Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 18 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 465/15

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 20 października 2014 r. znak: [...] Prezydent Miasta, po rozpoznaniu wniosku D. L. i G. K. z dnia 16.05.2011 r., działając na podstawie art. 152 § 1 w zw. z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - odmówił wstrzymania wykonania własnej decyzji z dnia 24 listopada 2008 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z częścią usługową z garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami wod. - kan., c.o., elektryczną, wentylacji mechanicznej oraz budowa wjazdu przy ul. K. zlokalizowanego na działkach nr [...] obr. [...] budynek i zagospodarowanie terenu na działce nr [...] obr. [...] wjazd, [...]" zmienionej decyzją nr [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r. zatwierdzającą projekt budowlany zamienny oraz zmieniającą decyzję o pozwoleniu na budowę z 24 listopada 2008 r. nr [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że D. L. i G. K. złożyli wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej opisaną powyżej decyzją, w oparciu o przesłankę za art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy. Wniosek ten zawierał również żądanie wstrzymania wykonania decyzji nr [...]. Decyzją z dnia 13 stycznia 2011 r. organ odmówił wznowienia postępowania w sprawie z uwagi na fakt, iż D. L. i G. K. nie byli stronami postępowania zakończonego wydaniem decyzji nr [...]. Na skutek uchylenia powyższej decyzji przez Wojewodę postanowieniem z dnia 4 maja 2011 r. postępowanie w przedmiotowej sprawie wznowiono. Decyzją z dnia 14 listopada 2011 r. umorzono postępowanie w przedmiotowej sprawie. Decyzją z dnia 18 grudnia 2013 r., znak: [...] Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia 14 listopada 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Postanowieniem z 31 maja 2011 r. odmówiono wstrzymania wykonania decyzji nr [...] z 24 listopada 2008 r. zmienionej decyzją nr [...] z 26 kwietnia 2010 r. Na powyższe postanowienie wnioskujący złożyli zażalenie. Po rozpatrzeniu zażalenia Wojewoda postanowieniem z 21 września 2011 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta.

Na powyższe postanowienie Wojewody została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 12.04.2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1803/11 uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody z dnia 21.09.2011 r., znak: [...] oraz postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 31.05.2014 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Na powyższe orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego inwestor tj. "E" S.A złożył skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11.03.2014 r., sygn. akt II OSK 2009/12, skargę oddalił.

W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, iż organy nie zbadały przesłanek wznowieniowych wynikających z art. 145 § 1 k.p.a., które mogłyby mieć wpływ na ocenę prawdopodobieństwa uchylenia decyzji na skutek wznowienia postępowania. Dalej w uzasadnieniu wskazano, iż "rozpoznając sprawę ponownie organy prowadzące postępowanie zobowiązane będą dokonać rzetelnej oceny, czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, mając na uwadze przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a. ze szczególnym uwzględnieniem przesłanki wskazanej w pkt 4 powołanego przepisu".

Rozpoznając ponownie wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę organ zważył, że zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji z art. 152 § 1 k.p.a. powinno zapobiegać sytuacji, w której wykonanie decyzji prowadziłoby do nieodwracalnych skutków prawnych lub faktycznych. Wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. winno być jednak traktowane jako środek ostateczny, stosowany gdy zgromadzone dokumenty wskazują prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. Nieuzasadnione korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji, mogłoby stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej, którą wyraża art. 16 § 1 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 02.09.1998 r., sygn. akt IV SA 2311/96). Organ wskazał też, że podobnie orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 16.09.2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1123/10 i Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 02.09.1998 r., sygn.: akt IV SA 2311/96.

Po analizie wniosku oraz akt przedmiotowego postępowania zgodnie z dyspozycją Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie organ ustalił, że w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę Nr [...] z 24 listopada 2008 r. obszar oddziaływania obiektów, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, obejmował nieruchomości oznaczone jako działki nr [...], [...], [...] obr. [...] w K., stąd przymiot strony w tym postępowaniu przysługiwał właścicielom tych nieruchomości.

