Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. (PINB), na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.Dz. U. 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.-dalej "P.b.") nałożył na R. B. obowiązek dokonania rozbiórki budynku rekreacji indywidualnej i toalety polowej, zlokalizowanych w części południowo - wschodniej działki nr ew. 1 w M. W uzasadnieniu wskazał, że wszczęcie postępowania w sprawie nastąpiło w związku z wpłynięciem do PINB wniosku Wójta Gminy M. o sprawdzenie legalności wykonania obiektów budowlanych zlokalizowanych na działce nr ew. 1 w M. W dniu [...] r. PINB przeprowadził oględziny w trakcie których stwierdzono, że na działce nr ew. 1 w M1 będącej współwłasnością E. S. oraz R. B. znajdują się obiekty budowlane, które zostały oznaczone numerami na załączonym do protokołu szkicu sytuacyjnym. Z oświadczenia skarżącego wynikało, że użytkuje on część południową działki nr ew.1 i to on w roku 2017 wykonał toaletę polową.
Natomiast budynek rekreacji indywidualnej wraz udziałami w działce nr ew. 1 zakupił w roku 2017 od poprzedniego właściciela. Skarżący nie dysponuje żadną podstawą prawną zezwalającą na wykonanie budynku rekreacji indywidualnej z toaletą polową. PINB wyjaśnił, że zlokalizowane na działce nr ew. 1 w M. obiekty budowlane zostały wykonane przez różnych inwestorów i rozpatrzenie kwestii legalności ich budowy wymaga zastosowania różnych przepisów P,b. to przedmiotowe zagadnienia zostaną rozpoznane odrębnymi decyzjami. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie są obiekty, których inwestorem jest R. B. W celu uzupełnienia materiału dowodowego PINB pozyskał z Urzędu Gminy w M. wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmujący zakresem przedmiotową działkę. Zgodnie z aktualnym m.p.z.p. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy w M. nr [...] z dnia [...] r. działka 1 w M. znajduje się na terenie oznaczonym symbolem M/13.R - Tereny rolne o przeznaczeniu podstawowym "tereny rolne i upraw rolnych" z nakazem " utrzymania istniejącej zieleni śródpolnej" oraz zakazem "nowej zabudowy nie związanej z gospodarstwem rolnym", dopuszcza się na tym terenie zagospodarowanie w formie ścieżek pieszych i rowerowych, urządzeń melioracyjnych i przeciwpowodziowych, tras turystycznych i rowerowych, ścieżek dydaktycznych i miejsc widokowych, infrastruktury technicznej dróg do gruntów rolnych i leśnych.".
PINB wskazał na treść art. 29 ust.1 pkt. 2a) P.b. oraz art. 30 ust. 1 P.b. podkreślając, że na działce nr ew. 1 o powierzchni 1300 m2 wykonano jeden budynek rekreacji indywidualnej z toaletą polową o łącznej powierzchni zabudowy 12,5 m2. Stwierdził nadto, ze inwestor nie dopełnił obowiązku zgłoszenia zamiaru budowy budynku do organu administracji architektonicznobudowlanej. Budynek rekreacji indywidualnej z toaletą polową został wykonany na terenie, na którym zgodnie z m.p.z.p., obowiązuje zakaz wykonania nowej zabudowy nie związanej z gospodarstwem rolnym. Niezgodność budowy budynku rekreacji indywidualnej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi uzasadnioną przesłankę do zastosowania art. 49b ust. 1 P.b.
