc postojowych doprecyzowano w pkt VI decyzji pt: "Warunki w zakresie obsługi komunikacyjnej", gdzie ustalono ich minimalną ilość na 550 miejsc, wskazując: "zgodnie z rozdz. 3 § 18 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.), należy na terenie inwestycji (poza pasem drogowym) zapewnić stosownie dla przeznaczenia obiektu miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w ilości wynikającej z potrzeby zapewnienia właściwej obsługi komunikacyjnej obiektu lecz nie mniej niż 550 miejsc parkingowych". W projekcie budowlanym przewidziano 565 miejsc parkingowych, czyli zgodnie z wytycznymi zawartymi w decyzji WZ, wobec czego zarzut skarżącej należy uznać za nieuzasadniony.

Odnośnie do zarzutu, że kondygnacja podziemna budynku nr 3 jest wyniesiona ponad otaczający teren na wysokość 3m i jest w istocie kondygnacją naziemną, co w konsekwencji powoduje, że nie zachowane są odległości od granicy działki:

w projekcie budowlanym w tomie I "Projekt zagospodarowania terenu" (str.

84) na rysunku PZT-2, przedstawiającym istniejące i projektowane profile terenu, znajduje się profil C-C dotyczący budynku nr 3, na którym dwie kondygnacje garażu podziemnego są całkowicie zagłębione w stosunku do projektowanego terenu. Zgodnie z definicją zawartą w § 3 pkt 17 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, przez kondygnację podziemną należy rozumieć kondygnację zagłębioną poniżej poziomu przylegającego do niej terenu co najmniej w połowie jej wysokości w świetle, a także każdą usytuowaną pod nią kondygnację. W myśl § 12 ust. 9 tego samego rozporządzenia odległości podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu od granicy działki budowlanej nie ustała się. Zaznaczyć należy, że w ww. rozporządzeniu nie wskazano, że przez teren przylegający należy rozumieć teren istniejący, a nie projektowany, zatem zarzut skarżącego uznaje się za bezzasadny.

Odnośnie do zarzutu, że załączona do projektu budowlanego mapa do celów projektowych jest niewystarczająca do wydania zaskarżonej decyzji:

mapa do celów projektowych wykonana została przez uprawnionego geodetę i opatrzona została klauzulą Prezydenta Miasta K. Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej o zgodności z danymi zawartymi w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W metryce mapy brak jest wpisu dotyczącego ograniczenia lokalizacji projektowanych budynków w odległości mniejszej niż 4m od granicy nieruchomości, należy więc uznać, że przedłożona mapa do celów projektowych jest wystarczająca do wydania zaskarżonej decyzji. Zarzut uznaje się za bezpodstawny.

Odnośnie do zarzutu, że w projekcie nie rozwiązano sprawy zmiany kierunku spływu wód opadowych na działki sąsiednie oraz braku projektu drenażu:

z analizy, zawartego w projekcie budowlanym w tomie I "Projekt zagospodarowania terenu" (str.

84) rysunku PZT-2 przedstawiającego istniejące i projektowane profile terenu wynika, że kierunek spływu wód opadowych się nie zmieni. W projekcie budowlanym tom II w pkt 5.2. pt: "Warunki gruntowo wodne w poziomie posadowienia" projektant wskazał, że "wokół poszczególnych segmentów należy wykonać drenaż opaskowy". Warunki techniczne odprowadzenia wód opadowych z projektowanej inwestycji zostały określone przez "C" S.A. z siedzibą w K. w piśmie z dnia [...] r. znak: [...]. Ponadto w tomie I projektu w pkt 2.4. pt: "Ukształtowanie terenu" widnieje zapis: "Teren przyległy do granic działki pozostaje utrzymany w projekcie jako rodzimy bez zmiany istniejących rzędnych terenu. Skarpowanie terenu projektowanego nie wpływa na zmianę tych rzędnych. U podnóża skarp przewiduje się korytka odwadniające". Zarzut odwołującego należy uznać za nieuzasadniony.

