Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy K. S. wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu. W druku formularza wskazała, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z synem, zamieszkując w budynku o pow. 50 m2. W skład majątku strony wchodzi również nieruchomość gruntowa o pow. 4 ha. Skarżąca nie posiada żądnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Strona wraz z niepełnosprawnym synem utrzymuje się z własnej emerytury w wysokości 1351 zł netto miesięcznie oraz renty jej syna – 757 zł netto.
Na wezwanie referendarza sądowego skarżąca nadesłała dokumenty obrazujące poziom jej dochodów (kopie decyzji waloryzujących przysługujące jej oraz synowi świadczenia) oraz wydatki (rachunki za energię elektryczną oraz wywóz odpadów), a także decyzję ustalającą wymiar podatku od nieruchomości za 2015 r.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Ocena sytuacji materialnej skarżących prowadzi do wniosku, że brak jest podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku w całości. Z drugiej jednak strony skarżąca uprawdopodobniła, że jej położenie materialne wyklucza poniesienie w całości kosztów postępowania sądowego. Stąd też zdecydowano, że jej wniosek zostanie uwzględniony w części obejmującej wpis od skargi, jako zasadniczy wydatek, do którego zobowiązany jest każdy skarżący na takim etapie postępowania.
Badanie możliwości finansowych strony ubiegającej się o zwolnienie od kosztów sądowych dokonywane jest poprzez porównanie uzyskiwanego przez nią dochodu z wydatkami, które będzie zobowiązana ponieść w toczącym się postępowaniu sądowym. Łączny dochód K. S. i jej syna wynosi 2108 zł netto miesięcznie. Jeżeli więc pod uwagę weźmie się wpis od skargi wymagany w niniejszej sprawie, to okazać się może, iż niemal ¼ miesięcznych dochodów strony musiałaby być przeznaczona na pokrycie takiego wydatku. W opisywanej sytuacji uznać więc trzeba, że byłoby to zbyt duże obciążenie dla strony, a wobec tego zwolniono skarżącą z obowiązku ponoszenia tej opłaty.
Z drugiej strony fakt uzyskiwania dochodów we wskazanej wyżej wysokości ze stałego źródła przeczy tezie o szczególnie trudnym położeniu strony. Pomimo wyraźnego wezwania skarżąca nie uprawdopodobniła żadnych innych wydatków, jedynie orientacyjnie podając, że miesięczny koszt wykupu lekarstw stanowi kwota 100 zł, a zbliżony rozmiar osiągają wydatki na usługi telekomunikacyjne. W żaden sposób nie uprawdopodobniono również faktu spłaty zobowiązań zaciągniętych przez jej syna, o czym strona wspomniała dopiero w piśmie nadesłanym na wezwanie referendarza sądowego. Wobec powyższego jej wniosek oddalono w pozostałym zakresie nie znajdując podstaw ani do zwolnienia skarżącej z pozostałych kosztów sadowych ani też do wyłożenia ze środków publicznych kwot na pokrycie udziału fachowego pełnomocnika ustanowionego z urzędu.
Wobec tego, działając na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.