W odwołaniu skarżący nie zgodził się z decyzją PINB. Wniósł o umorzenie wszczętego postępowania administracyjnego i uchylenie decyzji rozbiórki obiektów. W uzasadnieniu wskazał, że na działce znajduje się domek mobilny, który został zakupiony od poprzedniego właściciela razem z działką. Toaleta polowa została postawiona przez skarżącego w 2017 r. Wyjaśnił, że domek został postawiony na działce w 2009 r., a w tym też roku poprzedni właściciel wystąpił o wydanie opinii co do możliwości postawienia domku do Urzędu Gminy w M. W związku z tym, że nie było sprzeciwu Urzędu Gminy w ustawowym terminie, inwestor uznał to jako zgłoszenie i milczącą zgodę oraz brak zakazu zabudowy i postawił domek mobilny do rekreacji indywidualnej, przeznaczony do okresowego wypoczynku zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt.2a P.b. Urząd Gminy zatwierdził m.p.z.p. [...] r. teren ten oznaczył symbolem M/13.R dopiero pięć lat później po postawieniu domku mobilnego. W tym czasie Urząd Gminy nie zgłaszał sprzeciwu do w/w obiektów i zatwierdził projekt na wykonanie przyłącza energetycznego wraz z układem pomiarowym do domku.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach (SWINB), po rozpatrzeniu odwołania, uchylił decyzję organu I instancji w całości, oraz nakazał, na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b. skarżącemu dokonanie rozbiórki budynku rekreacji indywidualnej i toalety polowej, zlokalizowanych w części południowo - wschodniej działki nr ew. 1 w M. W uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Wyjaśnił, że z pisma Urzędu Gminy w M. oraz z pisma Wydziału Budownictwa Starostwa Powiatowego w Z. wynika, że zasoby archiwalne nie wykazały żadnych dokumentów dotyczących budowy budynku rekreacji indywidualnej wraz z budynkiem toalety polowej w miejscowości M. na działce nr ewid.
1. SWINB wskazał, że obecnym właścicielem przedmiotowych obiektów jest R. B. (jak wynika z protokołu z kontroli PINB, datowanego na [...] r.). Z tego samego protokołu wynika, że obiekt numer 6 (drewniana toaleta polowa) "był wykonany przez P. R. B. jesienią 2017 r.", a także, że "nie okazano żadnej podstawy prawnej wykonania obiektów". Wobec braku innych dowodów na okoliczność ustalenia dokładnych dat budowy obiektów, SWINB przyjął oświadczenia skarżącego za wiążące. W ocenie SWINB oceny legalności obiektów należy dokonać w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie ich budowy. Przyjął jako datę budowy budynku rekreacji indywidualnej rok 2009, a drewnianej toalety polowej jesień 2017 r. Stwierdził, że rozpoczęcie robót budowlanych, polegających na budowie przedmiotowych obiektów, wymagało uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Podkreślił, że w roku 2009 przedmiotowy budynek rekreacji indywidualnej wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, w związku z tym, że jego budowa nie została wyłączona z tego obowiązku na mocy art. 29 w związku z art. 28 ust. 1 obowiązującej wtedy ustawy Prawo budowlane. Uznał, że kwestia podnoszona przez skarżącego, iż budynek rekreacji indywidualnej został postawiony przez poprzedniego właściciela działki, nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie związane z legalnością jego budowy. Zdaniem SWINB organ I instancji słusznie uczynił skarżącego adresatem nakazu, gdyż inwestor nie ma już prawa do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane, co wypełnia dyspozycję art. 52 P.b. Odnosząc się do kwestii legalności budowy toalety polowej, która stanowi osobny obiekt, SWINB stwierdził, że została ona wzniesiona bez prawem wymaganego pozwolenia na budowę, na mocy art. 28 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 obowiązującej wtedy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1529). Ze względu na fakt niedysponowania przez skarżącego pozwoleniami na budowę dla obiektów SWINB uznał, że w sprawie mamy do czynienia z samowolami budowlanymi i tym samym wdrożyć procedurę regulowaną art. 48 P.b. Wskazał nadto, że przyjęcie przez organ I instancji za podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie art. 49b ust. 1 P.b. jest bezzasadne, bowiem obiekty objęte postępowaniem wymagały uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia. SWINB stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie można przeprowadzić postępowania legalizacyjnego, o którym mowa w art. 48 ust. 2 i nast. P.b., ponieważ obydwa obiekty nie spełniają przesłanki zastosowania takiego postępowania, a mianowicie zarówno budynek rekreacji indywidualnej, jak i toaleta polowa posadowione na działce nie są zgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję SWINB skarżący zarzucił: naruszenie art. 7, art. 8, w związku z art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zebranie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, a zatem wadliwie, co w konsekwencji doprowadziło do fragmentarycznego uzasadnienia okoliczności istotnych w sprawie i mogło mieć wpływ na jej wynik, w szczególności poprzez pominięcie okoliczności wskazywanych przez skarżącego dotyczących wykonania przyłącza energetycznego do obiektu podlegającego nakazowi rozbiórki i braku sprzeciwu w tym zakresie Urzędu Gminy M., jak również pominięcie znajdujących się w aktach sprawy dokumentów dotyczących zgłoszenia przez poprzedniego właściciela nieruchomości inwestycji polegającej na posadowieniu w 2009 r. domku letniskowego i ustaleń; naruszenie art. 15 K.p.a., poprzez uchylenia decyzji organu I instancji, poczynienie odmiennych ustaleń tak faktycznych, jak i prawnych oraz orzeczenie co do istoty sprawy; naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 28 w zw. z art. 29 P.b. poprzez ustalenie, iż posadowienie toalety przenośnej (polowej) wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a tym samym w świetle stanu faktycznego niniejszej sprawy istnieje konieczność rozbiórki ww. obiektu oraz naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 52 w zw. z art. 48 ust. 1 P.b. poprzez pominięcie faktu, że skarżący, do którego został skierowany nakaz rozbiórki, jest jedynie jednym ze współwłaścicieli nieruchomości, na której został wybudowany obiekt budowlany bez wymaganego przepisami prawa zezwolenia.
Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W ocenie skarżącego obie decyzje wydane zostały z mogącym mieć wpływ na wynik sprawy naruszeniem zasady prawdy obiektywnej. Skarżący wskazał, iż SWINB pominął okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w tym w szczególności informację skarżącego o zgodzie Urzędu Gminy M. na wykonanie przyłącza energetycznego oraz znajdujące się w aktach sprawy pismo poprzedniego współwłaściciela nieruchomości (inwestora przedmiotowego "budynku rekreacji indywidualnej“) dotyczące zgłoszenia inwestycji polegającej na posadowieniu ww. obiektu.
W ocenie skarżącego kwerenda przeprowadzona przez SWINB mogła nie dać oczekiwanego rezultatu z uwagi na ograniczony zakres poszukiwań. Dalej zauważył, że zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji mając informację o wniosku poprzedniego współwłaściciela nieruchomości powinny również zwrócić się do inwestora z ewentualnym wezwaniem do przedłożenia stosownych dokumentów. Dodatkowo wskaza,ł że organ II instancji bardzo lakonicznie uzasadnił konieczność rozbiórki toalety polowej, posadowionej w 2017 r. Skarżący podkreślił, iż art. 29 P.b. wskazuje, jaka inwestycja nie wymaga pozwolenia na budowę. W tym zakresie skarżący zauważył, że uszło uwadze organu II instancji, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 3a P.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa "zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m3". Zdaniem skarżącego, organ SWINB pobieżnie przeanalizował ewentualną możliwość legalizacji tzw. samowoli budowlanej w przypadku stwierdzenia jej występowania i pominął m.in. § 18 ust. 2 uchwały, który dopuszcza nową zabudowę np. w postaci budynków gospodarskich, garaży, budynków inwentarskich czy mieszkalnych (w pkt h).