Odnośnie do zarzutu, że na planie zagospodarowania terenu naniesione zostały projekty instalacji zewnętrznych, które są objęte postępowaniem, lecz nie załączono ich projektów: wskazać należy, że w projekcie budowlanym w tomie I "Projekt zagospodarowania terenu" w pkt 2.6. pt: "Zaopatrzenie w media, infrastruktura techniczna" widnieje zapis: "Przekładki i projekty sieci infrastruktury technicznej należy wykonać zgodnie z warunkami technicznymi określonymi przez odpowiednich dysponentów sieci - będą stanowić odrębne postępowanie i nie są ujęte w przedmiotowym opracowaniu". Organ odwoławczy uznaje podniesiony zarzut za bezzasadny.

Odnośnie do zarzutu, że w projekcie brak jest rozwiązania sposobu zabezpieczenia wykopów w trakcie budowy:

przedstawienie powyższych rozwiązań nie jest wymagane na etapie udzielania pozwolenia na budowę. Przewidziane do zastosowania w tym zakresie rozwiązania techniczne ujęte zostaną w dokumentacji wykonawczej. Kwestia uzyskania zgody na dysponowanie nieruchomościami sąsiednimi w związku z wykonywaniem takich prac nie była przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Zarzut skarżącego uznaje się za bezzasadny.

Odnośnie do zarzutu, że "analiza nasłonecznienia budynków znajdujących się po wschodniej stronie planowanej inwestycji nie uwzględnia zacieniania w trzecim wymiarze (bez wysokości słońca), co powoduje brak możliwości ich weryfikacji:

załączona do projektu analiza nasłonecznienia uwidoczniona na rysunku nr [...] str. 91a w tomie I projektu budowlanego, wykonana została prawidłowo i wynika z niej, że zapewniono, zgodnie z przepisami, wymagane minimalne 3-godzinne nasłonecznienie dla budynków projektowanych i sąsiednich istniejących.

Odnośnie do zarzutu, że projekt nie zawiera kompletnej części konstrukcyjnej tzn., że w dokumentacji znajdują się jedynie obliczenia wybranych elementów konstrukcyjnych, a w części rysunkowej - rysunek szalunkowy płyty fundamentowej, wskazać należy, że w dniu [...] r. inwestor przedłożył skorygowany projekt budowlany, uzupełniony o wyciąg z obliczeń statycznych oraz rysunki konstrukcji - rzuty poszczególnych kondygnacji i przekroje poprzeczne budynków.

W związku z powyższym, pismem z dnia 28 sierpnia 2019 r., na podstawie art. 10 kpa Wojewoda poinformował strony postępowania o dokonanej przez inwestora korekcie projektu budowlanego oraz o możliwości zapoznania się nią i z treścią wniesionego przez inwestora pisma z dnia 14 stycznia 2019 r., będącego odpowiedzią na odwołanie i o możliwości ustosunkowania się do nich w zakreślonym w piśmie terminie. Z przysługującego uprawnienia skorzystali: w dniu 9 września 2019 r. – J. M., który nie wniósł żadnych uwag oraz w dniu 6 września 2019 r. - pełnomocnik skarżącej Spółki, który zadeklarował, że wystąpi z wnioskiem o przedłużenie terminu do ustosunkowania się do uzupełnionego projektu oraz treści pisma inwestora do dnia 20 września 2019 r. Wniosek w tej sprawie wpłynął do organu w dniu 11 września 2019 r. Zgodnie z deklaracją skarżąca Spółka reprezentowana przez ww. pełnomocnika w zakreślonym terminie tj. 20 września 2019 r. złożyła pismo datowane na 19 września 2019 r., będące ustosunkowaniem do uzupełnionego projektu budowlanego oraz do treści pisma inwestora.

Argumentacja podniesiona w przedmiotowym piśmie jest powtórzeniem zarzutów i ich uzasadnienia zawartych w odwołaniu skarżącej Spółki. Z ww. pismem w dniu 23 września 2019 r. w organie zapoznała się pełnomocnik inwestora.

