Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 26 marca 2020 r. znak: [...] Wojewoda Świętokrzyski po rozpatrzeniu odwołania P. J., P J.1 i A. M. utrzymał w mocy decyzję Starosty Kieleckiego z 7 stycznia 2019 r. znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą dla [...] (zwanej dalej "Spółką") pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej 55506, obejmującego budowę: wieży stalowej o wysokości h = 38,8 m wraz z fundamentem oraz systemem antenowym, instalacji urządzeń teletechnicznych, posadowieniem ramy stalowej u podstawy wieży, budowie wewnętrznej linii zasilającej (zasilanie energetyczne) oraz budowę ogrodzenia, inwestycja na działce nr [...].
W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że postępowanie w sprawie toczyło się z wniosku Spółki z 10 lipca 2018 r. złożonym wraz z projektem budowlanym i oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Decyzją z 17 stycznia 2019 r. znak: [...] Starosta Kielecki zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej telefonii komórkowej. Wojewoda Świętokrzyski decyzją z 25 kwietnia 2019 r. znak: [...] uchylił powyższą decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Po przedłożeniu przez Spółkę poprawionego projektu budowlanego, organ pierwszej instancji zweryfikował krąg stron postępowania znajdujący się w obszarze oddziaływania projektowanej wieży, poinformował o możliwości zapoznania się z uzupełnioną dokumentacją projektową, a następnie wydał decyzję z 7 stycznia 2019 r., którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.
Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda stwierdził, że:
- - przedmiotem sprawy jest pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej 55506, obejmujące budowę wieży stalowej o wysokości h = 38,80 m wraz z fundamentem oraz systemem antenowym (9 anten na azymutach 40°, 130° i 270°), instalacji urządzeń teletechnicznych, posadowieniem ramy stalowej u podstawy wieży, budowę wewnętrznej linii zasilającej (zasilanie energetyczne) oraz budowę ogrodzenia, inwestycja na działce nr [...]
- - dojazd do ww. działki jest możliwy od strony południowej poprzez istniejącą drogę na działkach nr [...];
- - stacja bazowa zostanie zaopatrzona w energię elektryczną projektowaną wewnętrzną linią zasilającą;
- - ww. stację bazową stanowi wieża stalowa kratowa CP-52, o wysokości 36 m służąca do zawieszenia 9 anten zamontowanych odpowiednio: po 2 anteny sektorowe ADU4518R7v06 i 1 antenie sektorowej ADU4518R6vO6, zawieszonych na wysokości 33,00 m n.p.t.: sektor 1: 3 anteny, azymut 40°, o łącznej mocy EIRP 25811W; sektor 2: 3 anteny, azymut 130°, o łącznej mocy EIRP 25811W; sektor 3: 3 anteny, azymut 270°, o łącznej mocy EIRP 25811W oraz 1 anteny radiolinii na azymucie 216° o mocy EIRP 19953 W zawieszonej na wysokości 35,30 m n.p.t.;
- - stacja bazowa będzie wyposażona we własną instalację odgromową i uziemiającą;
- - obszary oddziaływania pola elektromagnetycznego o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2, uznawanej za szkodliwą dla ludzi - w myśl rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) zwanego dalej "rozporządzeniem", emitowanego przez anteny sektorowe, znajdują się wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności;
- - obszar oddziaływania pozostałych elementów ww. stacji bazowej zamyka się w obszarze działki nr 458/16;
- - z projektu zagospodarowania działki sporządzonego na kopii mapy sytuacyjno wysokościowej, opisanej jako mapa do celów projektowych, stanowiącej dokument opracowany w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny o numerze ewidencyjnym P.2604.2019.6248, wpisany do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Starostę Kieleckiego 15 października 2019 r., wynika, że stacja bazowa telefonii komórkowej zaprojektowana jest na działce nr [...]
Dalej Wojewoda powołał treść art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186), zwanej dalej "P.b" i podał, że na obszarze, na którym znajduje się działka przeznaczona pod budowę ww. stacji bazowej, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Sitkówka-Nowiny zatwierdzony Uchwałą Rady Gminy w Sitkówce-Nowinach nr RG-XXXVII/271/05 z 27 października 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Sitkówka-Nowiny wraz ze zmianą wynikającą z uchwały nr RG-XXXI/370/17 z 11 lipca 2017 r. w sprawie zmiany nr 14 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Sitkówka-Nowiny pod nazwą "Sołectwo Zgórsko-Zagrody - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zabudowy usługowej oraz teren cmentarza - Plan H (Dz. Urz. z 11.07.2017 r., poz. 2272), zwany dalej "m.p.z.p.".
Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z ustaleniami m.p.z.p. działka nr 458/16 znajduje się na terenie oznaczonym symbolem UM1 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i U - tereny usług. Zgodnie z § 16 ust. 3 pkt 1 m.p.z.p. dopuszczalna maksymalna wysokość budynków mieszkalnych i usługowych wynosi 11,00 m, zaś § 42 ust. 7 pkt 1 m.p.z.p stanowi, że na obszarze objętym planem z wyłączeniem terenów lasów dopuszcza się lokalizację obiektów z urządzeniami infrastruktury telekomunikacyjnej oraz sieci internetu szerokopasmowego przy uwzględnieniu dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, jakie muszą być spełnione dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc przebywania ludzi oraz przy uwzględnieniu przepisów odrębnych.
Wojewoda podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że projekt budowlany stacji bazowej nie narusza ustaleń m.p.z.p.
W związku z obowiązkiem sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu z wymogami ochrony środowiska, organ odwoławczy wskazał na znajdujące się w Projekcie budowlanym opracowania pt. "Kwalifikacja Przedsięwzięcia dla stacji bazowej KKI_SITKOWKAN_ZGORSKO_27430_(55506)" i "Analiza Środowiskowa", dotyczące oddziaływania na środowisko tej stacji bazowej. Jak podkreślił, w opracowaniu pt. "Analiza Środowiskowa" wskazano, że EIRP - moc równoważna promieniowania izotropowo - dla każdego azymutu przyjętego w projekcie budowlanym - anten sektorowych wynosi 25811 W. Nadto położenie głównej wiązki promieniowania pod względem dostępności dla ludności, określono w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego anteny, uwzględniając kierunek osi głównej wiązki promieniowania, a także pochylenie wiązki. Według autora opracowania, inwestycja nie należy ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn.
Dz. U. z 2016 r. poz. 71), zwanego dalej "rozporządzeniem z 9 listopada 2010 r." Wojewoda przytoczył treść art. 59 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm.), zwanej dalej "u.o.o.ś." i uznał, że zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 tej ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji nie jest wymagane. Dodał, że działki nr [...] nie są usytuowane na terenie obszaru Natura 2000.
Wypełniając kolejne dyspozycje art. 35 ust. 1 P.b. organ odwoławczy stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, dotyczących usytuowania inwestycji, zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.), tj. planowana inwestycja nie uniemożliwia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, wody powierzchniowe nie są odprowadzane na teren sąsiednich działek, teren przeznaczony pod budowę stacji posiada dostęp do drogi publicznej.
Nadto inwestycja nie narusza także przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 2019, poz. 1864 ze zm.).
Zdaniem Wojewody, projekt budowlany dla omawianej inwestycji jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Na podstawie uzgodnienia z Szefem Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP wieża nie wymaga oznakowania przeszkodowego. Projekt został sporządzony i sprawdzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisaniu na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.
Wobec powyższego, w ocenie Wojewody, brak jest podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Odnosząc się zaś do treści odwołań Wojewoda wskazał, że:
- - w niniejszej sprawie lokalizacja planowanej inwestycji jest zgodna z ustaleniami m.p.z.p Gminy Sitkówka-Nowiny;
- - wybór umiejscowienia inwestycji należy tylko i wyłącznie do Spółki;
- - kwestie konsultacji społecznych, w tym oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, regulują przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
- - w badanej sprawie stwierdzono brak potrzeby i kwalifikowania przedsięwzięcia, jako mogącego wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko;
- - sporna inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, nie wymaga też utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, stąd też nie ma zastosowania art. 33 ust. 1 u.o.o.ś.;
- - w projekcie budowlanym określono obszar oddziaływania inwestycji, stwierdzając, że obszary oddziaływania pola elektromagnetycznego o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2, uznawanej za szkodliwą dla ludzi emitowanego przez anteny sektorowe znajdują się wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności, na wysokości minimum 33,6 m - przy maksymalnej dopuszczalnej wysokości budynków mieszkalnych i usługowych wynoszącej 11,00 m - uwzględniając odchylenie osi wiązki głównej promieniowania, nad obszarami obejmującymi części ww. działek znajdujących się w obszarze oddziaływania wieży - inwestycja nie oddziałuje na otoczenie i nie utrudnia zabudowy terenów sąsiednich.
Dodatkowo Wojewoda wyjaśnił, że budowa stacji telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego, zatem organ administracji architektoniczno-budowlanej dokonując wykładni postanowień m.p.z.p. pod kątem zgodności inwestycji z jego ustaleniami, powinien brać pod uwagę także art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1537 ze zm.).