W swoim wniosku o wznowienie postępowania wnioskujący wskazali, iż podstawą do przypisania im statusu strony postępowania o udzielnie pozwolenia na budowę zakończonego decyzją nr [...] z 24 listopada 2008 r. zmienioną następnie decyzją nr [...] z 26 kwietnia 2010 r., była okoliczność, iż projektowana inwestycja spowoduje zacienianie i przesłanianie będącej ich własnością nieruchomości budynkowej, wnioskując o powołanie biegłego w zakresie ustalenia prawidłowości przeprowadzonych przez projektanta ustaleń co do tzw. "linijki słońca". Poddając ponownie we wznowionym postępowaniu analizie projekt zagospodarowania terenu inwestycji celem określenia obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji, którego określenie stało się podstawą nieuwzględnienia jako stron w przedmiotowym postępowaniu D. L. i G. K., jako właścicieli nieruchomości przy ul. K. w K., pod kątem § 13 i § 57-60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ stwierdził, że nieruchomość będąca współwłasnością wnioskujących nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji.

W oparciu o posiadaną dokumentację projektową organ ustalił, iż wymogi w zakresie powyższych przepisów technicznych zostały w stosunku do nieruchomości sąsiednich zachowane. W aktach sprawy [...] znajduje się sporządzona przez uprawnionego projektanta branży architektonicznej analiza obrazująca spełnienie wymogów § 13 i § 60 (analiza przesłaniania i zacieniania). Przedmiotowa analiza obejmuje również działkę i nieruchomość budynkową należące do D. L. i G. K.. W ślad za przeprowadzoną analizą przesłaniania dla obiektu o wysokości 18,6 m organ stwierdził, iż nie zachodzi przesłanianie nieruchomości sąsiednich.

Biorąc pod uwagę odległość projektowanej zabudowy na działce nr [...] od istniejącego budynku na działce będącego współwłasnością Państwa K. (20 m) oraz wysokość projektowanych obiektów (18,6 m), nie zachodzi przesłanianie, o którym mowa w § 13 Rozporządzenia. Wskazano, że w zakresie zapisów § 60, budynek będący współwłasnością wnioskujących nie znajduje się w jakimkolwiek obszarze niedopuszczalnego cienia tworzonego przez planowaną zabudowę, co jednoznacznie wynika z przedstawionej analizy graficznej zacieniania załączonej do akt postępowania [...] zakończonego decyzją Nr [...]. Biorąc jednak pod uwagę wędrówki słońca oraz cieniowania obiektów budowlanych stwierdzono, że cień rzucany przez projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny znajduje się na rzeczonym budynku przy ul. K. (działka nr [...]) jedynie w godzinach 14.00 - 16.00.

Zatem w godzinach od 7.00 - 14.00 oraz od 16.00 - 17.00 istniejący budynek należący do Państwa K. nie będzie zacieniany przez projektowane budynki. Powyższe ustalenia potwierdzają, iż działka nr [...] obr. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego budynku wielorodzinnego z usługami, zatem zarzut naruszenia interesu prawnego wnioskujących nie znajduje w tym wypadku uzasadnienia, a co za tym idzie D. L. oraz G. K. nie przysługiwał przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. Zgodnie zatem ze wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w wyroku II SA/Kr 1803/11, w przedmiotowej sprawie nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, w szczególności w oparciu o powołaną we wniosku o wznowienie podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Dodatkowo w sprawie wznowieniowej nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ze względu na dyspozycję art. 146 § 1 k.p.a., w myśl którego uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.

Jak wynika z akt postępowania zakończonego wydaniem decyzji Nr [...] z dnia 24 listopada 2008 r. ostatnie doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 2 grudnia 2008 r., w związku z czym także dyspozycja art. 146 § 1 k.p.a. stanowi nieusuwalną przeszkodę uchylenia decyzji Nr [...] z dnia 2grudnia 2008 r. zmienionej decyzją Nr [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r. w wyniku wznowienia postępowania.

Dodatkowo wskazano, iż 16 stycznia 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] udzielił inwestorowi "E" S.A. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, z garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., c.o., elektryczną, wentylacji mechanicznej oraz wjazdu przy ul. K. w K. położonego na działce nr [...] obręb [...] zrealizowanego na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia 24 listopada 2008 r. oraz ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r. Oznacza to, iż roboty budowlane prowadzone na podstawie decyzji Nr [...] oraz decyzji Nr [...] zmieniającej decyzję Nr [...] zostały zrealizowane. W związku z powyższym skoro roboty budowlane objęte ww. decyzjami zostały zrealizowane, to wstrzymanie wykonania decyzji byłoby bezprzedmiotowe.