Organ odwoławczy podał też, że zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1. 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2. 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3. 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;
4. 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Stosownie do art. 35 ust. 4 powołanej ustawy w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego w dniu [...] r. Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] znak: [...], przeniesioną następnie decyzją z dnia [...] r. znak [...], ustalił warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Po przeanalizowaniu przedłożonego przez inwestora, w toku postępowania odwoławczego, poprawionego projektu budowlanego, Wojewoda stwierdził, że planowana inwestycja spełnia parametry ustalone w ww. decyzji.

Przedłożony projekt budowlany jest kompletny i został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu budowlanego zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto do dokumentacji dołączono wymagane prawem opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, w tym: oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego). Do projektu dołączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Mając na względzie powyższe, z uwagi na stwierdzoną przez organ zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] r. oraz spełnienie przez Inwestora wszystkich warunków niezbędnych do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, stwierdzając, w ślad za wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 3 marea 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1222/10, że "decyzja w sprawie pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego, a wręcz przeciwnie - jest decyzją związaną. Oznacza to, że jeżeli inwestor nie spełnił określonych prawem wymogów, nie może zostać wydane rozstrzygnięcie uwzględniające jego wniosek o pozwolenie na budowę, natomiast jeśli spełnił wszystkie warunki - organ ma obowiązek wydać decyzję o zatwierdzeniu projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę" (zob. również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 807/14).

Wojewoda orzekając o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę w trybie odwoławczym, uznał takie rozstrzygnięcie za dopuszczalne i nienaruszające zasady dwuinstancyjności postępowania ponieważ wziął pod uwagę decydujący w tej kwestii fakt, że strony powiadomione o dokonanej korekcie projektu (obejmującej wyciąg z obliczeń statycznych oraz rysunki konstrukcji - rzuty poszczególnych kondygnacji i przekroje poprzeczne budynków) nie wniosły zastrzeżeń do rozwiązań projektowych, za wyjątkiem strony skarżącej, która w złożonym ustosunkowaniu powtórzyła zarzuty podniesione w odwołaniu, do których organ odwoławczy odniósł się w niniejszej decyzji. W takiej sytuacji bezzasadnym i sprzecznym z zasadami racjonalności i ekonomiki postępowania byłoby - tylko z uwagi na zakres dokonanego uzupełnienia, które nie podlega merytorycznej ocenie organu I Instancji - uchylenie decyzji tego organu i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

W skardze do sądu administracyjnego Spółka zarzuciła:

