Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. decyzją z dnia 19.10.2000 r. nakazał państwu Sabinie i Andrzejowi K. rozbiórkę campingu drewnianego wybudowanego w sposób samowolny na terenie parceli nr 1193/9 w B. Decyzja została oparta na art. 48 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./.
W uzasadnieniu organ podał, że camping o wymiarach 420 cm x 410 cm i wysokości 300 cm wykonano w roku 1999 i to na terenie, który zgodnie z obowiązującym planem nie jest przeznaczony pod zabudowę.
W odwołaniu państwo K. podnieśli, że camping w istocie stanowi drewnianą szopę posadowioną na bloczkach betonowych. Obiekt ten został ustawiony z myślą o przyszłej budowie, jako zaplecze na materiały budowlane. Aktualnie czynią starania o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla przyszłego obiektu. Podnieśli także, że wykonanie rozbiórki oznacza fizyczną likwidację szopy.
(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa i art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu wskazał, że camping określony przez odwołujących się mianem szopy - jest obiektem budowlanym nie połączonym trwale z gruntem /art. 3 ust. 5 Prawa budowlanego/, a na jego wykonanie niezbędne było uzyskanie pozwolenia.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący powtórzyli argumentację zawartą w odwołaniu i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Organ odwoławczy odpowiadając na skargę podkreślił, że sporny obiekt nie jest obiektem o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego bowiem obiekty wymienione w tym przepisie mogą powstać dopiero wtedy, gdy inwestor dysponuje ostatecznym pozwoleniem na budowę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a tylko pod tym względem podlega kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu.
W sprawie jest bezsporne, że skarżący wykonali bez pozwolenia na działce nr 1193/9 w B. tymczasowy obiekt budowlany nie związany z gruntem - art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego.
Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art.
30. Artykuł 29 ust. 1 Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. wymienia budowy nie wymagające pozwolenia na budowę. Wśród nich mieszczą się obiekty przeznaczone do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych na terenie budowy oraz ustawianie barakowozów przy wykonywaniu robót budowlanych - art. 29 ust. 1 pkt 3. Wykonanie tego typu obiektów nie wymaga także zgłoszenia i jest zaliczane do prac przygotowawczych na terenie budowy /art. 41 ust. 1 i art. 2 pkt 3/. Prace przygotowawcze mogą być jednak wykonywane tylko na terenie objętym pozwoleniem na budowę lub zgłoszeniem /art. 41 ust. 3/. Oznacza to, że musi istnieć funkcjonalny związek między realizacją takiego obiektu, a robotami budowlanymi, co manifestuje się właśnie posiadaniem przeze inwestora pozwolenia budowlanego na wykonanie robót budowlanych.
Z treści odwołania, jak i skargi wynika, że skarżący dopiero podjęli działania dla uzyskania decyzji o warunkach zabudowy - "lokalizacyjnej". Nie pozwala to na zakwalifikowanie wykonanego w 1999 r. campingu - szopy do obiektów o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.
W sposób oczywisty sporny obiekt nie jest też obiektem o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 5, a jego zakwalifikowanie do obiektów z art. 29 ust. 1 pkt 5a nie zmieniałoby sytuacji, albowiem te ostatnie obiekty obciążone są obowiązkiem zgłoszenia, którego brak także pociąga sankcje w postaci rozbiórki.
Skoro zatem obiekt został zrealizowany bez pozwolenia na budowę, które było wymagane, orzeczony nakaz rozbiórki znajduje uzasadnienie w art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r.
Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368 z zm./ oddalił skargę.