Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 21 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 107/20

Uzasadnienie

Prezydent Miasta K. decyzją z 9.08.2019 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.) na wniosek M. K. i G. K. udzielił pozwolenia na budowę i zatwierdził projekt budowlany dla zamierzenia budowlanego: Budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodno- kanalizacyjną, grzewczą, gazową, elektrycznymi i słaboprądowymi, odgromową, teletechniczną oraz instalacjami zewnętrznymi: gazową, kanalizacji wody opadowej, elektryczną i odgromową, zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...], [...], obręb [...] j. ewid. K., budową zbiorników retencyjnych na wodę opadową na działce [...] i [...], obręb [...] ewid. K. przy ul. [...] w K..

W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 6.09.2017 r. wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budową dla powyższej inwestycji, utrzymaną w mocy przez Wojewodę. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19.06.2018 r. sygn. akt II SA/Kr 475/18 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z 30.01.2018 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda decyzją z 10.04.2019 r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta K. z 6.09.2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Wobec powyższego postanowieniem z 24.04.2019 r. organ nałożył na inwestorów obowiązek doprowadzenia inwestycji do zgodności z ustaleniami § 27 ust. 7 pkt 2 oraz § 10 ust. 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] Pełnomocnik inwestorów w piśmie z dnia 24.06.2019 r. poinformowała, że zmieniono zakres inwestycji, wyłączając działkę nr [...] obr. [...] z postępowania o pozwolenie na budowę, zmieniono lokalizację zbiorników retencyjnych na wodę opadową i skorygowano projekt zagospodarowania terenu. Pełnomocnik przedłożyła dokumenty potwierdzające wykonanie niezbędnej infrastruktury technicznej, skorygowano również temat inwestycji i projekt budowlany w tym zakresie. Tym samym, w ocenie organu, projekt budowlany doprowadzono do zgodności z ustaleniami planu miejscowego.

Ponadto, zgodnie z zaleceniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, na podstawie pisma zarządcy Parafialnego Cmentarza [...] z 15.07.2019 r., organ ustalił, że teren cmentarza nie uległ zmianie w stosunku do obszaru wyznaczonego w planie miejscowym [...]" oraz nie uległy zmianie granice strefy sanitarnej cmentarza (wynoszą one 50 m i 150 m).

Prezydent Miasta K. ocenił, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" w K., zatwierdzonego Uchwalą Nr [...] Rady Miasta K. z 8.09.2004 r. oraz z wymaganiami ochrony środowiska, projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Nadto ustalił, że projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant i sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany jest wykonany przez osoby uprawnione. Obszar oddziaływania obiektu określony przez projektanta obejmuje nieruchomości: działki nr [...], [...], [...], [...], obręb [...] j. ewid K..

Następnie organ odniósł się do zastrzeżeń wniesionych w toku postępowania przez M. S.-T., w całości przychylając się do wyjaśnień projektanta. Wskazał, że na terenie działek nr [...] oraz [...] zaprojektowano zewnętrzną instalację kanalizacji deszczowej (projekt budowlany strona nr [...]), która ma za zadanie odprowadzić wody deszczowe z dachów, chodników, podjazdów oraz terenów zielonych, które następnie zostaną zgromadzone w szczelnych, wybieralnych zbiornikach retencyjnych położonych na terenie inwestycji. Woda z ażurowych płyt betonowych, zaprojektowanych jako podjazdy, zostanie odprowadzona w sposób grawitacyjny na działkę drogową nr [...], będącą własnością inwestorów. Organ przypomniał, że przedmiotowy wniosek nie obejmuje zakresem działki drogowej nr [...], na której zrealizowano podłączenie jej do miejskiej sieci kanalizacyjnej. W projekcie budowlanym na stronie 139 znajduje się protokół odbioru końcowego sieci kanalizacyjnej z 14.02.2019 r., który został sporządzony na podstawie warunków przyłączenia sieci wydanych przez MPWiK S.A oraz zaświadczenie o przyjęciu zgłoszenia wykonania robót budowlanych bez sprzeciwu z 20.03.2018 r. W niniejszym protokole komisja stwierdziła, że odbierana sieć nie posiada wad, odpowiada jej przeznaczeniu i nadaje się do eksploatacji.

MPWiK S.A w dniu 31.03.2019 r. przejęła przedmiotową sieć na własność zgodnie z protokołem. Zaprojektowana inwestycja nie powoduje spływu wód opadowych na działki sąsiednie i nie powoduje powstawania szkód materialnych, czy też zagrożenia zdrowa i życia mieszkańców. W przypadku występującego przeciążenia sieci kanalizacyjnej należy zwrócić się do jej aktualnego właściciela - MPWiK S.A.

Odwołanie od decyzji wniosła M. S.-T., domagając się zmiany wydanej decyzji poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dla zamierzenia budowlanego opisanego we wniosku inwestora. Odwołująca się zarzuciła, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, a w szczególności narusza art. art. 32 ust. 4 pkt 2 i 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, a nadto wydana została z powodującą nieważność wadą z art. 156 § 1 pkt 5 kpa. Ewentualnie odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji, wskazując, że organ dopuścił się uchybień procesowych mających wpływ na wynik postępowania, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 oraz 77 kpa.

W uzasadnieniu odwołująca wskazała, że organ nie odniósł się do problematyki stosunków wodnych na terenie objętym inwestycją położonym na stromej skarpie [...]. Pominięcie znanej Urzędowi Miasta K. kwestii przeciążonej i niesprawnej kanalizacji sanitarnej i wydanie pozwolenia na budowę może przyczynić się do zalewania domów położonych przy ul. [...]. Odwołująca zwróciła uwagę na brak uwzględnienia podnoszonego zarzutu niespełnienia wymogów § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie pod cmentarze, podkreślając, że teren działek objęty inwestycją znajduje się w odległości mniejszej niż 50 m od Cmentarza [...] wobec zmiany jego granic spowodowanej rozbudową. Według oceny skarżącej, dowodem potwierdzającym dokonaną zmianę granic cmentarza jest - pominięty również przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - dokument sporządzony przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w dniu 8.02.2013 r. znak: [...]