1. I. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
2. 1. naruszenie art. 15 kpa - poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego na skutek rozpatrzenia przez organ II instancji sprawy nietożsamej ze sprawą rozpatrzoną przez organ I instancji,
3. 2. naruszenie art. 8, art. 9, art. 11 i art. 14 kpa poprzez:
4. - brak wzięcia pod uwagę i odniesienia się do zarzutu skarżącej, polegającego na wskazaniu, że modyfikacje projektu budowlanego dokonywane przez wnioskodawcę mogą prowadzić do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego,
5. - brak wzięcia pod uwagę i odniesienia się do zarzutu niedokonania przez organ I instancji analizy zgodności założenia inwestycyjnego z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy,
6. 3. naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 kpa poprzez:
7. - brak zawarcia w uzasadnieniu decyzji odniesienia się do zarzutu skarżącej, polegającego na wskazaniu, że modyfikacje projektu budowlanego dokonywane przez wnioskodawcę mogą prowadzić do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego,
8. - brak zawarcia w uzasadnieniu decyzji odniesienia się do zarzutu niedokonania przez organ I instancji analizy zgodności założenia inwestycyjnego z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy,
9. - całkowite pominięcie w uzasadnieniu kwestii uchylenia decyzji organu pierwszej instancji z jednoczesnym zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę, a więc niewyjaśnienie i nieobjęcie uzasadnieniem zasadniczych elementów zaskarżonej decyzji.
10. 4. naruszenie 10 § 1 kpa - poprzez uznanie przez organ II instancji, że organ I instancji nie naruszył zasady czynnego udziału stron w postępowaniu poprzez brak zawiadomienia skarżącej o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w sprawie oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy i odniesienia się do niego,
11. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, a to naruszenie:
12. 1. art. 3 pkt 11 i art. 4 ustawy Prawo budowlane - poprzez udzielenie pozwolenia na budowę pomimo braku posiadania przed wnioskodawcę prawa do dysponowania częścią gruntu objętego decyzją na cele budowalne,
13. 2. art. 5 ust. 1 ustawy Prawo Budowlane w związku z § 3 pkt 17 i § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że garaż budynku oznaczonego w projekcie numerem 3 traktować należy jako kondygnację podziemną i w rezultacie nie znajdują do niego zastosowania wymogi zachowania odległości od działek sąsiednich określone w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,
14. 3. art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane - poprzez jego niewłaściwą wykładnię i błędne przyjęcie przez organ II instancji, że organ I instancji słusznie przyjął, że wnioskodawca nie miał obowiązku załączenia do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę oryginału decyzji o warunkach zabudowy,
15. 4. art. 34 ust.1 ustawy Prawo budowlane - poprzez błędne uznanie przez organ II instancji, że decyzja organu I instancji jest zgodna z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy w zakresie ustalonej w niej liczby miejsc postojowych,
16. 5. art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w związku z § 79 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego - poprzez błędne uznanie, że załączona do projektu mapa do celów projektowych jest zgodna z wymogami zawartymi w powyższym przepisie,
17. 6. art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w związku z § 8 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - poprzez błędne uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z wymogami zawartymi w powyższym przepisie,
18. 7. art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w związku z § 8 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - poprzez niezałączenie do wniosku projektów instalacji zewnętrznych mimo, że naniesiono je na projekt zagospodarowania terenu,
19. 8. art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w związku z § 13a pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - poprzez błędne uznanie że w projekcie budowlanym poprawnie określono obszar oddziaływania obiektu,
20. 9. art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w związku z § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez błędne uznanie, że analiza nasłonecznienia w projekcie budowlanym została wykonana poprawnie.

Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obydwu instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postepowania.

Uzasadniając skargę skarżący podniósł, że organ odwoławczy zignorował zasadę z art. 10 § 1 kpa. Inwestor nie wykazał też prawa do dysponowania na cele budowlane nieruchomością, stanowiąca własność J. O., gdyż udzielone mu pełnomocnictwo nie zawiera wzmianki o zgodzie na prowadzenie prac budowlanych, lecz umocowuje do działania w sprawach dotyczących nieruchomości. Błędnie też przyjęto, że garaż pod budynkiem nr 3 należy traktować jako kondygnację podziemną, a przewidziana w projekcie stroma skarpa nie została należycie zabezpieczona. Skarżący podtrzymał też zarzuty co do braku dołączenia decyzji o warunkach zabudowy i błędne uznanie, że spełniono wymogi co do liczby miejsc postojowych, a także wskazał na wady mapy dla celów projektowych, brak zaprojektowania sposobu odprowadzania wód z drenażu z uzgodnieniami, brak zaprojektowania sieci wodociągowej, wadliwego określenia obszaru oddziaływania inwestycji i nienależytej analizy nasłonecznienia budynków znajdujących się po wschodniej stronie planowanej inwestycji.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenia skargi.

W toku rozprawy sądowej pełnomocnik strony skarżącej wnosił i wywodził jak w skardze. Akcentował dwa zarzuty skargi, które dotyczą naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania sądowoadministracyjnego poprzez zmianę, w istocie, przedmiotu sprawy przez organ drugiej instancji oraz to, że w odniesieniu do części działek inwestor nie wykazał się skutecznie prawem dysponowania nimi na cele budowlane.