Zażalenie od tego postanowienia wnieśli D. L. K. i G. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W zażaleniu zarzucono Prezydentowi Miasta przede wszystkim naruszenie art. 153 p.p.s.a., polegające na niezastosowaniu się do oceny prawnej i wskazań wyrażonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt. II SA/Kr 1803/11 co do konieczności przeprowadzenia przez organ w dalszym postępowaniu rzetelnej oceny wszystkich okoliczności wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji. Uzasadniając ten zarzut podniesiono, że dokonanie przez Prezydenta Miasta oceny odmiennej, stanowiącej w istocie kompilację wcześniejszych własnych poglądów i zapatrywań organu stanowiło prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, a ponieważ niezastosowanie się przez Prezydenta Miasta do oceny i wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt.

II SA/Kr 1803/1 narusza zasadę związania organu zawartą w art. 153 p.p.s.a., zatem zaskarżone postanowienie jest wadliwe w stopniu powodującym konieczność jego uchylenia. Podporządkowanie się organu do oceny prawnej i wskazań zawartych przez Sąd w wyroku było bowiem i jest głównym kryterium poprawności nowowydanego postanowienia. Ponadto zarzucono Prezydentowi Miasta naruszenie: art. 152 k.p.a. poprzez jego nie zastosowanie wskutek nieprawidłowej wykładni art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, a także naruszenie art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 84 §1 k.p.a. oraz naruszenie art. 146 §1 k.p.a.. Wskazując na te zarzuty podniesiono, że stanowisko organu I instancji jest chybione i w dalszym ciągu nosi cechę arbitralności. Jako właściciele nieruchomości sąsiadującej z obiektem, który poprzez swoje usytuowanie i gabaryty oddziałuje na nieruchomość żalących się co najmniej poprzez jej zacienienie, zatem żalący się mają indywidualny, konkretny, aktualny, dający się obiektywnie stwierdzić, znajdujący podstawę w przepisach prawa materialnego i potwierdzenie w okolicznościach faktycznych interes prawny.

W sytuacji, gdy projektowana inwestycja poprzez swoją wysokość i gabaryty powoduje zacienienie należącej do nich nieruchomości i przesłonienie ich budynku, a jednocześnie analiza graficzna zacienienia nie wskazuje na sposób oraz kryteria wyliczenia podanego w niej czasu zacienienia budynku żalących się, projektant przemilczał kwestię wpływu zaprojektowanego budynku na kształtowanie zabudowy na ich działce (choć zapewnienie takie poczynił w stosunku do sąsiadujących z nimi działek nr [...], [...], [...]) i gdy dodatkowo z akt wynika niezgodność przedstawionego przez inwestora projektu zamiennego z ustalonymi wcześniej warunkami zabudowy, to zachodzi prawdopodobieństwo o jakim mowa w art. 152 § 1 k.p.a..

Odnosząc się natomiast do sformułowanych przez organ I instancji ograniczeń temporalnych podniesiono, że organ I instancji nie poczynił kluczowych ustaleń dotyczących kiedy i komu została doręczona decyzja nr [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r. zatwierdzająca projekt budowlany zamienny oraz zmieniająca pierwotną decyzję o pozwoleniu na budowę.

Postanowieniem z dnia 24 lutego 2015 r. znak: [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że wstrzymanie wykonania decyzji należy traktować jako środek ostateczny, który, pomimo, iż w przepisie art. 152 § 1 k.p.a. jest mowa o prawdopodobieństwie uchylenia decyzji, winien się opierać nie tylko na wiarygodnych materiałach dowodowych, ale i na przeświadczeniu o celowości wstrzymania wykonania decyzji. Wyjaśniono, że z treści cyt. przepisu wynika, że w przypadku zaistnienia przewidzianych w nim przesłanek, wstrzymanie wykonania decyzji nie zależy od swobodnego uznania organu. Przeciwnie, jeśli zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, tzn. gdy istnieje przekonanie o zasadności przesłanek do wznowienia postępowania i gdy jednocześnie nie występuje przesłanka przedawnienia określona w art. 146 § 1 k.p.a., organ "wstrzyma", a zatem ma obowiązek wstrzymać wykonanie decyzji dotychczasowej.

Przesłanka negatywna, o której mowa w art. 146 § 1 k.p.a. występuje, gdy uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Przesłanka ta wyłącza bowiem dopuszczalność uchylenia decyzji.

