Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy B.G. zwróciła się o ustanowienie adwokata urzędu. Skarżąca wskazała, że wraz z mężem zamieszkuje w budynku mieszkalnym o pow. 100 m2. W skład jej majątku wchodzi również nieruchomość rolna o pow. około 20 ha. Wnioskodawczyni zaznaczyła również, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych jak również przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Jako źródło utrzymania się B. G. wskazała świadczenia emerytalne uzyskiwane przez siebie i małżonka w łącznej kwocie 2593 zł brutto miesięcznie.
Na wezwanie referendarza sądowego skarżąca nadesłała szereg dokumentów obrazujących jej sytuację materialną, a szczególnie wydatki. Wyjaśniła również, że jej małżonek, że względu na stan zdrowia, wymaga ciągłego leczenia.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Mając na uwadze powyższe i analizując sytuację materialną rodziny B. G. nie znaleziono przesłanek uzasadniających przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Przede wszystkim zauważyć trzeba, że strona i jej małżonek uzyskują stały dochód, a jego wysokość kształtuje się na poziomie około 2200 zł netto miesięcznie (vide oświadczenie skarżącej zawarte w piśmie procesowym z dnia [...]r.). Dochód ten podlega pomniejszeniu o stałe, miesięczne wydatki, które wedle przedłożonych dokumentów oraz oświadczeń samej skarżącej kształtują się na poziomie około 1000 zł. Wśród nich zwracają uwagę szczególnie wysokie rachunki za usługi telefoniczne (około 200 zł miesięcznie). Na odmowie przyznania prawa pomocy zaważyła jednakże nie wysokość dochodu rodziny skarżącej lecz fakt, że posiada ona składnik majątku - nieruchomość o pow. ponad 20 ha, która nie przynosi żadnego dochodu, czy to w postaci pożytków naturalnych, czy też cywilnych. Błędne jest oczekiwanie, że strona posiadająca składnik majątku o znacznej wartości, jakim niewątpliwie jest wspomniana nieruchomość, uzyska wsparcie ze środków publicznych w postaci opłacenia usług fachowego pełnomocnika (analogiczny pogląd wyrażony został w postanowieniu NSA z dnia 21 maja 2009 r. sygn. akt II FZ 157/09 – LEX nr 564220). W opisywanej sytuacji niewątpliwie nie została spełniona przesłanka warunkująca przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.