Pełnomocnik uczestnika postepowania M. C. wnosił o oddalenie skargi w pełni podzielając stanowisko organu odwoławczego. Wskazał, że za prawidłowość projektu budowlanego odpowiada projektant i możliwość weryfikacji projektu przez organ administracji jest ograniczona. Podkreślił, że uzupełnienie postępowania dowodowego przez organ drugiej instancji nie jest naruszeniem zasady dwuinstancyjności.

Odpowiadając na pytanie Sądu, inwestor oświadczył, że od około roku jest właścicielem oraz użytkownikiem wieczystym działek, do których poprzednio tytuł prawny przysługiwał J.O.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest uzasadniona.

Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też organy obydwu instancji nie naruszyły reguł procedury administracyjnej w stopniu skutkującym wznowieniem postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

W szczególności, brak podstaw do stwierdzenia naruszenia reguł procedury administracyjnej, zarzucanych w skardze. Organ odwoławczy nie naruszył zasady dwuinstancyjności postępowania, wydając decyzję kasacyjno-reformatoryjną z art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Zakres rzeczowy spornej inwestycji, a więc przedmiot sprawy, nie uległ zmianie na etapie postępowania odwoławczego. Po wniesieniu odwołania inwestor przedłożył uzupełniony projekt budowlany w zakresie obliczeń statycznych oraz rysunki konstrukcji – rzuty poszczególnych kondygnacji i przekroje poprzeczne budynków. Stąd też brak podstaw do przyjęcia, aby doszło do przedmiotowej zmiany sprawy. Przedmiot postępowania (zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę), nie został zmieniony. Decyzja organu odwoławczego dotyczy takiego samego przedmiotu sprawy, wynikającego z wniosku inwestora, co wynika z sentencji zaskarżonej decyzji, która jest tożsama z rozstrzygnięciem organu I instancji, gdyż idzie o zakres robót budowlanych.

Uzupełnienie projektu budowlanego w zakresie opisu sposobu realizacji inwestycji na etapie postępowania odwoławczego, nie prowadzi zatem do naruszenia zasady z art. 15 kpa. Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy odniósł się też do powyższej kwestii w motywach zaskarżonej decyzji zgodnie z wymogami z art. 8, 9, 11, 14 i 107 § 1 i 3 kpa. Nie mógł też odnieść skutku zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa.

Faktem jest, że organ I instancji nie powiadomił o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do dokumentów, złożonych przez inwestora. Jednak strony zostały prawidłowo powiadomione o wszczęciu postępowania pismem z dnia 31 stycznia 2018 r., a następnie były powiadomione o dalszych czynnościach organu, polegających na zobowiązaniu inwestora do uzupełnienia braków wniosku i projektu budowlanego.

Istotny jest przy tym fakt, że organ odwoławczy pismem z dnia 28 sierpnia 2019 r. poinformował strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i uzupełnionym projektem budowlanym w części konstrukcyjnej. Skarżąca Spółka w dniu 6 września 2019 r. skorzystała z tej możliwości, a następnie uzupełniła odwołanie. W takim stanie rzeczy brak podstaw do przyjęcia, aby uchybienie przez organ I instancji wymogom z art. 10 § 1 kpa, stanowiło pozbawienie stron udziału w postępowaniu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 kpa, bądź też mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nieuzasadnione są też zarzuty naruszenia prawa materialnego. Inwestor złożył wymagane w świetle art. 32 ust 4 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333), oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Jakiekolwiek wątpliwości w tym zakresie co do działek, będących własnością, bądź przedmiotem użytkowania wieczystego J. O., z uwagi na treść art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego oraz łączący go z inwestorem stosunek prawny, odpadły na etapie postępowania odwoławczego. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji inwestor uzyskał prawnorzeczowy tytuł do powyższych działek. Potwierdzeniem stanu prawnego działek jest wpis do elektronicznych ksiąg wieczystych Sądu Rejonowego w K. nr [...] i [...], [...] i [...].

