Uzasadnienie
Decyzją z dnia 12 sierpnia 1999 r. wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ Burmistrz Miasta L., powołując się na zawarte w 1991 r. porozumienie pomiędzy Kierownikiem Urzędu Rejonowego w T., a Zarządem Miasta L. oraz aneks z 30 grudnia 1994 r. o powierzeniu spraw z zakresu prawa budowlanego do jego kompetencji, zatwierdził projekt budowlany i udzielił Celinie K. pozwolenia na dobudowę klatki schodowej do budynku mieszkalnego położonego w L. przy ul. S., na działce nr 669/16.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że planowana inwestycja była zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta L., a inwestor przedłożył wszystkie wymagane uzgodnienia.
W odwołaniu od tej decyzji Irena Sz. i Franciszek Sz. domagali się jej uchylenia jako niezgodnej z prawem i wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 1998 r. zakazującym "rozbudowy i modernizacji budynku". Dlatego kategorycznie sprzeciwiali się planowanej inwestycji.
Wojewoda Ś. decyzją z dnia 7 września 1999 r., wydaną z powołaniem się na art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 28 i 34 ust. 4 Prawa budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wyjaśnił, iż powołany przez odwołujących się wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 1998 r. II SA/Ka 851/97 dotyczył innego zamierzenia inwestycyjnego, a mianowicie rozbudowy i modernizacji budynku /będącej w toku/. Natomiast przedmiotem zaskarżonej decyzji była tylko dobudowa klatki schodowej, niezbędnej w budynku ze względu na bezpieczeństwo jego użytkowników.
Dalej ustalił, iż inwestor dołączył do wniosku projekt budowlany oraz wszystkie wymagane uzgodnienia i dowód dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Klatkę schodową zaprojektowano zgodnie z przepisami i warunkami technicznymi. Zatem nie było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na jej budowę.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Irena Sz. i Franciszek Sz. nadal domagali się uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, przytaczając na poparcie swojego stanowiska te same, co w odwołaniu argumenty. Nadto zarzucili, że objęty rozbudową budynek był położony w odległości mniejszej niż ustawowo wymagane 4 metry od granicy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz motywy przytoczone na jego poparcie w uzasadnieniu orzeczenia.
Wyrokiem z dnia 30 maja 2001 r. II SA/Ka 1672/99 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę Ireny i Franciszka Sz. Uznał, że inwestor przełożył należycie sporządzony projekt budowlany wraz z planem zagospodarowania działki oraz decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, a planowana inwestycja zlokalizowana była na działce w odległości 5 m od jej granicy. Zatem zarzuty skarżących nie mogły odnieść skutku.
Dalej stwierdził, iż powołany przez Sz. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 1998 r. odnosił się do całościowej rozbudowy budynku mieszkalnego i jego modernizacji m.in. obejmującej nowe otwory okienne od strony nieruchomości skarżących. Planowana dobudowa klatki schodowej z głównym wejściem do budynku mieszkalnego była usytuowana w odległości 5 m od granicy nieruchomości i w ten sposób nie naruszała wymaganej w warunkach technicznych odległości 4 m. Prawomocne rozstrzygnięcie przebiegu granicy w postępowaniu przed sądem powszechnym ewentualnie uzasadniałoby wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa. Jednak na etapie wyrokowania takie orzeczenie nie istniało.
Od powyższego wyroku rewizję nadzwyczajną wywiódł Rzecznik Praw Obywatelskich. Zarzucił w niej rażące naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego i wniósł o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Znajdująca się w aktach administracyjnych decyzja z dnia 24 lutego 1997 r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie i modernizacji budynku mieszkalnego i dobudowy klatki schodowej utraciła ważność w dniu 24 lutego 1998 r. Według jej treści zachowywała ona ważność przez okres jednego roku i nie rodziła praw do terenu. Wniosek inwestora o udzielenie mu pozwolenia na dobudowę klatki schodowej został złożony w dniu 16 lipca 1999 r. Zatem stwierdzenie Sądu, że inwestor dołączył do wniosku decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu był zbędny, a decyzja udzielająca pozwolenia na budowę w tej sytuacji została wydana z rażącym naruszeniem prawa.
Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 23 stycznia 2003 r. III RN 30/02 po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. Podzielił stanowisko skarżącego o naruszeniu przez Organy administracji architektoniczno-budowlanej i sąd administracyjny art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego, stanowiącego, że inwestor wniosek o udzielenie mu pozwolenia na budowę planowanej inwestycji winien złożyć w terminie ważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Tego warunku nie dochowała K. składając swój wniosek 16 lipca 1999 r., gdy decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 24 lipca 1997 r. nie była już ważna.
Po powtórnym rozpoznaniu spraw Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga Ireny Sz. i Franciszka Sz. zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa. Treść art. 34 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ nie budzi wątpliwości i zezwala na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę temu, kto złoży odpowiedni wniosek w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Budowa klatki schodowej na zewnątrz istniejącego budynku wymagała uprzedniego uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
W aktach postępowania administracyjnego znajdowała się decyzja Burmistrza Miasta L. z dnia 24 lutego 1997 r. (...) ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na modernizacji budynku mieszkalnego i dobudowie klatki schodowej na działce nr 669/16 w L. Termin jej ważności ustalono na rok liczony od daty jej wydania. Zatem jej ważność kończyła się z dniem 24 lutego 1998 r. Do akt nie dołączono innej decyzji zmieniającej termin ważności tej pierwszej lub na nowo ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji.
Zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji wiążą organy administracji architektoniczno-budowlanej wydające decyzje o pozwoleniu na budowę. Taka decyzja stanowi promesę dla inwestora umożliwiającą mu ubieganie się o pozwolenie na budowę. A jednocześnie wytycza kierunki ukształtowania przyszłej inwestycji w sposób wiążący dla projektanta obiektu, inwestora i organów administracji. P. Celina K. taką ważną decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla dobudowy klatki schodowej, składając wniosek 16 lipca 1999 r. się nie legitymowała. Zatem nie było dopuszczalne udzielenie jej pozwolenia na budowę klatki schodowej.
Wobec powyższego należało uznać, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta L. z dnia 12 sierpnia 1999 r. zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego. Dlatego na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ stwierdzono nieważność obu decyzji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o NSA.