Organ odwoławczy wyjaśnił również, że sprawa pozwolenia na budowę rozpatrywana jest przez organy administracji architektoniczno-budowlanej tylko i wyłącznie na podstawie przepisów Prawa budowlanego, a organy te nie są uprawnione do oceny kwestii finansowych dotyczących np. utraty dochodów z tytułu jej realizacji. Odszkodowań z tytułu utraconych korzyści - jeżeli rzeczywiście one wystąpią - można dochodzić w postępowaniu cywilnym przed sądami powszechnymi.
Nadto Wojewoda zwrócił uwagę, że stan prawny na dzień orzekania przez ten organ uległ radykalnej zmianie - od 1 stycznia 2020 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku i aktualnie zmiany dopuszczalnych parametrów dla pól o częstotliwościach od 2 GHz do 300 GHz wynoszą odpowiednio: dla składowej elektrycznej z 7 V/m na 61 V/m (wzrost niemal 9 razy), oraz dla gęstości mocy z 0,1 W/m2 na 10 W/m2 (100-krotny wzrost).
Wojewoda podkreślił, że liberalizacja ww. przepisów dowodzi, że sporna inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, nie wymaga też utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.
Skargę na powyższą decyzję Wojewody Świętokrzyskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła A. M., zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. oraz brak prawidłowego uzasadnienia decyzji, tj. naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 11 k.p.a., co skutkowało brakiem możliwości rzetelnej oceny przeprowadzonego postępowania. Skarżąca zarzuciła nadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 u.o.o.ś. poprzez błędne zastosowanie i błędną interpretację oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. i przepisów nakładających obowiązek przeprowadzenia postępowania i wydania decyzji środowiskowej dla spornej inwestycji, a także naruszenie art. 36 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 55 ust. 1 lit. h P.b.
W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumentację stanowiącą rozwinięcie powyższych zarzutów, podnosząc w szczególności, że z projektu budowlanego spornej inwestycji nie wynika, jakie będą parametry techniczne anten w zakresie ich mocy oraz emitowanego promieniowania i generowania pola elektromagnetycznego. Zdaniem skarżącej, w sytuacji gdy planowana lokalizacja stacji bazowej znajduje się 30 m od jej budynku mieszkalnego organ miał obowiązek przeprowadzenia rzetelnej weryfikacji tez zawartych w "Kwalifikacji przedsięwzięcia", a nadto zlecenia przeprowadzenia oceny inwestycji przez niezależnego eksperta na potrzeby prowadzonego postępowania.
Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W związku z odwołaniem rozpraw w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach na podstawie § 1 pkt 1 i 2 w zw. z § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. niniejsza sprawa została rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
W kontrolowanej sprawie Sąd stwierdził naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.) w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 33 ust. 2 pkt 9 P.b.).
Przede wszystkim należy przypomnieć organowi orzekającemu, że rozstrzygnięcie sprawy następuje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji, przy czym zakres niezbędnych ustaleń faktycznych koniecznych dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia jest determinowany treścią mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego.
W rozpoznawanej sprawie jako materialnoprawną podstawę wydania decyzji organ powołał przepisy P.b. opublikowane - tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186. Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji dowodzi, że jej wydanie nastąpiło w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane sprzed jej nowelizacji, a więc na podstawie przepisów w brzmieniu obowiązującym do dnia 25 października 2019 r. Wydając decyzję w dniu 26 marca 2020 r., organ odwoławczy nie dostrzegł brzmienia przepisów P.b. obowiązujących od dnia 25 października 2019 r., nadanego przez art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1815). Ustawa ta wskazała bowiem w art. 25, że do postępowań w sprawie pozwolenia na budowę, zatwierdzenia projektu budowlanego albo zgłoszenia budowy lub wykonywania robót budowlanych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 5 (Prawo budowlane - przyp.
Sądu) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, zaś przepisy ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2062 oraz z 2018 r. poz. 1118) - w brzmieniu dotychczasowym.
W sprawie niniejszej postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem z 10 lipca 2018 r. (uzupełnionym 17 sierpnia 2018 r.) i do dnia 25 października 2019 r. nie zostało zakończone, w związku z tym należało stosować przepisy P.b. w zmienionym brzmieniu.
Stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 9 P.b. (w brzmieniu obowiązującym po powołanej wyżej nowelizacji) - do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć w przypadku instalacji radiokomunikacyjnych - oświadczenie projektanta, posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności, o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2 lub 4 lit. a, że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Nadto należy również zauważyć, że od 25 października 2019 r. zmianie uległa treść przepisu art. 124 ust. 2 p.o.ś., który wskazuje, jakie miejsca należy uznawać za "miejsca dostępne dla ludności". I tak, przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. W stanie obowiązującym do 25 października 2019 r., kiedy to ten przepis nie zawierał zastrzeżenia "według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości", w orzecznictwie ugruntował się pogląd, że skoro art. 124 ust. 2 p.o.ś. nie określa cezury czasowej, dla dokonania oceny, czy dane miejsce jest miejscem dostępnym dla ludności, to należy przyjąć, że ocena ta powinna objąć zarówno aktualną możliwość dostępu ludności, jak i taką możliwość w przyszłości, zgodną z dopuszczalnym zagospodarowaniem, co wymaga analizy obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku brak planu - pozostających w obrocie prawnym ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzji o lokalizacji inwestycji publicznego (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 lipca 2019 r. sygn. akt II OSK 2338/17, z dnia 27 lutego 2019 r. sygn. akt II OSK 945/17, z dnia 22 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1454/15, z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt II OSK 323/14, dostępne w CBOSA).
Zdaniem Sądu, z uwagi na brak przepisów przejściowych nowe brzmienie przepisu art. 124 ust. 2 p.o.ś. powinno mieć zastosowanie w sprawie niniejszej.
W ocenie Sądu, zastosowanie przez organ przepisów prawa materialnego w brzmieniu sprzed powołanej wyżej nowelizacji P.b. oznacza, że organ naruszył przepisy prawa materialnego i procesowego, gdyż nie dokonał oceny kompletności i skuteczności złożonego przez inwestora wniosku oraz nie poczynił ustaleń faktycznych wynikających z dyspozycji mających zastosowanie w sprawie przepisów P.b. Już tylko ta wadliwość działania organu odwoławczego uzasadniała wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Niezależnie od wykazanej wyżej wadliwości działania organu odwoławczego należy wskazać, że z osnowy zaskarżonej decyzji wynika, iż organ objął kontrolą decyzję organu pierwszej instancji z dnia 7 stycznia 2019 r. Z pobieżnej lektury akt sprawy wynika, że postępowanie odwoławcze zostało uruchomione w związku ze złożonym przez stronę skarżącą odwołaniem od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 7 stycznia 2020 r. Akta administracyjne dowodzą, że powyższa wadliwość - w odniesieniu do daty wydania decyzji przez organ pierwszej instancji - nie tylko nie została dostrzeżona przez organ odwoławczy, ale i nie została zweryfikowana we właściwym trybie przewidzianym przez procedurę administracyjną. Uchybienie to może powodować u stron postępowania uzasadnioną wątpliwość w zakresie tego, jaka decyzja została poddana przez organ kontroli instancyjnej.
Końcowo podnieść należy, że w uprzednio wydanej decyzji kasacyjnej z dnia 25 kwietnia 2019 r. organ odwoławczy wskazał na uchybienia, jakich dopuścił się organ pierwszej instancji, wskazując w uzasadnieniu decyzji (s.
6) organ odwoławczy wskazał, że cyt.: " w uzasadnieniu badanej decyzji brak jest udokumentowania przez organ pierwszej instancji własnych ustaleń dotyczących zgodności projektu budowalnego z wymaganiami ochrony środowiska, w tym rozważenia wymagała kwestia, czy planowana inwestycja wymaga (lub nie) uzyskania decyzji środowiskowej, a ich odzwierciedlenie powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Zarówno w rozstrzygnięciu jak i uzasadnieniu badanej decyzji brak jest wyszczególnienia parametrów inwestycji tj. ilości i mocy anten oraz azymutów na jakich zostały zaprojektowane. Z obowiązku zawarcia wyczerpującego uzasadnienia w decyzji organ pierwszej instancji nie wywiązał się, co stanowi naruszenie art. 107 §1 pkt 6 kpa". Organ pierwszej instancji ponownie wydając decyzję w sprawie, nie odniósł się do wskazanych przez organ odwoławczy uchybień, w tym zwłaszcza do wyszczególnienia w decyzji parametrów inwestycji tj. ilości i mocy anten oraz azymutów, na jakich zostały zaprojektowane. Nie dostrzegając wadliwości decyzji organu pierwszej instancji w tym zakresie, organ odwoławczy utrzymał w mocy kontrolowaną decyzję, a w uzasadnieniu nie przedstawił powodów dla których uznał, że kwestie te nie mają istotnego wpływu na wynik sprawy.
Wykazane uchybienia uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji, o czym Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) p.p.s.a.
W ponownym postępowaniu organ odwoławczy, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., uwzględni wskazane motywy wyroku Sądu i ponownie rozpozna sprawę w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowanego i udzielenia pozwolenia na budowę, a swoje ustalenia i rozważania szczegółowo przedstawi w uzasadnieniu decyzji stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a.