W świetle treści ksiąg wieczystych, na podstawie umów notarialnych, zawartych w dniu [...] r., a więc przed wydaniem zaskarżonej decyzji, nastąpiło zwrotne przeniesienie własności, bądź prawo użytkowania wieczystego na rzecz inwestora. W dacie wydania zaskarżonej decyzji skarżący dysponował więc wszystkimi działkami na cele budowlane jako ich właściciel, bądź użytkownik wieczysty.

Zdaniem sądu administracyjnego, chybiony jest też zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego oraz § 3 pkt 17 i § 12 rozp. w sprawie warunków technicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065). Skład orzekający nie podziela poglądu, że w ramach inwestycji budowlanej niedopuszczalna jest niwelacja terenu, która powoduje powstanie kondygnacji podziemnej, zagłębionej powyżej poziomu terenu przyległego co najmniej w połowie jej wysokości w świetle. Wręcz przeciwnie, niezgodne ze sztuką budowlaną było niedokonanie niwelacji terenu na użytek realizacji budowy budynków mieszkalnych wielorodzinnych i budynku usługowego. W treści projektu budowlanego (tom I) podano, że teren działek jest miejscowo obniżony o różnym nachyleniu i w różnych kierunkach, od południa i zachodu nasyp ziemny. Podkreślić należy, że w wyżej powołanej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wskazano na niedopuszczalność zmiany rzędnych terenu, lecz dopuszczono niwelację terenu w projekcie budowlanym.

Zgodnie z § 3 pkt 15 rozp. poziom terenu oznacza rzędną przyjętą w projekcie w danym miejscu działki. Nie można więc z uwagi na istniejące obniżenia terenu działek budowlanych ferować zarzutu sztucznego nadsypania terenu celem obejścia przepisów techniczno-budowlanych. Decydujący musi być stan faktyczny danej sprawy. Niwelacja terenu zróżnicowanego jest dopuszczalna i wręcz niezbędna w procesie budowlanym, chociażby ze względów estetycznych, a także sztuki budowlanej.

Zatem chybiony jest zarzut naruszenia § 12 rozp., a to z uwagi na treść ust. 9 tego przepisu. Nie ustala się bowiem odległości od granic działki w przypadku części budynku całkowicie poniżej poziomu otaczającego teren, który to poziom może być efektem przewidzianej w projekcie budowlanym niwelacji terenu. Za prawidłowość rozwiązań projektowych, a więc w tym wypadku zabezpieczenia skarpy, odpowiedzialność ponosi zaś projektant. Organ administracji nie bada rozwiązań projektowych z uwagi na zakres jego kompetencji, wymieniony w treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego (przepis ten zacytowano w motywach zaskarżonej decyzji).

Zdaniem składu orzekającego, nie może być uznane za istotne naruszenie prawa, a to art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy, niedołączenie przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy, lecz jej poświadczonej kopii, w sytuacji gdy zachodzi tożsamość organu wydającego taką decyzję i udzielającego pozwolenia na budowę, jak w niniejszej sprawie. Odmienne stanowisko oznaczałoby nadmierny rygoryzm i formalizm. Dołączenie jedynie kopii decyzji o warunkach zabudowy nie uniemożliwia bowiem zbadania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z wymogami z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Jedynie taki jest zaś cel dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę takiej decyzji.

Trafny jest też pogląd organów obydwu instancji o zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o ustaleniu warunków. Gdy idzie o wymaganą liczbę miejsc postojowych, w decyzji tej nakazano spełnić wymogi pisma MZUiM z dnia [...] r. W piśmie tym podano jednoznacznie, że minimalna ilość takich miejsc wynosi 550. Błędnie skarżąca Spółka interpretuje treść rozstrzygnięcia, uważając że opis budynków z parkingami podziemnymi i naziemnymi na około 608 miejsc postojowych, odnosi się do ustaleń decyzji. Opis rzeczowy inwestycji nie przesądza o minimalnej ilości miejsc postojowych. Skoro zaś w projekcie budowlanym przewidziano 565 miejsc, to inwestycja jest zgodna z ustaleniami, zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy.