Wojewoda decyzją z dnia 4.12.2019 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2018.2096 tj. ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wyrzeczenia cyt. "Na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z. 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.)" i orzekł w tym zakresie "Na podstawie art. 28 ust. 1 w związku z art. 37 ust. 2 pkt 2, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.)", w pozostałej części utrzymał się w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylając poprzednio wydaną decyzję w sprawie (wyrok z 19.06.2018 r., sygn. akt II SA/Kr 475/18) zobowiązał organ do zbadania zgodności projektu budowlanego z § 27 ust. 7 pkt 2 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez odniesienie się do tego, czy doły chłonne służące odprowadzeniu wody opadowej z nieruchomości objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę są "urządzeniem infrastruktury technicznej o charakterze lokalnym czy też indywidualnym". W wyroku sąd stwierdził, że projekt budowlany narusza art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i § 10 ust. 5 miejscowego planu, gdyż pozwolenie na budowę nie obejmuje przyłączy do sieci infrastruktury technicznej.

Organ II instancji wyjaśnił, że podjął rozstrzygnięcie reformacyjne mając na względzie dyspozycję art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W przypadku gdy inwestycja nie została zakończona, a inwestor nie posiada wymaganego pozwolenia na budowę w wyniku jego uchylenia organ administracji architektoniczno-budowlanej winien wydać nowe pozwolenie na budowę na podstawie art. 28 ust. 1 w związku z art. 37 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ l instancji nie powołał art. 37 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Ta wada nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania do ponownego rozpatrzenia, gdyż dyspozycja art. 138 § 1 pkt 2 kpa pozwala na jej usunięcie na etapie postępowania odwoławczego. W pozostałym zakresie decyzja ta jest zgodna z prawem. Organ odwoławczy zaznaczył, że zatwierdzony projekt budowlany zaskarżoną decyzją obejmuje zakres robót już wykonanych na podstawie decyzji Nr [...] z 6 września 2017 r. znak: [...], (wykonano fundamenty, ściany piwnic i płyty stropowe nad piwnicami obu budynków). Powyższe nie ma wpływu na prawidłowość wydanej decyzji, gdyż zamierzenie obejmuje cały zakres inwestycji w tym wykonany, na który w chwili orzekania przez organ l instancji brak było pozwolenia.

Inwestorzy przedłożyli do wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotowego zamierzenia wymagane art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania osiedla [...]". Inwestycja zlokalizowana jest w terenie oznaczonym zgodnie z § 16 ust. 5 pkt 1 planu, symbolem MN 3.1 tj. w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, gdzie dopuszcza się realizację zabudowy w układzie wolnostojącym. Projektuje się dwa budynki jednorodzinne w zabudowie wolnostojącej, które spełniają również określone w zapisie § 16 ust. 5 pkt 2 i 6 wymagania powierzchni zabudowy oraz wysokości. Przyjęta powierzchnia zabudowy na działce nr [...] - budynek A to 23,96% a na działce nr [...] - budynek B to 23,17% przy nieprzekraczalnej określonej w planie 30% powierzchni oraz przyjęta dla budynków na tych działkach wysokość odpowiednio to 227,25 m n.p.m. i 228,96 m n.p.m. przy dopuszczalnej w planie 230 m n.p.m.

Spełniony został również wskaźnik intensywności zabudowy wynoszący 0,4. Dachy budynków dwuspadowe, o nachyleniu połaci głównej bryły dachu 36°. Fragment działki nr [...] znajduje się w terenie oznaczonym w przytoczonym powyżej miejscowym planie symbolem KDX - ciąg pieszo-jezdny, na którym nie projektuje się żadnego z elementów zamierzenia, na które udzielono pozwolenia zaskarżoną decyzją, tym samym projekt budowlany został doprowadzony do zgodności z § 27 ust. 7 pkt 2 obowiązującego miejscowego planu stosownie do wytycznych zawartych w wyroku WSA w Krakowie.

Ustalenia § 10 pkt 1-7 planu, w zakresie odprowadzenia ścieków zostały spełnione. Na stronie 11 projektu budowlanego Część 1.1. Projekt zagospodarowania terenu, zawarta jest informacja, że istniejące przyłącza wody i kanalizacji sanitarnej zostały wykonane w oparciu o rozbudowę miejskich sieci uzbrojenia terenu. Protokoły odbioru końcowego sieci wodociągowej i kanalizacyjnej oraz protokoły odbioru przyłączy stanowią załączniki do projektu. Odnosząc się do zarzutów skarżącej organ odwoławczy stwierdził, że to zarządca danej sieci decyduje, czy sieć przejmie ścieki z kolejnych nowo powstałych budynków.

Dalej organ wyjaśnił, że w myśl ustaleń planu niezbędnym warunkiem realizacji zabudowy na terenie oznaczonym w planie symbolem MN 3.1 czyli działkach nr: [...], [...] jest budowa drogi dojazdowej KDX (ulica [...]) wraz z infrastrukturą techniczną. Został on spełniony. Inwestorzy zrealizowali tą inwestycję i udzielono im pozwolenia na użytkowanie. Zastosowane rozwiązania projektowe dotyczące tej drogi nie są przedmiotem oceny, gdyż zaskarżona decyzja nie obejmuje swoim zakresem działek nr: [...], [...], [...] obręb [...] ewidencyjna K.. W tamtej też sprawie Wojewoda zajął stanowisko co do rozwiązań odprowadzenia wód opadowych z drogi, wyjaśniając, że powierzchnia drogi zostanie utwardzona płytami ażurowymi, wypełnionymi humusem, zatem w projekcie zabezpieczono jej charakter jako powierzchni chłonnej.

