Uzasadnienie
W wyniku rozpatrzenia wniosku złożonego przez E. i A. K. w dniu 2 października 2014 r., decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Starosta [...] odmówił inwestorom udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego w B., na działce nr [...]. W krótkim uzasadnieniu organ wskazał, że inwestorzy nie uzupełnili brakującej dokumentacji, wobec czego odmowa była uzasadniona.
W wyniku wniesionego przez E. K.-K. i A. K. odwołania, rozpatrujący sprawę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy B. (uchwała Rady Gminy z dnia [...] r. Nr [...]), działka inwestorów nr [...] położona jest w jednostce MN2 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, MR1 - tereny zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej oraz w jednostce KDG - teren dróg publicznych i dróg wewnętrznych. Jak wynika jednak z zapisów § 14 ust. 6 pkt 6 tego planu na terenie obowiązywania planu wprowadzono zakaz lokalizacji nowych budynków, nie związanych z gospodarką leśną, w odległości mniejszej niż 30m od ściany lasu. W niniejszej sprawie działka objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę graniczy bezpośrednio z działką nr [...] położoną w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem O1ZL - tereny lasów.
Także na działce inwestorów znajduje się las, w rozumieniu ustawowej definicji zawartej w art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. W związku z powyższym nie można uznać podnoszonego w odwołaniu argumentu, że odległość 30m od ściany lasu "dotyczy kompleksu leśnego np. Lasu [...] (...), a nie kępy drzew''. Odnosząc się natomiast do podnoszonej w odwołaniu okoliczności uzyskania pozwolenia na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, organ wyjaśnił, że postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] r., wydanym na podstawie upoważnienia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 28 maja 2013 r., wyrażono zgodę na odstępstwo od przepisu § 271 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie stanowi ono natomiast zgody na odstępstwo od zapisów planu miejscowego.
Starosta [...] prawidłowo zatem nałożył postanowieniem z dnia [...] r. obowiązek doprowadzenia przedłożonego projektu budowlanego do zgodności z zapisem § 14 ust. 6 pkt 6 planu miejscowego, a w przypadku nieusunięcia wskazanych w postanowieniu naruszeń organ zobowiązany był wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Od powyższej decyzji inwestorzy wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Podniesiono w niej m.in. iż obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy B. zawiera dwa sprzeczne zapisy odnośnie odległości budynków od terenów leśnych, a mianowicie § 14 ust. 6 pkt 6 wprowadzający zakaz lokalizacji nowych budynków niezwiązanych z gospodarką leśną w odległości mniejszej niż 30m od ściany lasu oraz pozostający w oczywistej sprzeczności § 9 ust. 1 pkt 4, który mówi, że obowiązuje odsunięcie zabudowy od granicy sąsiadujących gruntów leśnych co najmniej 12m. Podkreślono niespójność i niejasność postanowień tego planu a w rezultacie brak możliwości zabudowy własnej działki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 17 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 405/15 uwzględniając skargę inwestorów uchylił wymienione powyżej decyzje - tj. decyzję Wojewody [...] i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...]. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że wprawdzie Starosta postanowieniem z dnia [...] r. zobowiązał inwestorów do uzupełnienia wniosku, poprzez dołączenie dodatkowych dokumentów oraz poprzez dostosowanie lokalizacji projektowanego budynku do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie odległości 30m od ściany lasu, ale termin dla wykonania wskazanych obowiązków oznaczył na dzień 30 października 2014 r., co przy późnym jego odebraniu (27 października 2014 r.) był terminem nierealnym i uniemożliwiał wykonanie nałożonych obowiązków. Takie zachowanie organów oznaczało ich arbitralność.
Nadto Sąd podniósł, iż organ odwoławczy przywołał definicję lasu z art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, w której podstawowym elementem jest odwołanie się do pojęcia gruntu. Organ dalej stwierdził, że działka sąsiednia zlokalizowana jest w jednostce strukturalnej 01ZL i stanowi las w powyższym rozumieniu. To z kolei było podstawą dokonywania obliczeń co do odległości 30m, o której mowa w planie. Jednak w kwestionowanym § 14 ust. 6 pkt 6 nie ma mowy o odległości 30m "od lasu" (w rozumieniu gruntu), tylko "od ściany lasu", które jest pojęciem zupełnie innym, odnoszącym się do konkretnej odległości od drzew składających się na ową "ścianę lasu". Zdaniem Sądu, odległość od ściany lasu powinna być przez organ ustalona, gdyż nie wystarczy powoływanie się na mapy oraz oznaczenie gruntów w dokumentacji. Dopiero takie ustalenia pozwolą zorientować się, czy dostosowanie lokalizacji projektowanego budynku do zapisów planu jest w tym zakresie możliwe i czy działka Skarżących, formalnie przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową, nie traci faktycznie takiego charakteru z powodu ustanowionej strefy ochronnej 30m, co mogłoby oznaczać sprzeczność w planie.
