Uzasadnienie
Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Starosta M. zatwierdził projekt budowlany i udzielił przedsiębiorstwu (...) Spółka Jawna z siedzibą w M. pozwolenia na nadbudowę budynku hotelowo-konferencyjnego oraz budowę SPA. Inwestycja została przewidziana do realizacji na 6 działkach (nr A, B, C, D, E i F) położonych w M., przy ul. (...). W podstawie prawnej decyzji organ administracji architektoniczno-budowlanej wskazał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. W decyzji tej oznaczony został także obszar oddziaływania obiektu obejmujący oprócz działek inwestora także działki nr G i H. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że strony postępowania wniosły zastrzeżenia do przedłożonego przez inwestora opracowania dotyczącego zasłaniania i nasłonecznienia położonego w sąsiedztwie budynku mieszkalnego zarzucając, że zrealizowany obiekt zasłoni im dostęp do światła dziennego.
Starosta M. dał jednak wiarę oświadczeniom projektantów potwierdzających, że przedmiotowy projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ uznał także, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna planem zagospodarowania przestrzennego miasta M., a zatem brak było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.
Od decyzji tej wniesione zostały cztery praktycznie jednobrzmiące odwołania sporządzone przez właścicieli lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku przy ul. (...). W odwołaniach zarzucili oni naruszenie decyzją Starosty zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 7 i art. 8 k.p.a.) oraz § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.- dalej zwanego rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych). Naruszenia zasad postępowania administracyjnego odwołujący się upatrywali w braku przeprowadzenia przez organ stosownych obliczeń czy badań pozwalających na właściwą ocenę zagrożeń związanych z zacienieniem ich mieszkań. Wskazali jednocześnie, że zgłoszone przez nich obawy są uzasadnione bowiem mieszkania będące ich własnością nie posiadają okien w bocznych ścianach budynku, a przewidziany do rozbudowy budynek jest usadowiony równolegle do ich domu.
Projektowany obiekt ten ma być zaś długi, posiadać ma 5 pięter i będzie znajdować się w odległości 7 m od ich budynku. Wszystko to spowoduje brak dostępu światła dziennego do pomieszczeń w ich mieszkaniach, które są położone odpowiednio na I, II i III piętrze budynku przesłanianego.
Zaskarżoną decyzją Wojewoda S. działając w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że po zapoznaniu się z dokumentacją projektu podzielił w całości stanowisko organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wskazał, że nie znajdują one merytorycznego uzasadnienia, bowiem wniosek inwestora został starannie i wnikliwie rozpatrzony przez organ I instancji, a stronom zapewniono czynny udział w postępowaniu. Organ II instancji podał, że dla potrzeb dowodowych w sprawie nasłonecznienia i zacienienia budynku sąsiadującego z terenem inwestycji sporządzone zostały odpowiednie analizy. Wykazały one, że rozbudowa obiektu została zaprojektowana zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami zarówno § 13, jak i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Organ wskazał jednocześnie, że w sprawie znajdzie zastosowanie § 60 ust. 2 rozporządzenia dopuszczający ograniczenie ogólnych wymagań dotyczących nasłonecznienia co najmniej do jednego pokoju, a w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszczający ograniczenie nasłonecznienia do 1,5 h. Tym samym zdaniem Wojewody należało stwierdzić, że nie doszło do naruszenia przepisów wspomnianego rozporządzenia, a stanowisko skarżących, iż wydano pozwolenie na budowę z pominięciem ich zastrzeżeń nie znajduje uzasadnienia. Wojewoda w ślad za organem I instancji podkreślił także, że projektanci dokonujący sprawdzenia projektu złożyli oświadczenie wymagane przepisem art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego.
Skargę na tę decyzję wnieśli H. i P. G. zastępowani przez radcę prawnego A. S. Zarzucili nienależyte zbadanie przez organy obu instancji przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, a w szczególności z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Organy nie zastosowały się także – zdaniem skarżących – do unormowania zawartego w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz naruszyły zasady ogólne postępowania administracyjnego wynikające z art. 7 i art. 8 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podniesiono brak należytej staranności Starosty M. w ocenie materiału dowodowego dostarczonego przez inwestora. Organowi odwoławczemu zarzucono zaś oparcie się wyłącznie na dowodach przedstawionych przez inwestora mimo składanych przez strony postępowania zastrzeżeń do przedłożonego projektu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda S. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał na ich bezzasadność. W szczególności zaś podkreślił, że dla ustaleń dotyczących zacienienia i nasłonecznienia budynku, w którym znajduje się mieszkanie skarżących, decydujące znaczenie miała znajdująca się aktach sprawy analiza sporządzona przez projektantów.
W piśmie procesowym z dnia (...)r. uczestnik postępowania (...) mSp. J., zastępowane przez radcę prawnego R. A., domagało się oddalenia wniosków i zarzutów skargi oraz przyznania na rzecz strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając to stanowisko uczestnik podał, że inwestycja jest realizowana jako obiekt zaplecza hotelowo-usługowego związany z EURO 2012. Nie zgodził się jednocześnie z wywodami dotyczącymi wartości dowodowej przedłożonej przez niego symulacji zacienienia i nasłonecznienia budynku mieszkaniowego. Przedsiębiorstwo wskazało, że z analiz tych wynika iż wszystkie mieszkania znajdujące się w sąsiednim budynku będą posiadały nasłonecznienie w godzinach od 13 do 16 tej, czyli co najmniej przez 3 godziny, co jest zgodne z przepisami. Zachowane zostały także odległości wynikające z § 13 rozporządzenia (w piśmie błędnie oznaczono przepis § 13 ust. 4 rozporządzenia określając go jako § 13 pkt 6).