Natomiast wody opadowe, które wskutek intensywnych opadów lub roztopów nie uległyby wsiąknięciu z powierzchni działek objętych inwestycją planuje się zebrać do czterech szczelnych kolektorów opróżnianych wtórnie przez stosowne służby, zgodnie z umową zawartą przez inwestorów.

Projektowane budynki zlokalizowane są poza wyznaczoną w § 2 ust. 3 pkt 5 planu granicą strefy sanitarnej od cmentarza. Przez wyznaczenie graficzne tej strefy w planie uwzględniono wymagania § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze. Granice Cmentarza [...] oraz strefy sanitarnej od cmentarza zostały ustalone w planie uchwalonym w 2004 r. czyli już z uwzględnieniem będących w obrocie prawnym decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z 15.03.1999 r. znak: [...], udzielającej pozwolenia na użytkowanie rozbudowanej części Cmentarza Parafialnego [...] a wybudowanej na podstawie decyzji pozwolenia na budowę z 6.01.1998 r. znak: [...], jak również decyzji Nr [...] z 10.03.2003 r. znak: [...], udzielającej pozwolenia na użytkowanie Kaplicy Cmentarnej na Cmentarzu [...] wraz z infrastrukturą techniczną wybudowanej na podstawie decyzji pozwolenia na budowę Nr [...] z 22.07.2002 r. znak: [...] W przytoczonym przez skarżącą piśmie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki z 8.02.2013 r. znak: [...] nie stwierdził odstępstw w zakresie realizacji między innymi ogrodzenia cmentarza od udzielonego pozwolenia na budowę, czy innych odstępstw przy rozbudowie cmentarza od rozstrzygnięć wymienionych powyżej.

Mapa do celów projektowych, na której został sporządzony projekt zagospodarowania dla tej inwestycji zawiera ustalenia w zakresie rozbudowy cmentarza i wyznaczonej w planie granicy strefy sanitarnej. Wykonanie muru w granicy między innymi działki nr [...] nie oznacza automatycznie zmiany granic cmentarza ustalonej w miejscowym planie obszaru [...], co jest równoznaczne z pozostawieniem ustalonej nim strefy sanitarnej. Tylko ta granica i strefa wiążą. Odległość 50 metrowa, dotyczy zabudowy od granicy cmentarza, a nie położenia nieruchomości. Nie ustala się zatem odległości strefy sanitarnej od muru tylko od granicy ustalonej planem. Obiekty kubaturowe przedmiotowej inwestycji zostały zaprojektowane poza wyznaczoną w planie strefą, tym samym w odległości większej niż 50 m od cmentarza.

Ponadto, kwestia zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji w strefie sanitarnej Cmentarza [...] była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zdaniem organu odwoławczego z treści pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki z 8.02.2013 r. znak: [...] nie można wywieść wniosku, że organ nadzoru budowlanego potwierdził dokonanie zmiany granic cmentarza poza obszar wyznaczony miejscowym planem. Podnoszona przez odwołującą kwestia braku pokrywania się ogrodzenia cmentarza z ustaloną w planie granicą cmentarza nie oznacza, że ustalenia aktu prawa miejscowego nie są wiążące. Przedłożona przez skarżącą za pismem z 26.11.2019 r. mapa zasadnicza w skali 1:500 stan na dzień 25.11.2019 r. nie zawiera nowej granicy cmentarza wraz z murem od strony południowej, gdyż granica działek nr [...] i [...] nie jest granicą cmentarza.

Ta granica przebiega wzdłuż granic działek nr [...] i stanowi ją również część działki nr [...] od strony zachodniej w bezpośrednim sąsiedztwie kaplicy. Granica cmentarza wyznaczona została w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]. Granicy cmentarza nie stanowi zatem mur wykonany w oparciu o decyzję Nr [...] z 22.07.2002 r. znak: [...] Przedłożona przez odwołującą mapa oraz mapa do celów projektowych opracowana dla tej inwestycji nie różnią się w zakresie granic cmentarza.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] uchwalony przez Radę Miasta K. Uchwałą Nr [...] z 6 lipca 2011 r. wyznaczył tereny pod cmentarz oznaczone symbolem ZC (§ 28 ust. 1 mpzp). Teren ten jak wynika z części graficznej miejscowego planu nie obejmuje pod cmentarz całej działki nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna K., czyli nie pokrywa się z jej granicą ewidencyjną. Część tej działki to tereny oznaczone w planie symbolem R tj. tereny rolnicze z przeznaczeniem pod grunty orne, sady, łąki i pastwiska trwałe (§ 20 ust. 1 mpzp). Te ustalenia miejscowego planu nie uległy zmianie, tym samym wiążą. Nie nastąpiło poszerzenie Parafialnego Cmentarza [...] omawianym planem przez zajęcie całej działki nr [...], jak to zostało pokazane na materiałach graficznych - załączniku nr 1 do pisma z 27.06.2019 r. Rzymskokatolickiej Parafii pw. [...]. Strefa sanitarna od cmentarza została wyznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego osiedla [...]" w K. uchwalonego przez Radę Miasta K. z 8.08.2004 r. i nie zmieniona Uchwałą Nr [...] z 6.07.2011 r. Rady Miasta K., tym samym te ustalenia wiążą organy orzekające w niniejszej sprawie.

Ponadto organ II instancji stwierdził, że inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tym samym nie wymaga przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia. Przedmiotowe zamierzenie budowlane spełnia warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - obowiązującego na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. Warunki w zakresie usytuowania projektowanych budynków mieszkalnych w stosunku do granicy działek sąsiednich budowlanych zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 (analiza projektu zagospodarowania terenu), wymagania w zakresie przesłaniania, nasłoneczniania, o których mowa odpowiednio w § 13, § 57 i 60 rozporządzenia, również zostały spełnione - sąsiednia działka nr [...] niezabudowana a na działce nr [...] istniejący obiekt znajduje się w odległości większej niż wysokość przesłaniania.

