Uzasadnienie
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W rozpoznawanej sprawie adwokat M. W. ustanowiony został pełnomocnikiem strony w dniu 23 lipca 2014 r., a więc już po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyroku w niniejszej sprawie. Kwestia ta jest istotna, albowiem pomiędzy datą ustanowienia dla strony pełnomocnika z urzędu a datą zakończenia postępowania przed sądem drugiej instancji (czyli dniem 13 stycznia 2017 r. wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego z urzędu regulowały trzy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości.
Zgodnie z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 listopada 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801) do spraw wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Tymi przepisami dotychczasowymi były regulacje rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Trzeba jednak podkreślić, że rozporządzenie z 2015 r. zostało następnie uchylone rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz., 1714), w którym, w § 22 również zawarta została regulacja odnosząca się do stosowania przepisów dotychczasowych względem postępowań niezakończonych w danej instancji.
Powyższe oznacza, że w realiach niniejszej sprawy wysokość wynagrodzenia pełnomocnika za sporządzenie skargi kasacyjnej winna być określona w oparciu § 18 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Przepis ten stanowił, że wysokość stawki minimalnej opłaty za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł,
Stosownie zaś do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie", wynosi 240 zł.
Z uwagi na to, że zostały spełnione warunki, uzasadniające przyznanie ustanowionemu w ramach prawa pomocy pełnomocnikowi kosztów udzielonej pomocy prawnej, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w związku z art. 250 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.