Zdaniem skarżącego, istnieją podstawy, aby SWINB rozważył w pierwszej kolejności możliwość legalizacja obiektu. Ponadto zauważył, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji nie wyjaśniły, dlaczego skierowały nakaz rozbiórki wyłącznie do skarżącego, podczas gdy, jak wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych, jest on tylko jednym ze współwłaścicieli nieruchomości. Podkreślił, iż w sytuacji w której nieruchomość, jest własnością kilku osób, decyzja powinna być kierowana do wszystkich współwłaścicieli, a nie tylko do jednego z nich. Ma to o tyle istotne znaczenie, iż rozbiórka obiektu budowlanego jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu w rozumieniu art. 199 Kodeksu cywilnego (tak też: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 października 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 112/10, wyrok NSA z dnia 10 maja 2013 r. II OSK 66/12).
W odpowiedzi na skargę SWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.
Na rozprawie pełnomocnik skarżącego wnosił i wywodził jak w skardze oraz złożył odpis decyzji SKO w Bielsku- Białej z dnia [...] r. dla ustalenia, że przedmiotowa działka jest oznaczona jako grunty pozostałe – tereny mieszkaniowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Zatem kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2327 ze zm.- dalej "p.p.s.a.") Przy czym, po myśli art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zaskarżona decyzja nie narusza jednakże prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, ani też w toku postępowania organy nadzoru budowlanego obu instancji nie uchybiły regułom procedury w stopniu skutkującym wznowieniem tego postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem dopiero tego rodzaju naruszenia prawa uzasadniają uwzględnienie skargi w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. Oznacza to, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest ocena charakteru naruszenia prawa. W niniejszej sprawie nie stwierdzono zaś podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu odwoławczego.
SWINB podzielił ustalenia faktyczne organu I instancji, lecz prawidłowo uznał, że podstawą prawną wydanego nakazu winien być przepis art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.Dz. U. 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.-dalej "P.b."). Podstawą nakazania rozbiórki obiektów będących przedmiotem niniejszego postępowania winno być stwierdzenie, że roboty budowlane zostały wykonane bez wymaganego pozwolenia, nie zaś bez wymaganego prawem zgłoszenia organowi administracji architektonicznobudowlanej. W tym kontekście nie sposób zatem uznać, że doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 k.p.a.
Niezasadne okazały się nadto zarzuty skargi, jakoby organ wydający zaskarżoną decyzję pominął znajdujące się w aktach sprawy dokumenty dotyczące zgłoszenia przez poprzedniego właściciela nieruchomości inwestycji polegającej na posadowieniu w 2009 r. domku letniskowego. Argumentacja skarżącego odnośnie pisma poprzedniego właściciela nieruchomości dotyczącego inwestycji polegającej na posadowienia budynku rekreacji indywidualnej i braku sprzeciwu organu w tym zakresie okazała się chybiona już chociażby w kontekście prawidłowego stwierdzenia przez SWINB, że zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlanego, obowiązującymi w dniu posadowienia obiektu w 2009 r., rozpoczęcie robót budowlanych wymagało uzyskania pozwolenia na budowę.
Jednocześnie stwierdzenie przez organ odwoławczy, że oceny legalności przedmiotowych obiektów należy dokonać w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie budowy tychże obiektów, nie było kwestionowane przez skarżącego. Przedmiotowe zagadnienie nie wymaga zatem pogłębionego wywodu. Na marginesie godzi się wskazać, że zgodnie z treścią odwołania skarżącego od decyzji organu I instancji, poprzedni właściciel wystąpił o wydanie opinii co do możliwości postawienie domku do Urzędu Gminy w M. W odpowiedzi Urząd Gminy oświadczył, że na dzień dzisiejszy nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nieużytki w doliny rzeki [...] będą ujęte w przyszłości do planu m.p.z.p. Gminy M. Trudno w tym kontekście mówić o zgłoszeniu zamiaru wybudowania obiektu budowlanego, skoro inwestor zwrócił się do organu jedynie celem uzyskania opinii co do możliwości postawienia domku.