Uchybienie organu I instancji, polegające na ogólnikowym stwierdzeniu o zgodności projektu z ustaleniami tej decyzji, zostało zaś konwalidowane przez organ odwoławczy. Wreszcie, tego rodzaju braki uzasadnienia, nie mogą być kwalifikowane jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W projekcie budowlanym przedstawiono bowiem wszelkie wyliczenia i dane w zakresie powierzchni zabudowy i biologicznie czynnej, które pozwalają na obiektywną weryfikację w świetle ustaleń decyzji o warunkach zabudowy.

Sąd administracyjny nie podzielił też zarzutu skargi co do niespełnienia wymogu z § 79 ust. 5 rozp. MSWiA z dnia 9 listopada 2011 r. Załączona do projektu mapa do celów projektowych została wykonana przez uprawnionego geodetę i opatrzona klauzulą właściwego organu o zgodności z danymi zawartymi w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Organ administracji architektoniczno-budowlanej związany jest taką klauzulą. Wniosek taki wynika z treści § 8 ust. 1 i § 10 rozp. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935). W dacie orzekania przez organy administracji obowiązywało też rozp. MGPiB z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. Nr 25, poz. 133). Nadto, w istocie zarzut w tym względzie ma związek z kwalifikacją kondygnacji jako podziemnej, czemu skarżąca przeczy. Kwestia ta została już wyżej wyjaśniona.

Zdaniem sądu administracyjnego chybiony jest także zarzut naruszenia § 8 ust. 3 pkt 6 rozp. w sprawie szczegółowego zakresu projektu... Trafnie podniósł organ odwoławczy, że w projekcie budowlanym przewidziano korytka odwadniające u podnóża skarp. Wokół poszczególnych segmentów przewidziano drenaż opaskowy. Warunki odprowadzania wód opadowych zostały zaś określone przez "C" S.A. w K. w piśmie z dnia 5 lipca 2017 r. Nie sposób zatem ferować zarzutu, że nie zaprojektowano sposobu odprowadzania wód opadowych i brak uzgodnień w tym zakresie.

Na projekcie zagospodarowania terenu naniesiono instalacje zewnętrzne, lecz brak ich projektu jako, że stanowić one będą odrębne postępowanie. Budowa sieci przez inwestora wynika z powyższego pisma "C". Pomimo takiego stanu rzeczy, zgodnie z wymogami § 8 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 pkt 6 rozp., obowiązkiem projektanta było naniesienie sieci na projekt zagospodarowania terenu. Zdaniem składu orzekającego, dopuszczalne jest etapowanie inwestycji, polegające na odrębnym zaprojektowaniu sieci zewnętrznych. Oczywiste jest, że udzielenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji nie będzie możliwe bez realizacji sieci wodociągowej.

Skarżąca Spółka nie może w tym upatrywać naruszenia art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego. Nawet gdyby błędnie określono obszar odziaływania obiektu (§ 13a pkt 2 rozp.), to uchybienie takie mogłoby skutkować jedynie wznowieniem postępowania i to wyłącznie na żądanie osób pozbawionych udziału (art. 147 kpa). Skarżąca nie może zatem skutecznie kwestionować ustalenia kręgu stron.

Wreszcie, brak podstaw do ferowania zarzutu naruszenia §§13, 57 i 60 rozp. w sprawie warunków technicznych. W projekcie budowlanym zawarto analizę przesłaniania (k. 86-90 tom I projektu). Nadto, w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie nasłonecznienia co najmniej do jednego pokoju. Zarzuty skarżącego dotyczą zaś budynków po wschodniej stronie inwestycji, podczas gdy jej działka nr 17, usytuowana jest od zachodu i nie jest zabudowana. Zatem w żadnym wypadki nie dotyczy to nieruchomości skarżącej, podobnie jak większość innych zarzutów.

Z tych wszystkich względów, nie stwierdzając naruszenia prawa wymienionego w art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy.

mr