Uzasadnienie
M.B. – dalej skarżąca, pismem z dnia 9 września 2016 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 15 marca 2016 r. znak: [...], wnosząc o jego uchylenie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej odrzucenie, bowiem została złożona od postanowienia wydanego przez Kolegium w l instancji. Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega natomiast jedynie rozstrzygnięcie ostateczne, czyli wydane w postępowaniu drugoinstancyjnym. Organ podniósł, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 15 marca 2016 r. zawierało pouczenie o przysługującym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Stosownie do przepisu art. 57 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. Dlatego też zarządzeniem z dnia 17 października 2016 r. sprawy z poszczególnych skarg zostały rozłączone i zarejestrowane pod nowymi numerami porządkowymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
Podstawę odrzucenia skargi stanowi art. 58 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę: jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (pkt 1); wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (pkt 2); gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (pkt 3); jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (pkt 4); jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie (pkt 5); jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego (pkt 5a); jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6).
Stosownie z kolei do treści art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
Natomiast zgodnie z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz.
23) - dalej k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Na mocy natomiast art. 144 k.p.a., taki sam środek odwoławczy przysługuje stronie niezadowolonej z podjętego przez organ postanowienia.
Z powołanych regulacji wynika zatem, że przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego może być orzeczenie organu administracji publicznej wydane po rozpoznaniu stosownego środka zaskarżenia (zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) służącego w danym postępowaniu administracyjnym. Skarga na decyzję (postanowienie) wydaną w pierwszej instancji jest zaś niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie SKO w K. z dnia 15 marca 2016 r., mocą którego organ na podstawie art. 61 a k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie jest postanowieniem wydanym w pierwszej instancji, od którego służył stronie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 w zw. z art. 144 kpa), a dopiero w dalszej kolejności skarga do sądu administracyjnego. Skarżąca została pouczona o możliwości, trybie i terminie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca skorzystała zresztą z tej możliwości, w wyniku czego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 4 lipca 2016 r., znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie SKO w K. z dnia 15 marca 2016 r.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Skarga M.B. wniesiona na przedmiotowe postanowienie jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia