Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 13 listopada 2013 r. skarżący został zobowiązany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł. W odpowiedzi, w piśmie procesowym z dnia 1 grudnia 2013 r. skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych podnosząc, że nie jest w stanie ponieść wspomnianego wydatku, a z uzyskiwanego świadczenia pozostaje mu około 540 zł netto. Następnie, wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony na druku urzędowego formularza, z którego treści wynika, że skarżący nie posiada żadnego majątku, ani oszczędności, zaś jego dochód stanowi świadczenie rentowe w wysokości około 2000 zł, z którego znacząca część podlega zajęciu komorniczemu na poczet świadczeń na rzecz potomstwa skarżącego oraz jego byłej małżonki. Do dyspozycji wnioskodawcy pozostaje wyłącznie kwota 548 zł netto, z której ponosi wydatki na dodatkowe wyżywienie, zakup odzieży, środków czystości, leków itp.
Na wezwanie referendarza sądowego skarżący przedstawił zaświadczenia wystawione przez Dyrektora Regionalnego Ośrodka Psychiatrii Sądowej w B., z którego wynika, że skarżący nie jest zobowiązany do ponoszenia jakichkolwiek kosztów leczenia w ośrodku, a posiadane środki pieniężne przeznacza na zaspokojenie własnych, wskazanych w druku PPF potrzeb.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz.270 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Analiza okoliczności dotyczących stanu majątkowego K. W. pozwoliła stwierdzić, że jego wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Skarżący dysponuje stałym źródłem dochodu (świadczeniem rentowym) uzyskiwanym w kwocie 2005 zł miesięcznie. Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, ani wysokości uzyskiwanego świadczenia, ani też faktu, że podlega ono zajęciu komorniczemu jak również wysokości kwot potrącanych ze wspomnianego świadczenia. Nawet, gdyby przyjąć za wiarygodne oświadczenie skarżącego dotyczące powyższych kwestii, to zauważyć przyjdzie, że kwota 540 zł pozostaje w całości do jego dyspozycji, zaś fakt przebywania w placówce penitencjarno – leczniczej pozwala założyć, że skarżący ma zaspokojone wszelkie, elementarne potrzeby egzystencjalne. Z uzyskiwanej kwoty jest więc w stanie ponieść wydatki związane z postępowaniem sądowym, w tym również uiścić wpis od skargi stanowiący około 37% uzyskiwanego dochodu.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.