Budynki te ze względu na przeznaczenie i sposób użytkowania tj. mieszkalne zostały stosownie do § 209 rozporządzenia, zakwalifikowane jako ZŁ IV i przewidziane do realizacji z materiałów nierozprzestrzeniających ogień, w lokalizacji wprawdzie 7,25 metrów odległości pomiędzy projektowanymi budynkami ale o odporności pożarowej El 60 (ściana budynku A w zbliżeniu do budynku B), natomiast budynek A zlokalizowano w odległości 10 metrów od istniejącego budynku na działce nr [...], czyli z zachowaniem warunków § 271 ust. 1 rozporządzenia. Zaprojektowano miejsca gromadzenia odpadów z zachowaniem odległości od granicy działek sąsiednich oraz od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, określonych w omawianym rozporządzeniu.

Z analizy projektu budowlanego wynika, że zostały spełnione wymagania § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Do odprowadzenia wód opadowych z terenu inwestycji tj. z dachów, chodników, podjazdów zaprojektowano zewnętrzną instalację kanalizacji deszczowej, które za jej pomocą będą gromadzone w szczelnych wybieralnych zbiornikach zlokalizowanych na działkach nr: [...], [...]. Zastosowano rozwiązania umożliwiające zebranie wody. Jest to zgodne z przepisami prawa, ponieważ inwestorzy planują zagospodarowanie wód opadowych w granicach działek, którymi dysponują na cele budowlane. Opróżnianie zbiorników należy do inwestora i organy administracji architektoniczno-budowlanej nie posiadają kompetencji by ingerować w tym zakresie.

Projekt budowlany został sporządzony z uwzględnieniem wymagań zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych. Projekt budowlany jest kompletny. Dołączono do niego opinie, uzgodnienia, pozwolenia wymagane przepisami prawa, stosownie do zamierzania budowlanego objętego wnioskiem. Projekt budowlany sporządzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto, projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Przedmiotowy projekt budowlany spełnia wymagania art. 34 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane.

Według oceny Wojewody, kwestionowana decyzja wydana została zgodnie z ustawą Prawo budowlane i przepisami wykonawczymi do tej ustawy, w tym projektowane obiekty budowlane spełniają wymagania dotyczące między innymi poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich określonych w art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym z zapewnieniem odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich poprzez między innymi zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

Końcowo organ odwoławczy wskazał, że dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia zasady wyrażonej w art. 10 § 1 kpa, konieczne jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Odwołująca nie udowodniła naruszenia omawianego przepisu. Organ II instancji orzekał na podstawie akt przekazanych przez Prezydenta Miasta K., nie zbierał nowych dowodów w sprawie a odwołująca miała możliwość wglądu do tego materiału dowodowego w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Odwołująca została powiadomiona o toczącym się postępowaniu odwoławczym pismem z dnia 28.10.2019 r., w którym również przywołano znak sprawy.

M. S.-S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na wyżej przedstawioną decyzję Wojewody. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. - art. 10 kpa poprzez brak informacji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i odniesienia się do materiałów zebranych przez organ II instancji;
2. - art. art. 7 i 77 kpa poprzez nieuwzględnienie przedłożonego jako nowy dowodu z mapy zasadniczej wydanej przez Prezydenta Miasta K. nr [...] [...] dotyczącej działki [...] obręb [...] Miasta K., stan na dzień 25.11.2019 r.,
3. - art. 7, 8 i 12 kpa poprzez zaniechanie prowadzenia postępowania merytorycznego co do spełnienia przez planowaną inwestycję warunku odległości od cmentarza.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazano, że pismem z 25.10.2019 r. skarżąca zwróciła się do Wojewody ze skargą, ponieważ nie została powiadomiona o wpływie odwołania do Wojewody, o nadaniu numeru sprawy, o możliwości wglądu do akt, o możliwości wniesienia dodatkowych materiałów dowodowych, o możliwości ustosunkowania się. W piśmie z dnia 29.11.2019 r. Wojewoda przesłał jej numer sprawy oraz zawiadomił, że termin rozpatrzenia sprawy wyznacza do dnia 1.12.2019 r. z zastrzeżeniem, że sprawa może być załatwiona wcześniej. Dzień nadania ww. pisma to 29.11.2019 r., a awizowania przez pocztę to 4.12.2019 r. W tym samym dniu została wydana decyzja Wojewody. W ten sposób skarżącej zostało odebrane prawo do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Ponadto postępowanie toczyło się w delegaturze zamiejscowej w T., co stanowiło dodatkowe utrudnienie.

Skarżąca odwołała się do swoich zarzutów podniesionych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9.03.2018 r., gdzie przedstawiła istotne dowody na istniejącą zabudowę terenów sąsiednich w postaci Cmentarza [...] którego istniejące granice skutkują poszerzeniem strefy ochrony sanitarnej, co powoduje objęcie jej zasięgiem planowanej inwestycji. Dalej wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 19.06.2018 r. (sygn. akt. II SAKr 475/18) nie uwzględnił przedstawionych dowodów. W związku z tym skarżąca wskazała, że załącza dowód w postaci mapy zasadniczej wydanej przez Prezydenta Miasta K. nr [...] [...] dotyczącej działki [...] obręb [...] dzielnica K. Miasta K., stan na dzień 25.11.2019, która wskazuje na właściwy obszar Cmentarza [...] który wykracza poza teren wskazany na miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Co więcej ze wskazanego pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki pismem z 8.02.2013 r. nr [...] jasno wynika także, że rozbudowa Cmentarza [...] skutkująca objęciem przez niego terenu znajdującego się poza granicami tego planu była prowadzona legalnie i w oparciu o stosowne pozwolenia i decyzje.