W ocenie Sądu rozpatrując ponownie sprawę organy winny mieć na uwadze powyższe wskazania i uwzględnić je przy formułowaniu nowych rozstrzygnięć.
Po przekazaniu powyższego wyroku wraz z aktami do organu pierwszej instancji, Starosta [...] wezwał Wójta Gminy B. do wyjaśnienia, w sposób nie budzący wątpliwości, zapisu planu -"ściana lasu" zawartego w § 14.ust. 6 pkt 6., a także podczas wizji lokalnej w dniu 17 grudnia 2015 r. w Bestwienie na działce nr [...] wyjaśnił, że jako ścianę lasu należy rozumieć boczną powierzchnię lasu oraz przylegającego sąsiedztwa. W tak ustalonym stanie faktycznym, Starosta [...], przywołując w podstawie prawnej art. 35 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane odmówił E. i A. K. udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w B. na działce nr [...]. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że po analizie pisma Wójta Gminy B. oraz protokołu z wizji w dniu 17 grudnia 2015 r. ustalono, że przedmiotową inwestycję zaprojektowano w odległości 5m od granicy z działką, a jednocześnie działka ta graniczy z gruntami w jednostce strukturalnej 01ZL (lasy, obiekty i urządzenia obsługi gospodarki), będącymi częścią aktualnie wydzielonego planu urządzenia lasów dla B. Analiza zebranej dokumentacji, zdaniem organu, potwierdza, że lokalizacja "ściany lasu" pokrywa się z gruntem oznaczonym według ewidencji "Ls", a ten przebiega wzdłuż południowo- wschodniej granicy przedmiotowej działki.
Ponieważ zaprojektowana lokalizacja przedmiotowej inwestycji jest niezgodna z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zakaz lokalizacji nowych budynków nie związanych z gospodarką leśną, w odległości mniejszej niż 30m od ściany lasu), a inwestor nie przedstawił innej lokalizacji budynku mieszkalnego lub projektu, o co został poproszony na spotkaniu w dniu 4 stycznia 2016, organ odstąpił od konieczności uzupełnienia wniosku o brakującą dokumentację i orzekł jak w sentencji.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyli E. K. - K. i A. K. Podnieśli, iż nadal podtrzymują, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego istnieją dwa sprzeczne ze sobą zapisy - tj. § 14 ust. 6 pkt 6 - o zakazie lokalizacji nowych budynków nie związanych z gospodarką leśną, w odległości mniejszej niż 30m i § 9 ust. 1 pkt 4, gdzie stwierdzono, iż obowiązuje odsunięcie zabudowy od granicy sąsiadujących gruntów leśnych co najmniej 12m, czyli zgodnie z Prawem budowlanym. Od tego przepisu, zgodnie z planem istnieje możliwość uzyskania odstępstwa, stąd o takie odstępstwo wystąpiono do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej za pośrednictwem Starosty [...] i uzyskano zgodę na lokalizację budynku mieszkalnego w minimalnej odległości 5 m od granicy lasu (pismo z dnia 5 czerwca 2013 r.). Podnieśli, że ich działka objęta jest dwa jednostkami planu - MR2 i MR1 - w których podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa, a rysunek planu nie zaznacza żadnych ograniczę dotyczących jej zabudowy.
Dodali, że działkę zakupili w 2011 r. na podstawie zaświadczenia Wójta Gminy B. stwierdzającego, że jest to działka budowlana. Poinformowali, że w 2009 r. Starosta [...] wydał pozwolenie na budowę dla sąsiedniej działki- w odległości 11,5m od granicy lasu, na podstawie tego samego planu miejscowego.
