Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] r., nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami.
Odpis powyższego wyroku został doręczony skarżącemu w dniu 14 lipca 2014 roku, który pismem z dnia 17 lipca 2014 roku wniósł o ustanowienie adwokata z urzędu celem złożenia skargi kasacyjnej. Do niniejszego wniosku załączył formularz PPF, w którym przedstawił swoją sytuację życiową oraz złożył oświadczenie o swoim stanie rodzinnym, majątku i uzyskiwanych dochodach.
Na podstawie postanowienia z dnia 23 lipca 2014 roku ustanowiono dla skarżącego adwokata z urzędu, gdyż zdaniem Sądu wykazał on dostatecznie, że nie dysponuje on wystarczającymi środkami na poniesienie kosztów ustanowienia fachowego pełnomocnika.
W związku z powyższym postanowieniem Okręgowa Rada Adwokacka w Katowicach pismem z dnia 6 sierpnia 2014 roku wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika z urzędu. W dniu 19 sierpnia 2014 roku pełnomocnik substytucyjny zgłosił się do tut. Sądu w celu przejrzenia akt sądowych oraz administracyjnych niniejszej sprawy. Następnie w dniu 26 sierpnia 2014 roku (data nadania w placówce pocztowej) pełnomocnik wniósł o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku. We wniosku tym podniósł, iż skarżący jest osobą, która cierpi na schizofrenię i wiąże się to z upośledzeniem jego percepcji, emocji oraz powoduje zaburzenia poznawcze. W konsekwencji skarżący nie dysponował wiedzą o rozpoczęciu biegu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku zapadłego w jego sprawie.
Do wniosku o przywrócenie terminu dołączono również wniosek o sporządzenie i doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem oraz potwierdzenie uiszczenia opłaty kancelaryjnej od niniejszego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy dodatkowo uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Z tej regulacji prawnej wynika, iż przywrócenie terminu procesowego jest instytucją mającą na celu ochronę zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności przez stronę. W powołanych wyżej przepisach zostały ustanowione przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, by wniosek mógł zostać uwzględniony. Samo złożenie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której był on zakreślony, nie jest jednak wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożony został w ustawowym siedmiodniowym terminie. Sąd przyjął bowiem, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 19 sierpnia 2014 r., tj. z chwilą zaznajomienia się pełnomocnika skarżącego z aktami sprawy, natomiast wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu 26 sierpnia 2014 roku (data nadania w placówce pocztowej).
Dokonując z kolei analizy merytorycznej wniosku oraz całokształtu akt sprawy Sąd uznał, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności w nim przedstawione dostatecznie uprawdopodabniają, iż do uchybienia terminu dla dokonania powyższej czynności doszło bez jego winy w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Fakt przebywania skarżącego w ośrodku psychoterapii oraz jego choroba świadczą bowiem o tym, że mógł on nie zdawać sobie sprawy z konsekwencji nie złożenia w terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Dodatkowo trzeba podkreślić fakt, że ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu po zaznajomieniu się z aktami sprawy podjął stosowne kroki w celu uprawdopodobnienia okoliczności warunkujących uwzględnienie wniosku oraz dopełnił wszystkie warunki formalne.
W świetle powyższych okoliczności oraz biorąc pod uwagę konstytucyjną zasadę prawa do sądu, należało na podstawie art. 86 § 1 ustawy orzec jak w sentencji postanowienia.