Cytując wyjaśnienia Wojewody zawarte w zaskarżonej decyzji skarżąca postawiła retoryczne pytanie co byłoby dla tego organu dostatecznym dowodem na zmianę granicy Cmentarza [...], jeżeli nie jest nim mur graniczny, fakt pochówków i kolumbaria na terenie tym murem objętym, a także mapa podstawowa wyznaczająca granice tego Cmentarza zgodnie ze wspomnianym murem. Stwierdziła, że istnieje szereg przesłanek zarówno materialnych, jak i formalnych do podważenia prawidłowości stanowienia prawa przez jeden dokument jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Taka sytuacja wymaga co najmniej wnikliwego zbadania. Zaistniała sytuacja, zdaniem skarżącej, może doprowadzić w przyszłości do konfliktu prawa własności inwestora i Parafii [...], w którego dyspozycji znajduje się Cmentarz [...], co grozi poważnymi konsekwencjami.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Ponieważ sprawa przedmiotowej inwestycji była już przedmiotem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19.06.2018 r. sygn. akt II SA/Kr 475/18, którym uchylono decyzję Wojewody z 30.01.2018 r., zaakcentować należy, że zgodnie z przepisem art.153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Pojęcie "ocena prawna" w rozumieniu przepisu art. 153 p.p.s.a. oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana (por., wyrok NSA z dnia 30.11.2010 r., sygn. II OSK 1929/09, LEX nr 795206).

Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej.

W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku kasacyjnego i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej, ponownie rozpoznając sprawę sąd administracyjny obowiązany jest do dokonania kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13.01.2009 r., sygn. II GSK 614/08, LEX nr 528074). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu.

Wobec powyższego, przede wszystkim przytoczyć należy, jaką wiążącą ocenę prawną wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 19.06.2018 r. sygn. akt II SA/Kr 475/18:

1. - "w ponownie prowadzonym postepowaniu organ II Instancji obowiązany będzie w pierwszej kolejności definitywnie wypowiedzieć się, czy budowa dołów chłonnych, podjazdu i zieleni niskiej/trawa, w ciągu pieszo-jezdnym KDX, jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego. W szczególności organ będzie obowiązany odnieść się do tego, czy doły chłonne służące odprowadzeniu wody opadowej z nieruchomości objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę są "urządzeniem infrastruktury technicznej o charakterze lokalnym" czy też indywidualnym";
2. - zauważając, że "wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę obejmuje inwestycję kubaturową oraz instalacje wewnętrzne i zewnętrzne: gazową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji wody opadowej, elektryczną, odgromową (a zatem bez instalacji zewnętrznej wodociągowej)", a "z projektu zagospodarowania terenu (plansza uzbrojenia) wynika, że zaprojektowano przyłącza tj. miejsca włączenia miedzy innymi do nowoprojektowanej sieci kanalizacyjnej i do nowoprojektowanej sieci wodociągowej", a "na karcie 6a projektu budowlanego projektant zapisał, że aktualnie omawiana inwestycja to etap I, natomiast etap II obejmie projekt budowlany sieci i przyłączy" - Sąd wyraził ocenę, że "pozwolenie musi więc obejmować całość zamierzenia budowlanego, w tym jego części składowe i to w takiej postaci, by mógł on być użytkowany zgodnie z jego przeznaczeniem. Niniejsza sprawa dotyczy pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych, zatem inwestycji, która nie może funkcjonować zgodnie ze swoim przeznaczeniem bez wykonania przyłączy mediów, które w myśl definicji stanowią część obiektu budowlanego. Przyłącza te muszą stanowić część założenia budowlanego, zaś wyodrębnienie ich jako osobnego etapu zamierzenia budowlanego stoi w sprzeczności z przytoczonym art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Odmiennie od przedstawionej należy ocenić jedynie sytuację, w której istnieje już uprzednio obiekt budowlany, co do którego zachodzi potrzeba budowy przyłączy";
3. - "§ 11 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego wymaga, aby opis techniczny określał (...) sposób powiązania instalacji obiektu budowlanego z sieciami zewnętrznymi i punkty pomiarowe, założenia przyjęte do obliczeń instalacji oraz podstawowe wyniki tych obliczeń, z uzasadnieniem doboru, rodzaju i wielkości urządzeń budowlanych";
4. - "pozwolenie na budowę domów jednorodzinnych musi obejmować również przyłącza do przewidzianych w projekcie sieci infrastruktury technicznej, przy czym sieci te muszą być istniejące. Wymagają tego zarówno przywołane powyżej przepisy prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a w niniejszej sprawie w przypadku sieci kanalizacyjnej – również miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...] Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie obowiązany wziąć pod uwagę powyższe stanowisko. W obecnym kształcie projekt budowlany narusza art. 33 ust. 1 ustawy prawo budowlane i § 10 ust. 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego";
5. - "nie są uzasadnione zarzuty skargi kwestionujące zatwierdzenie projektu i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji w strefie sanitarnej Cmentarza [...]".

Analiza akt administracyjnych i projektu budowlanego prowadzi do wniosku, że do ocen tych (za wyjątkiem oceny udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji w strefie sanitarnej Cmentarza [...]) organy obydwu instancji się nie zastosowały.

Po uchyleniu przez Wojewodę w dniu 10 kwietnia 2019 r. decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...].[...] z dnia 6 września 2017 r. znak: [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono dla M. K. i G. K. pozwolenia na budowę dla zamierzenia pn. "Budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod-kan, grzewczą, gazową, elektrycznymi i słaboprądowymi, odgromową, teletechniczną oraz instalacjami zewnętrznymi: gazową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji wody opadowej, elektryczną, odgromową, zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...], [...], [...] obręb [...] ewidencyjna K., przebudową fragmentu murku oporowego (dz. nr [...]), budowa zbiorników retencyjnych na wodę opadową na działce nr [...] oraz fragmencie działki nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna K. przy ul. [...] w K." [...] a.a.), organ I instancji postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2019 r. (k.111 a.a.) nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 27 ust.7 pkt 2 oraz z § 10 ust.5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]" oraz do objęcia wnioskiem lub wykazania istnienia sieci oraz przyłączy wodociągowego i kanalizacji sanitarnej, na podstawie art.33 ust.1 ustawy Prawo budowlane. Już to postanowienie naruszało wyrażoną przez Sąd ocenę.