Ponadto zauważyć należy, że od 1 stycznia 2004 r. organem wydającym pozwolenia na budowę jest starosta, a nie wójt. Twierdzenia skarżącego o braku sprzeciwu ze strony Urzędu Gminy w M. w zakresie posadowienia na nieruchomości budynku rekreacji indywidualnej w 2009 r. są również chybione
Zarzut skargi dotyczący konieczności rozbiórki toalety polowej, nie zasługiwał na uwzględnienie. Wskazać należy, że podstawową zasadą, na jakiej opiera się obowiązujące w Polsce prawo budowlane, jest to, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis art. 29 ust. 1 P.b. statuuje z kolei wyjątek od ogólnej zasady, wymieniając budowy i roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę. Organ wydający zaskarżoną decyzję nie dopatrzył się wśród wskazanego katalogu kategorii, do której należałby obiekt w postaci toalety polowej. Ocenę prawną organu Sąd orzekający podziela, wskazując jednocześnie, że owego stanowiska nie zmieniają twierdzenia skarżącego, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 3a P.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m3. Wyjaśnić należy, że zakres pojęcia zbiorników bezodpływowych potocznie zwanych szambem wchodzą jedynie zbiorniki służące do gromadzenia ścieków do czasu ich wywiezienia do lokalnej oczyszczalni, posiadające nieprzepuszczalne dno i ściany, przykryte szczelnie z zamykanym otworem. Tymczasem toaleta polowa stanowi niejako nadbudowę zbiornika i to właśnie tej części obiektu dotyczy rozpoznawana sprawa.
Chybiony okazał się również zarzut skarżącego, jakoby SWINB pobieżnie przeanalizował ewentualną możliwość legalizacji tzw. samowoli budowlanej w przypadku stwierdzenie jej występowania. Motywy skargi odnoszą się w tym zakresie do § 18 ust. 2 uchwały Rady Gminy w M. nr [...] z dnia [...] r., który to przepis zdaniem skarżącego dopuszcza nową zabudowę np. w postaci budynków gospodarskich, garaży, budynków inwentarskich czy mieszkalnych (w pkt h). Tymczasem zgodnie z postanowieniami wskazanej uchwały, dla terenu w obrębie którego zawiera się działka nr ew. 1 w M. ustalono następujący nakaz: dachy głównych połaci w budynkach nowych i przebudowywanych: mieszkalnych - dwu lub wielospadowe o nachyleniu od 35 stopni do 45 stopni, z dopuszczeniem dachów płaskich; wolnostojących pomocniczych, inwentarskich, gospodarczych, w tym w garażach – dachy płaskie lub wielospadowe o nachyleniu nie przekraczającym 30 stopni.
Z samego tego nakazu odnoszącego się w istocie do konstrukcji samych dachów, nie sposób wywieźć, że Rada Gminy pozwoliła na budowę budynków mieszkalnych na rzeczonym terenie, a to zwłaszcza w świetle treści § 18 ust. 2 pkt 3 uchwały, który przewiduje zakaz nowej zabudowy poza dopuszczoną oraz § 18 ust. 2 pkt 4 uchwały, który wskazuje na dopuszczenia w postaci utrzymania istniejącej zabudowy, wprowadzenia zagospodarowania w formie ścieżek pieszych i rowerowych, lokalizowania urządzeń melioracyjnych i przeciwpowodziowych.
Odnosząc się zaś do zarzutu skarżącego w przedmiocie jego samodzielnej legitymacji do występowania w charakterze strony postępowania w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, wskazać należy po pierwsze, że – wbrew twierdzeniom skarżącego – organ I instancji wywiódł w uzasadnieniu swojej decyzji, że ponieważ zlokalizowane na działce nr ew. 1 w M. obiekty budowlane zostały wykonane przez różnych inwestorów i rozpatrzenie kwestii legalności ich budowy wymaga zastosowania różnych przepisów Prawa budowlanego, to przedmiotowe zagadnienia zostaną rozpoznane odrębnymi decyzjami.