Odnosząc się do zarzutu nieprzedstawienia innej lokalizacji budynku mieszkalnego, wyjaśnili, że biorąc pod uwagę kształt i wymiary działki nie ma możliwości wybudowania w tym miejscu innego obiektu niż altanka działka, gdyż do zabudowy pozostaje tylko 6m.
Podnieśli, iż z informacji uzyskanych od Wójta Gminy B. przygotowywany jest obecnie projekt zmiany obowiązującego Studium, a następnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdzie odległość budynków od gruntów leśnych uregulowana zostanie zgodnie z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych.
W związku ze złożonym odwołaniem Wojewoda [...], w trybie art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego wezwał Starostę [...] do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego na okoliczność ustalenia konkretnej odległości drzew składających się na "ścianę lasu", a następnie zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przywołał zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. zatwierdzonego Rady Gminy z dnia [...] r. nr [...], w myśl których działka inwestorów nr [...] położona jest w jednostce MN2 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, MR1 - tereny zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej oraz w jednostce KDG - terenu dróg publicznych i dróg wewnętrznych. Przypomniał zapis § 14 ust. 6 pkt 6 tego planu wprowadzający zakaz lokalizacji nowych budynków, nie związanych z gospodarką leśną w odległości mniejszej niż 30m od ściany lasu.
Następnie przypomniał, że działka objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę graniczy bezpośrednio z działką nr [...] - położoną w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem 01ZL- tereny lasów. Nadto działka ta, o powierzchni 0,90ha, w ewidencji gruntów oznaczona jest symbolem Ls, czyli zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ustawy o lasach stanowi las.
Dodatkowo zgodnie ze wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zawartymi w wyroku z dnia 17 lipca 2015 r. ustalono podczas dwóch wizji w terenie, że sąsiednia działka nr [...] porośnięta jest drzewostanem oraz roślinnością leśną (potwierdza załączona dokumentacja fotograficzna), a najbliższe drzewo znajduje się w odległości ok. 5,15 do 5,30m od granicy z działką do zainwestowania.
W świetle powyższych ustaleń, z uwagi na zapisy planu miejscowego nie ma możliwości zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego, gdyż narusza on przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, a inwestor nie widzi możliwości zaprojektowania innego budynku na działce nr [...] objętej inwestycją, co wynika też z odwołania.
Odnosząc się do okoliczności uzyskania pozwolenia na odstępstwo od przepisów techniczno- budowlanych wyjaśnił, że postanowienie Starosty [...] z dnia [...] r. wydane na podstawie upoważnienia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 28 maja 2013 r. upoważniające do wydania zgodny na odstępstwo o przepisu od przepisu § 271 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie dotyczyło odstępstwa od tych warunków technicznych a nie stanowi zgody na odstępstwo od zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli E. K. - K. i A. K. Zwrócili się o uchylenie decyzji odmawiającej im udzielenia pozwolenia na budowę oraz przyjęcie, że odległość w stosunku do sąsiedniej działki powinna zostać ustalona zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych. Akt ten reguluje minimalną odległość terenu, którego podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa od terenów leśnych. Wnieśli również o zwrot poniesionych kosztów postępowania sądowego.
Uzasadniając swoje stanowisko przede wszystkim podnieśli, iż podstawowym sposobem zagospodarowania ich działki jest zabudowa mieszkaniowa, a wynika to zarówno z zaświadczenia Wójta Gminy z dnia 16 lutego 2011 r., jak również z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z powołanych dokumentów nie wynikają żadne ograniczenia w jej zabudowie. Wskazali, iż wymóg odległości minimum 30m od ściany lasu wprowadzony w § 14 ust. 6 pkt 6 planu nie wynika z bezpieczeństwa pożarowego, lecz wynika z konieczności ochrony "systemu przyrodniczego".