Sąd wyraźnie wskazał, że "pozwolenie na budowę domów jednorodzinnych musi obejmować również przyłącza do przewidzianych w projekcie sieci infrastruktury technicznej" oraz by projekt budowlany zawierał opis techniczny określający sposób powiązania instalacji obiektu budowlanego z sieciami zewnętrznymi i punkty pomiarowe, założenia przyjęte do obliczeń instalacji oraz podstawowe wyniki tych obliczeń, z uzasadnieniem doboru, rodzaju i wielkości urządzeń budowlanych.

Organ I instancji zadowolił się oświadczeniem inwestora, że na terenie działek objętym projektowanym zagospodarowaniem terenu (działka nr [...] i [...]) istnieją przyłącza: wody, przyłącza kanalizacji sanitarnej i przyłącze elektryczne. Na działce [...] istnieje również instalacja zewnętrzna wody (odcinek od studzienki do budynku) oraz że protokoły odbioru końcowego sieci wodociągowej (załącznik nr 17, tom I, część 1.3) i sieci kanalizacyjnej (załącznik nr 18, tom I, część 1.3) oraz protokoły odbioru przyłączy (załączniki nr 22 i 23, tom I, część 1.3) stanowią załączniki do projektu.

Dołączenie do projektu budowlanego planszy uzbrojenia terenu oraz protokołu odbioru przyłączy wodociągowego i kanalizacyjnego nie spełnia wymagań rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Nadto, w protokołach tych zaznaczono, że roboty zostały wykonane zgodnie z dokumentacją projektową i wydanymi przez MPWiK warunkami. Dokumentacji projektowej dotyczącej przyłączy zatwierdzony projekt budowlany nie zawiera.

Inwestor podał także, że wykonano przyłącze elektryczne do jednego z budynków (załącznik nr 28, tom I, część 1.3), a przyłącze nN do drugiego budynku według odrębnych opracowań i odrębnych procedur administracyjnych (k.122 a.a.).

Oświadczył także, że "dostawa gazu nastąpi w oparciu o istniejącą sieć gazu niskiego ciśnienia zlokalizowaną w ul. [...]. Miejsca przyłączenia instalacji do budynków nastąpi w granicach działek [...], [...] i ul. [...]. Przyłącza gazowe są przedmiotem odrębnych opracowań, pozwoleń i uzgodnień w ramach odrębnych procedur administracyjnych"(k.122 a.a.).

Tak więc po raz wtóry projekt budowlany i nazwa zamierzenia budowlanego nie odpowiadają przepisom prawa. Organy w sposób oczywisty zignorowały przytoczoną już wyżej wiążącą ocenę Sądu, że "sprawa dotyczy pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych, zatem inwestycji, która nie może funkcjonować zgodnie ze swoim przeznaczeniem bez wykonania przyłączy mediów, które w myśl definicji stanowią część obiektu budowlanego. Przyłącza te muszą stanowić część założenia budowlanego, zaś wyodrębnienie ich jako osobnego etapu zamierzenia budowlanego stoi w sprzeczności z przytoczonym art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane".

Już ta wadliwość powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu i instancji.

Nadto, zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo materialne.

Stosownie do przepisu art.37 ust.2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.) w przypadku stwierdzenia nieważności albo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę - rozpoczęcie albo wznowienie budowy może nastąpić po wydaniu organ architektoniczno-budowlany decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 ust.

1. Oznacza to, że decyzja o pozwoleniu na budowę wydawana jest na zasadach ogólnych, ale oczywiście po spełnieniu wymogów określonych w art. 32 ust.4 i ust.4a, art.33, art.34 oraz art.35 prawa budowanego. Zgodnie z art. 28 ust.1 prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Z kolei w myśl art.34 ust.4 prawa budowlanego projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaś z art.34 ust.5 ustawy, stanowiącego że inwestor spełniający warunki do uzyskania pozwolenia na budowę, może żądać wydania odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, poprzedzającej wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę wynika, że immanentną częścią decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę jest zatwierdzenie projektu budowlanego. Ustawodawca od zasady tej przewidział tylko jeden wyjątek: decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego wydana już została uprzednio. Sformułowanie przepisu art.37 ust.2 pkt 2 prawa budowlanego "rozpoczęcie albo wznowienie budowy może nastąpić po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 ust. 1" należy odczytywać w ten sposób, że zarówno rozpoczęcie jak i kontynuowanie inwestycji, która została pozbawiona pozwolenia na budowę, wymaga ponownego zatwierdzenia jeszcze raz kompletnego projektu budowlanego, który jej dotyczy.

Decyzja o pozwoleniu na budowę wydawana w trybie art. 37 ust. 2 pkt 2 p.b. winna zatwierdzać projekt budowlany dla całego zakresu robót objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę, w tym również już zrealizowanych, gdyż nie może istnieć legalnie obiekt budowlany bez zatwierdzonego projektu budowlanego.

W przypadku konieczności dokończenia procesu inwestycyjnego po wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę na skutek braków projektu budowlanego organ winien zażądać od inwestora prawidłowego projektu budowlanego obejmującego całe zamierzenie budowlane, który uwzględniać będzie także wykonane już roboty. Następnie organ winien dokonać oceny tego projektu i oceny wykonanych robót budowlanych oraz ustalić, czy może być wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie budowy.