Co więcej nie polegają na prawdzie twierdzenia skargi, że w przypadku współwłasności nieruchomości stronami postępowania i adresatami decyzji w sprawie nakazania rozbiórki obiektu winni być wszyscy współwłaściciele nieruchomości jako beneficjenci prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przepis art. 52 P.b. wymienia następujące kategorie podmiotów: inwestora, właściciela, zarządcę obiektu budowlanego. W orzecznictwie wskazuje się, że wymienienie trzech kategorii podmiotów zobowiązanych nie oznacza, że obowiązek dokonania czynności obciąża te podmioty solidarnie. Kolejność podmiotów wskazanych w powołanym przepisie nie jest przypadkowa. Utarty jest pogląd, że w pierwszej kolejności zobowiązany do dokonania czynności jest inwestor, chyba że w okolicznościach sprawy podmiot ten w dacie orzekania już nie istnieje bądź nie ma tytułu do nieruchomości lub obiektu, który upoważniałby do wykonania czynności nakazanych decyzją.
Taka sytuacja może mieć miejsce, gdy obiekt jest budowany na terenie, do którego inwestor nie ma żadnego tytułu prawnego, i inwestycja jest realizowana bez zgody właściciela nieruchomości bądź gdy inwestor zbył nieruchomość, której dotyczy przedmiot postępowania, na rzecz innych osób (por. wyroki NSA: z 6.03.2008 r., II OSK 158/07, LEX nr 468723; z 10.05.2013 r., II OSK 66/12, CBOSA; z 15.05.2012 r., II OSK 338/11, CBOSA). Jednocześnie oznaczenie każdego z tych podmiotów odnosi się do samego obiektu budowlanego, nie zaś nieruchomości, na której obiekt został posadowiony. A zatem bez znaczenia pozostaje, że nieruchomość na której posadowiono rzeczone obiekty jest przedmiotem współwłasności, skoro w toku postępowania bezspornym było, iż to skarżący jest właścicielem i dysponentem drewnianego budynku rekreacji indywidualnej o wymiarach 2,08 x 5,54 wraz z werandą o wymiarach 3,96 x 2,00 m, usytuowanego w części południowo-wschodniej działki nr 1 oraz drewnianego budynku toalety polowej o wymiarach 1,00 x 1,00 m, usytuowanego również w części południowo-wschodniej działki nr 1. Zdaniem Sądu decyzja z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego w 2020 r. związana z modernizacją ewidencji gruntów nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia zapadłego w niniejszym postępowaniu.
Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postepowania administracyjnego wskazanych w skardze. Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ wydający zaskarżoną decyzję podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny. W tym zakresie skarżący akcentuje, że organ administracyjny pominął w szczególności okoliczności dotyczące wykonania przyłącza energetycznego do obiektu podlegającego nakazowi rozbiórki i braku sprzeciwu w tym zakresie Urzędu Gminy M. Należy jednak mieć na względzie, że podłączenie energii elektrycznej reguluje prawo energetyczne, a stronami procedury wykonania przyłącza jest inwestor oraz określony dostawca prądu Twierdzenia skarżącego w tym zakresie są zatem nieistotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
Ponadto zauważyć należy, że art. 80 K.p.a. statuuje tzw. zasadę swobodnej oceny dowodów. Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj. po pierwsze, opierać się należy na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa. Po drugie, ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego i po trzecie, organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych, które mają na podstawie art. 76 § 1 K.p.a. szczególną moc dowodową. W końcu, po czwarte, rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych, powinno być zgodne z zasadami logiki. Sam zatem fakt, że organ na podstawie zebranego materiału dowodowego doszedł do innych wniosków, niż byłoby to zasadne z punktu widzenia skarżącego nie oznacza, że wskazany dowód został przez organ pominięty.
W ocenie Sądu, nie doszło też do naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. bowiem SWINB w uzasadnieniu swojej decyzji zreferował zarzuty odwołania i do nich się odniósł. Okoliczności istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy zostały przez organ odwoławczy prawidłowo przywołane i wyeksponowane.
Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 p.p.s.a.