Bezpodstawne są także – zdaniem uczestnika - zarzuty dotyczące popełnionych błędów proceduralnych, bowiem wszystkie strony postępowania (69 podmiotów) zostały w sposób prawidłowy powiadomione o wszczęciu postępowania, a także o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Inwestor wskazał również, że w toku postępowania strony wnosiły swoje uwagi do złożonego projektu, na które projektanci udzielili stosownych wyjaśnień.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu pozwalającym Sądowi na jej wzruszenie. W szczególności stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja Starosty M. wydane zostały z poszanowaniem norm prawa materialnego odnoszących się do zatwierdzania projektu budowlanego oraz udzielania pozwolenia na budowę.
W pierwszym rzędzie należy wskazać, że w świetle art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane nadbudowa obiektu budowlanego została zaliczona do budowy, a zatem w trakcie realizacji tego rodzaju robót budowlanych dopuszczalna jest w odróżnieniu od przebudowy zmiana charakterystycznych parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji (art. 3 pkt 7a tej ustawy a contrario). Zdaniem Sądu zarówno Starosta M., jak i Wojewoda S. prawidłowo też uznali, że przedłożony przez (...) Spółka J. z siedzibą w Mikołowie projekt budowlany rozbudowy budynku przy ul. (...) w M. spełniał wymogi wynikające z art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Projekt ten pozostawał bowiem w zgodzie, co nie było kwestionowane przez strony, z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta M., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej M. Nr (...), z dnia (...)r. (Dz. Urz.
Woj. S. z (...) r. Nr (...), poz. (...). Tereny przewidzianych do zainwestowania działek (poza działką C) znajdowały się bowiem z jednostce oznaczonej w tym planie symbolem 148 UC – tereny usług centrotwórczych z przeznaczeniem podstawowym: obiekty handlu, gastronomii i rzemiosła, kultury i rozrywki, instytucji finansowych i ubezpieczeniowych, administracji, biurowe, hotelowe. Natomiast działka nr C znajdowała się w jednostce K29L1/2 – ulica lokalna do adaptacji. W jednostce tej przewidziana została m.in. na obszarze śródmiejskiej zwartej zabudowy pierzejowej możliwość sytuowania projektowanej zabudowy w linii uzupełniającej zabudowę pierzejową. Zatwierdzony projekt był też kompletny oraz posiadał stosowne opinie i uzgodnienia, pozwolenia, jak również sprawdzenia. Projekt zagospodarowania działki był także zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wątpliwości zaś, jakie nasuwać mogła zgodność tego projektu z § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zostały rozstrzygnięte w oparciu o przedłożone przez inwestora opracowania dotyczące zacienienia i zasłania budynku zlokalizowanego w sąsiedztwie przy ul. (...).
Projektowana rozbudowa zapewniała zatem także poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, o jakich jest mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy w sprawie organ administracji architektoniczno- budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Zaskarżona decyzja wbrew zarzutom skargi wydana została także w zgodzie z zasadą prawdy obiektywnej wynikającą z art. 7 k.p.a. oraz powiązanych z tą zasadą przepisami proceduralnymi odnoszącymi się do zbierania, utrwalania i oceny materiałów dowodowych. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji prawidłowo w szczególności uznały przedłożoną przez inwestora analizę zacienienia i zasłaniania budynku sąsiadującego z terenem inwestycji za rozstrzygającą kwestię zgodności planowanej rozbudowy budynku przy ul. (...) w M. z przepisami § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Analiza ta została bowiem sporządzona przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane w zakresie projektowania, o jakich mowa w art. 12 i nast. Prawa budowlanego, a zatem stanowiła ona dowód odpowiadający definicji zamieszczonej w art. 75 § 1 k.p.a. Wskazać też należy, że właściciele mieszkań budynku zacienianego w toku postępowania przed organem I instancji, ani też we wniesionych odwołaniach nie posłużyli się argumentacją czy dowodami mogącymi podważyć prawidłowość sporządzonych analiz zacienienia i zasłaniania, a tym samym brak było podstaw prawnych do przeprowadzenia w sprawie kolejnych dowodów dotyczących tej kwestii, bowiem żądania takie dotyczyły okoliczności już stwierdzonej wskazanym wyżej dowodem (art. 78 § 2 k.p.a.).
Zdaniem składu orzekającego zaskarżona decyzja nie narusza także wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania do organów państwa w stopniu pozwalającym na uchylenie tego aktu. Z urzędu wskazać jednakowoż przyjedzie, że Wojewoda winien w uzasadnieniu swojej decyzji bardziej szczegółowo odnieść się do argumentacji podniesionej przez odwołujące się strony postępowania. W szczególności organ ten stosownie do art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. powinien był w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji wyjaśnić odwołującym się, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu rozbudowany budynek znajdować się będzie w odległości znacznie większej od ich budynku niż wskazali oni w swoich odwołaniach (w odwołaniach tych była mowa o położeniu rozbudowywanego obiektu w odległości 7 m od ich budynku, gdy tymczasem jest on położony w odległości od większej). Organy obu instancji w sposób czytelny i przystępny winny wyjaśnić także stronom postępowania, że maksymalna wysokość przesłaniania obliczona stosownie do § 13 ust. 1 pkt 1 lit a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wyniosła 21, 10 m i zgodnie z ust. 4 tego paragrafu odległość ta w zabudowie śródmiejskiej mogła być zmniejszona o połowę tj. do 10, 55 m. Analogicznego komentarza wymagało także opracowanie dotyczące zapewnienia odpowiedniego czasu nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w budynku przy ul. (...), w kontekście zastosowania rozwiązań zawartych w § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
Powyższe dostrzeżone przez Sąd naruszenia przepisów postępowania administracyjnego nie miały jednak istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.).
W tym stanie rzeczy skarga stosownie do art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.