W razie spełnienia warunków do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie art.37 ust.2 prawa budowlanego, decyzja ta musi zatwierdzać projekt budowlany obejmujący całe zamierzenie budowlane. Ponieważ pozwolenie na budowę, w świetle art.3 pkt 12 i art. 28 ust.1 prawa budowlanego, może objąć wyłącznie roboty, które nie zostały jeszcze zrealizowane, w przypadku, gdy roboty nie zostały rozpoczęte organ architektoniczno-budowlany wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego obejmującego całe zamierzenie budowlane oraz w tym samym zakresie udziela pozwolenia na budowę. W sytuacji, gdy jedynie część robót została zrealizowana na podstawie decyzji, która następnie została wyeliminowana z obrotu prawnego, organ architektoniczno-budowlany wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego obejmującego całe zamierzenie budowlane, a pozwolenie na budowę (wznowienie robót) może być wydane jedynie w zakresie robót, które nie zostały jeszcze zrealizowane.

Tymczasem z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że inwestor zrealizował w dwóch projektowanych budynkach jednorodzinnych piwnice, ściany piwnic i stropy nad nimi. z uwagi na powyższe, roboty te nie powinny być objęte udzielonym pozwoleniem na budowę.

Także określenie zamierzenia inwestycyjnego: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodno- kanalizacyjną, grzewczą, gazową, elektrycznymi i słaboprądowymi, odgromową, teletechniczną oraz instalacjami zewnętrznymi: gazową, kanalizacji wody opadowej, elektryczną i odgromową, zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...], [...], obręb [...], budową zbiorników retencyjnych na wodę opadową na działce [...] i [...], obręb [...] przy ul. [...] w K.", jest nieprawidłowe. Wytknął to już WSA w Krakowie w cytowanym wyroku zawierającym wiążącą ocenę prawną.

Organy nie zbadały również zgodności projektu budowlanego z § 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...] w K.. Przepis ten stanowi, że "wszystkie zamierzenia inwestycyjne w granicach objętych planem wymagają na etapie opracowania projektu przedstawienia zasad ich wkomponowania w otoczenie. Zakres przestrzenny koncepcji zagospodarowania obejmować winien co najmniej tereny położone w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej inwestycji, a zakres przedmiotowy wymaga opracowania i przedstawienia: 1/ powiązań funkcjonalnych projektowanej inwestycji z otaczającymi terenami i zabudową, 2/ powiązań widokowych /rozwiązanie pierzei, wnętrz, perspektyw widokowych, itp./, 3/ sposobu zachowania istniejącej zieleni oraz układu zieleni projektowanej, 4/ zasad obsługi komunikacyjnej oraz powiązania z systemem komunikacji, 5/ obsługi oraz powiązania z systemem infrastruktury technicznej.

Nie wiadomo, czy spełniony został warunek określony w § 10 pkt 7) planu, stanowiący, że realizacja wszystkich nowych obiektów mieszkalnych wymaga, aby projekt sieci kanalizacyjnej /a także i wodociągowej/ każdorazowo uzyskał pozytywną opinię właściwego organu administracji samorządowej ds. ochrony środowiska.

Sąd uznał za niezasadny zarzut skargi odnośnie do naruszenia art. 10 kpa poprzez niepoinformowanie skarżącej o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i odniesienia się do materiałów zebranych przez organ II instancji. Zauważyć należy, że w dniu 9.05.2019 r. skarżąca otrzymała postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 24.04.2019 r. nakładające na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w procedowanym projekcie budowlanym (k.112 a.a.). W dniu 25.07.2019 r. skarżąca odebrała (k.147 a.a.) zawiadomienie organu I instancji o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Jak wynika z karty 152 akt administracyjnych w dniu 26.07.2019 r. M. S.-T. zapoznała się z aktami sprawy, co zaowocowało sporządzeniem przez nią pisma procesowego w dniu następnym. W dniu 9.08.2019 r. organ I instancji wydał decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Z upływem dnia 20.11.2019 r. doręczone zostało skarżącej pismo organu II instancji (nie odebrana przesyłka podwójnie awizowana) z dnia 28.10.2019 r. informujące strony o rozpoznawaniu przez Wojewodę złożonego odwołania i zawiadamiające strony o wyznaczeniu terminu rozpatrzenia sprawy do dnia 29.11.2019 r., z zastrzeżeniem, że sprawa może zostać załatwiona wcześniej. Stosownie bowiem do art.44 § 1 i 4 operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, a doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Pismem, które wpłynęło do [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniu 31.10.20-19 r. skarżąca, składając skargę na brak zawiadomienia o wpływie odwołania do organu, brak pouczenia o możliwości wypowiedzenia się w sprawie i wglądu do akt, wniosła o przedłużenie terminu załatwienia sprawy. Kolejne jej pismo w sprawie wpłynęło do organu w dniu 29.11.2019 r. Organ odwoławczy pismem z dnia 29.11.2019 r. powiadomił strony, że sprawa będzie rozpatrzona do dnia 31.12.2019 r., ewentualnie wcześniej. Po awizowaniu zostało odebrane przez skarżącą w dniu 9.12.2019 r. Decyzja organu odwoławczego została wydana wcześniej - w dniu 4.12.2019 r.

Wobec powyższego Sąd uznał, że organ nie naruszył art.10 k.p.a. w stopniu powodującym konieczność uchylenia decyzji. Za pewnego rodzaju uchybienie można uznać fakt, że zaskarżona decyzja wydana została przed upływem terminu 14-dniowego terminu awizowania przesyłki, o którym mowa w art.44 k.p.a. Uchybienie to nie miało jednak żadnego wpływu na wynik sprawy. Organ II instancji orzekał na podstawie akt przekazanych przez Prezydenta Miasta K., nie uzupełnił materiału dowodowego, a skarżąca wykorzystała możliwość wglądu do akt postępowania przed organem I instancji. W orzecznictwie administracyjnym przyjmuje się powszechnie, że dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a.

Nie mogły również zostać uwzględnione zarzuty naruszenia art. 7 i 77 kpa poprzez nieuwzględnienie dowodu z mapy zasadniczej wydanej przez Prezydenta Miasta K. nr [...] [...], dotyczącej działki [...] obręb [...] dzielnica K. Miasta K., stan na dzień 25.11.2019 r. oraz art. 7, 8 i 12 kpa poprzez zaniechanie prowadzenia postępowania merytorycznego co do spełnienia przez planowaną inwestycję warunku odległości od cmentarza.