W ocenie skarżących powyższe postanowienia planu naruszają art. 4 ust. 1, art. 14 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ich zdaniem gmina nie może w taki sposób modyfikować parametrów ustalonych wymienionym powyżej rozporządzeniem. Dodali, iż są w posiadaniu opinii strażaka, który nie widzi jakichkolwiek przeciwskazań do budowy w tym miejscu z punktu widzenia powoływanego rozporządzenia. Dodali, że Gmina nie wprowadza zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a obecnie trwają jedynie prace nad nowym Studium. Według informacji - odległość 30m ma zostać zniesiona.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 19 października 2016 r. skarżąca E. K.- K. podtrzymała skargę i zawartą w niej argumentację. Wniosła o sprawdzenie zgodności zapisu planu wyznaczającego w § 14 strefę ochronną. Poinformowała, iż Gmina rozpoczęła procedurę zmiany studium uwarunkowań i kierunków rozwoju i prawdopodobnie będzie także zmieniony w przyszłości zapis przewidujący odległość 30m od ściany lasu. Skarżący A. K. przychylił się do stanowiska żony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę, zważył co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 11066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazało, że jest ono dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie, podobnie jak i poprzedzające je rozstrzygniecie organu pierwszej instancji naruszają bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i mogą prowadzić do naruszenia przepisu prawa materialnego, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skutkuje ich uchyleniem.
Wskazać należy, iż przedmiotowe decyzje wydane zostały na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 290) i są typowymi przykładami decyzji tzw. "związanych", czyli w całości determinowanych przepisami prawa. Oznacza to, że w przypadku, gdy inwestor spełni wymagania określone prawem budowlanym właściwy organ nie może odmówić wydania omawianych decyzji (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Należy zwrócić uwagę, że obowiązujące przepisy nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości rozstrzygania w tej mierze, w tym wprowadzania dalszych warunków, nieprzewidzianych prawem, od których zależałoby wydanie takiego pozwolenia. W konsekwencji powyższego organ architektoniczno- budowlany nie może przyjąć za podstawę wydania decyzji odmownej okoliczności nie przewidzianych normą prawną.
W niniejszej sprawie, jak wynika z treści uzasadnienia tak decyzji organu pierwszej instancji odmawiającej udzielenia skarżącym pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, jak i decyzji drugiej instancji utrzymującej tę decyzję w mocy, było stwierdzenie sprzeczności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B., przyjętego uchwałą Rady Gminy z dnia [...] r. nr [...]. Organy przywołały w tym miejscu treść § 14 ust. 6 pkt 6 planu, w którym wprowadzono zakaz lokalizacji budynków, nie związanych z gospodarką leśną w odległości mniejszej niż 30m od ściany lasu. Podkreślić w tym miejscu należy, że niniejsza sprawa rozpatrywana jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ponownie wskutek uchylenia poprzednich decyzji Wojewody [...] i Starosty [...] wyrokiem z dnia 17 lipca 2015 r. (sygn. akt II SA/Gl 405/15).
W wymienionym wyroku Sąd zwrócił wówczas uwagę na odmienność użytych w wymienionym planie pojęć odległość "od lasu" i od "ściany lasu", obligując organy do dokładnego wyjaśnienia - jaka jest odległość od ściany lasu w niniejszej sprawie, czyli jak jest konkretna odległość od drzew składających się na ową "ścianę lasu". Dodał też, że dopiero takie ustalenia pozwolą się zorientować, czy dostosowanie lokalizacji projektowanego budynku do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest w tym zakresie możliwe i czy działka skarżących, formalnie przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową, nie traci faktycznie takiego charakteru z powodu stanowionej strefy ochronnej 30m.
Trzeba przypomnieć, że przepis art. 153 cytowanej już powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że ocena prawna i wskazania co dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Postanowienia tego artykułu oznaczają więc, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, w którym zostało wydane oraz poza zakres postępowania administracyjnego, w którym zostało wydane zaskarżone rozstrzygnięcie. Zasięgiem jego oddziaływania objęte zostaje przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie.
Wypełniając wskazania Sądu z powyższego wyroku, organy ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości, że sąsiadującą z przeznaczoną do zainwestowania działką inwestorów nr [...], działka nr [...] jest działką objętą jednostką strukturalną planu 01ZL- tereny lasów. Nadto ustalono, że najbliższe drzewa na działce – stanowiące wskazaną w § 14 ust. 6 pkt 6 planu "ścianę lasu", położone są w odległości 5,15m do 5,30m od granicy z działką nr [...] objętą inwestycją.
Przy takich ustaleniach organy stwierdziły, że projektowany budynek zlokalizowany został na działce nr [...] w sposób naruszający postanowienia planu, a więc w sposób sprzeczny z planem.
Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w przypadku stwierdzenia naruszenia postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tak ja w niniejszej sprawie, organ postanowieniem nakłada na inwestorów obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia i dopiero, po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W tym przypadku organ nie wydał przedmiotowego postanowienia, ale w ocenie organu skarżący w wyraźny sposób w toku postępowania, a także w odwołaniu stwierdzili, iż brak jest możliwości takiego zlokalizowania przedmiotowego obiektu, aby jego lokalizacja odpowiadała wymogom określonym wskazanym przepisem planu. A skoro brak możliwości doprowadzenia projektu budowlanego do stanu zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to odmowa udzielania pozwolenia na budowę jest w pełni zasadna.
Z takim rozumowaniem nie sposób się zgodzić i zdaniem składu sądzącego nie można go podzielić. Trzeba w tym miejscu podnieść, że oprócz wymienionego powyżej przepisu § 14 ust. 6 pkt 6 planu – mówiącego o zakazie lokalizacji nowych budynków nie związanych z gospodarka leśną w odległości mniejszej niż 30m od ściany lasu, w przedmiotowym planie zamieszczony jest także przepis § 9 ust. 1 pkt 4 – który przewiduje odsunięcie zabudowy od granicy sąsiadujących gruntów leśnych co najmniej 12 m (czyli zgodnie z prawem budowlanym). Nadto, co trzeba wyraźnie podkreślić działka skarżących nr [...] według tegoż planu położona jest w dwóch jednostkach – tj. MN2 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i MR1 - tereny zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej. W zapisach § 31 dotyczącego jednostki MR1 – czy w § 34 – dotyczącego jednostki MN2 brak jest ograniczeń w zabudowie tego terenu.
Zatem jest to teren przeznaczony do zabudowy mieszkaniowej. Tym samym nie trudno dostrzec sprzeczności regulacji zawartej w przywołanych przepisach planu. Zapisy §14 ust. 6 pkt 6 i § 9 ust. 1 pkt 4 przewidują bowiem różną odległość od gruntów leśnych, posługując się wprawdzie w pierwszym z tych przepisów pojęciem "ściana lasu". Jednak po wykonaniu zalecenia zawartego w poprzednim wyroku Sądu dotyczącego ustalenia rzeczywistej odległości działki wnioskowanej do zainwestowania od ściany lasu, doszło do sytuacji, iż teren tej działki, na którym skarżący chcą wznieść budynek mieszkalny, stracił swoje podstawowe przeznaczenie, o którym mowa w planie.
W ocenie składu orzekającego stwierdzenie, że planowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może być podstawą odmowy udzielenia pozwolenia na budowę tylko w przypadku, gdy jest to sprzeczność oczywista. Sprzeczność taka wynikać musiałaby nie z domysłów czy interpretacji lecz z prostego zestawienia odnośnego tekstu planu z charakterem planowanej inwestycji. Zestawienie takie dotyczyć musi całości planu, a nie wybranych tylko przepisów z pominięciem innych przepisów. Brak jednoznacznej regulacji miejscowego planu nie może bowiem prowadzić do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę z tego powodu, zwłaszcza, gdy tak jak w niniejszej sprawie, prowadziłoby to do praktycznie anulowania strefy MN czy MR – czyli strefy zabudowy mieszkaniowej, na działce skarżących. Zabudowa mieszkaniowa na wymienionej działce z jednoczesnym zachowaniem wskazanej odległości od ściany lasu byłaby bowiem niemożliwa.
Uzupełnienie postępowania w myśl zaleceń poprzedniego wyroku tut. Sądu, wykazało zatem, iż wobec wewnętrznych sprzeczności postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. nie jest możliwe dostosowanie lokalizacji projektowanego budynku jednocześnie do wszystkich zapisów tego planu. Nie może to jednak.być powodem odmowy udzielenia skarżącym pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, gdyż działka Skarżących, formalnie przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową i nie może utracić faktycznie takiego charakteru z powodu istniejącej strefy ochronnej 30m, której ustanowienie sprzeczne jest z innymi postanowieniami tego planu.
Powyższe uchybienia przepisom postępowania stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c i art. 135 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny mieć na uwadze powyższe ustalenia i dokonując dalszego zbadania przedłożonego w sprawie projektu budowlanego, przy stwierdzeniu, iż spełnia on wymagania, o których mowa w art. 32 i art. 35 Prawa budowlanego, wydać ponownie decyzję zgodnie z zapisem art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.
W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi (500 zł), Sąd rozstrzygał w oparciu o art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.