Uzasadnienie
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sad Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 18 czerwca 2008 r. oddalił skargę A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy czasowego wycofania pojazdu z ruchu.
Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2008 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach ustanowił dla skarżącego adwokata z urzędu. W dalszej kolejności Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła dla strony skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata B. J. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 15 września 2008 r. pełnomocnik został wezwany do złożenia pełnomocnictwa procesowego udzielonego mu przez skarżącego do reprezentacji w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W pismach z dnia [...] r. pełnomocnik wniósł opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu wydanego w niniejszej sprawie w dniu 18 czerwca 2008 r., wnioskując przy tym o przyznanie, według przepisanych norm, stosownego wynagrodzenia za sporządzenie przedmiotowej opinii i oświadczając, że koszty te nie zostały przez skarżącego ani w całości, ani też w części uregulowane. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 26 listopada 2008 r. pełnomocnik został po raz kolejny wezwany do przedłożenia stosownego pełnomocnictwa.
Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił adwokatowi B. J. przyznania wnioskowanego wynagrodzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2009 r. w sprawie sygn. akt I OZ 163/09, zażalenia adwokata na powyższe postanowienie z dnia 7 stycznia 2009 r. uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z treści art. 244 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., zgodnie z którym ustanowienie adwokata stanowi uprawnienie strony do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu adwokatowi, nie wynika, że w takim przypadku udzielenie pełnomocnictwa ma być potwierdzone dokumentem pełnomocnictwa złożonym do akt sprawy. Skoro bowiem strona występuje o ustanowienie adwokata i z góry wiadomo, że adwokatem tym w razie uwzględnienia wniosku będzie adwokat wyznaczony przez okręgową radę adwokacką, to należy założyć że strona udziela pełnomocnictwa wyznaczonemu adwokatowi.
Jeżeli więc okręgowa rada adwokacka kieruje do Sądu pismo, w którym wskazuje wyznaczonego adwokata i zawiadamia o tym stronę, to można przyjąć domniemanie, że wyznaczony adwokat działa w ramach pełnomocnictwa udzielonego przez stronę dla której został wyznaczony. W takim przypadku nie jest konieczne dołączenie do akt sprawy pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy, ponieważ przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. ma zastosowanie przede wszystkim w sytuacji, gdy strona wybiera sobie osobę pełnomocnika i konieczne jest udokumentowanie udzielonego pełnomocnictwa.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach niniejszej sprawy, w której skarżący nie zakwestionował czynności ustanowienia pełnomocnika z urzędu, przyjąć należy, że był on umocowany do działania w jego imieniu.
Zgodnie z art. 190 w zw. z art. 196 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ponownie rozpoznając wniosek pełnomocnika strony skarżącej o zasądzenie kosztów tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej jest związany wykładnią prawa dokonaną w danej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.), dalej zwanym rozporządzeniem, zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia powyższej opłaty stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 rozporządzenia. Opłata ta nie może być jednak wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna, ani też przekraczać wartości przedmiotu sprawy (§ 2 ust. 2 rozporządzenia).
Nadto, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia, przedmiotowa opłata zostaje przez sąd podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W postępowaniu przed sądami administracyjnymi stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej jednak niż 120,00 zł, jeżeli sprawę w drugiej instancji prowadził ten sam adwokat. W niniejszej sprawie stawka minimalna, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c jako w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w innej sprawie niż wymienione w ust. 1 pkt 1 lit. a – b powołanego paragrafu wynosi 240,00 zł.
W związku z powyższym Sąd na mocy art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 2 ust. 3 rozporządzenia zasądził na rzecz pełnomocnika tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę [...] zł, na którą składa się opłata w stawce minimalnej za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, tj. [...] zł oraz kwota [...] zł z tytułu podatku od towarów i usług.