Po pierwsze, w wyroku sygn. II SA/Kr 475/18 wyraził wiążącą ocenę, że "nie są uzasadnione zarzuty skargi kwestionujące zatwierdzenie projektu i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji w strefie sanitarnej Cmentarza [...] Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 912), cmentarze zakłada się i rozszerza na terenach określonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie teren cmentarza został uwzględniony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] – którego obszar bezpośrednio sąsiaduje z obszarem planu [...]". Rysunek planu [...]" zawiera jednak wrysowaną linię strefy sanitarnej 150 m wyznaczoną na podstawie § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze.

Zgodnie z tym przepisem, odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych (...) powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Przy czym podkreślić należy, że odległość 150 metrów dotyczy odległości od zabudowań mieszkalnych, a nie granic działek budowlanych. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu znajdującym się w projekcie budowlanym, budynki mieszkalne zaprojektowane zostały poza linią sanitarną 150 metrów wyznaczoną w otoczeniu cmentarza.

Wskazać przy tym należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, konstytucyjnym źródłem prawa i dopóki nie zostanie wyeliminowany z obrotu prawnego, jest źródłem obowiązującego prawa. Wobec tego linia sanitarna 150 wyznaczona planem miejscowym pozostaje obowiązująca linią wyznaczoną wokół terenu przeznaczonego w planie pod cmentarz. Jeśli natomiast okazałoby się, że teren cmentarza został rozszerzony poza obszar wyznaczony planem, wówczas rolą organów nadzoru budowlanego jest wszczęcie stosownego postępowania w tym zakresie."

Po drugie, podkreślić należy, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" symbolem ZC objęto, zgodnie z § 28 tekstu planu, teren zieleni określając jego przeznaczenie pod cmentarz. Na obszarze tym dopuszczono realizację kolumbariów (§28 ust.3 lit.b). Część tego obszaru (na rysunku planu granica wyznaczona linią fioletową przerywaną, a wnętrze liniami skośnymi brązowymi) jest objęta ochroną konserwatorską. Z obszaru ZC wydzielony został teren Ur 3 – tereny zabudowy usługowej określając ich przeznaczenie pod obiekty sakralne (§18). W terenie tym obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów budowlanych, za wyjątkiem obiektów wskazanych w § 12, czyli dojść, dojazdów, miejsc postojowych, obiektów malej architektury oraz urządzeń budowlanych zapewniających możliwość użytkowania obiektów budowlanych zgodnie z ich przeznaczeniem. Na północ i północny zachód od działek inwestorów znajduje się teren oznaczony symbolem R 2 (tereny rolnicze), w którym obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów budowlanych (§ 20).

Na zachód od terenu inwestycji znajduje się obszar oznaczony symbolem ZPo 6, przeznaczony pod ogrody i zieleń towarzysząca obiektom budowlanym, w którym obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów budowlanych, za wyjątkiem obiektów wskazanych w § 12, czyli dojść, dojazdów, miejsc postojowych, obiektów malej architektury oraz urządzeń budowlanych zapewniających możliwość użytkowania obiektów budowlanych zgodnie z ich przeznaczeniem.

Po trzecie, jak stanowi § 2 ust.3 pkt 5 tekstu planu zgodnie z wymaganiami ustaw szczególnych na rysunku planu zostały oznaczone granice strefy sanitarnej od cmentarza.

Przedmiotowy teren, przed uchwaleniem w dniu 6 lipca 2011 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" objęty był ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego [...]", uchwalonego w dniu 8 września 2004 r. Teren ZC 1 przeznaczony był pod część grzebalną cmentarza, a tereni ZC 2 pod lokalizację kaplicy cmentarnej z zakazem funkcji grzebalnej. Obszar ZC1 i ZC2 prawie w całości pokrywają się z terenem ZC I Ur 3 m.p.z.p. [...]

Na marginesie tylko należy nadmienić, że na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] uchwalonego w dniu 6 lipca 2011 r., znajdującym się w aktach administracyjnych (teczka "Zapisy mpz obowiązującego na terenie objętym inwestycją") zaznaczono granice dwóch stref sanitarnych od cmentarza: 50 m i 150 m. Na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] w K. uchwalonego w dniu 8 września 2004 r. zaznaczona została jedynie "granica strefy sanitarnej cmentarza". Porównanie tych dwóch rysunków wskazuje, że przez teren inwestycji przebiega granica strefy sanitarnej od cmentarza 50 m., a nie 150 m – jak wskazał Sąd w cytowanym wyroku.

O "rozszerzeniu cmentarza [...] w rozumieniu prawa nie może świadczyć ani kserokopia mapy zasadniczej wydanej przez Prezydenta Miasta K. nr [...] [...], stan na dzień 25.11.2019 r., ani też mapa stanowiąca załącznik nr 1 do pisma Parafii Rzymskokatolickiej [...]. W szczególności linia nazwana w tej ostatniej mapie "obecną granica cmentarza" nie może świadczyć o prawnym rozszerzeniu terenu cmentarza [...], skoro obejmuje obszar nie przeznaczony na ten cel w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] – wyżej opisane tereny rolne i tereny ogrodów i zieleni towarzyszącej. Tego stanu rzeczy nie może zmienić nawet wybudowanie muru odgradzającego działki stanowiące własność parafii. Zgodnie z art.1 ust.3 ustawy z dnia 31 stycznia o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz.U.2019.1473 t.j.) o założeniu lub rozszerzeniu cmentarza wyznaniowego decydują właściwe władze kościelne, które może nastąpić na terenie przeznaczonym na ten cel w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Wobec powyższego, na podstawie art.153 p.p.s.a., art.145 § 1 pkt 1 lit. b oraz art.135 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

O kosztach postepowania orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.