Wskazano, że w niniejszej sprawie do czasu wydania zaskarżonego postanowienia z 20 października 2014 r. upłynął już okres 5 lat, przewidziany dla przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 k.p.a. (tj. także dla określonej wnioskiem skarżących w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Decyzja bowiem o pozwoleniu na budowę z 24 listopada 2008 r. została odebrana przez ostatnią stronę postępowania – B. F. 17 grudnia 2008 r. Okres pięcioletni przedawnienia minął zatem z dniem 16 grudnia 2013 r. W związku z ww. przesłanką negatywną wstrzymania wykonania decyzji dotychczasowej należało utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Równocześnie nie stwierdzono by dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, czy też, aby decyzja wydana została w wyniku przestępstwa (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.).

Za nie bez znaczenia organ odwoławczy uznał także okoliczność wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat [...], decyzji nr [...] z 16 stycznia 2012 r. znak: [...], udzielającej inwestorowi "E" S.A. w K. pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego (ostatecznej od 31 stycznia 2012 r.). Oznacza to wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę, zatem wstrzymanie jej wykonania jest bezprzedmiotowe (wskazano, że nie należy mylić z wstrzymaniem robót budowlanych).

Zważywszy, że nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia ostatecznej decyzji, będącej przedmiotem wznowienia, organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Skargę na postanowienie Wojewody z dnia 24 lutego 2015 r., [...], wnieśli D. L. – K. i G. K., wnosząc o:

1. 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji,
2. 2) zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. skarżący wnieśli o przeprowadzenie przez Sąd dowodu uzupełniającego z dokumentu tj.:

1. - odpisu protokołu rozprawy z dnia 15 stycznia 2015 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 994/14 wraz z kopią pisma skierowanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przez K. C..

Skarżący zarzucili Wojewodzie:

1. 1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., poprzez nie usunięcie popełnionych przez organ I instancji naruszeń prawa w zakresie art. 153 p.p.s.a. i wydanie postanowienia utrzymującego w mocy bez zmian naruszającego prawo postanowienia Prezydenta Miasta z dnia 20 października 2014 r. nr [...] stanowiącego prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1803/11,
2. 2) naruszenie art. 146 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przedawnienia przy braku wykazania przez organy obu instancji adresata i daty ostatniego doręczenia decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany zamienny oraz zmieniającej wcześniejszą decyzję tego organu o wydaniu pozwolenia na budowę nr [...] z 24 listopada 2008 r.,
3. 3) art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez pozorowanie przeprowadzenia czynności wyjaśniających,
4. 4) naruszenie art. 107 § 3 w związku z art. 144 k.p.a. poprzez nieuzasadnienie postanowienia w sposób właściwy,
5. 5) naruszenie art. 12 i art. 35 k.p.a. polegające na opieszałym prowadzeniu postępowania zażaleniowego.

Skarżący wskazali, że są właścicielami położonej w K. przy ul. K. nieruchomości składającej się z działki nr [...] obr. [...] sąsiadującej z terenem działki nr [...] przy ul. K., na którym przewidziano realizację kompleksu dwu sześciokondygnacyjnych budynków wielorodzinnych z częścią usługową i garażem podziemnym.

Zdaniem skarżących zaskarżone postanowienie Wojewody narusza prawo, gdyż pomija zarzut naruszenia przez Prezydenta Miasta art. 153 p.p.s.a., nie odnosi się do niezgodnych z prawdą zapewnień organu I instancji "o ponownym poddaniu we wznowionym postępowaniu analizie projektu zagospodarowania terenu inwestycji celem określenia obszaru oddziaływania inwestycji pod kątem §13 i §57-60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie". Akta administracyjne – zdaniem skarżących - dokumentują w sposób jednoznaczny, że wbrew wskazaniom Sądu, organ I instancji zignorował wniosek skarżących o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego i po raz kolejny powołał się na analizy, które już wcześniej były przez skarżących konsekwentnie kwestionowane.

Co więcej, pominął także niewygodne dla siebie stanowisko Wojewody zawarte w decyzji z dnia 18 grudnia 2013 r. nr [...], gdzie wyraźnie stwierdzono, że ograniczenie się przez Prezydenta Miasta do wskazania, iż cień projektowanego budynku pada tylko dwie godziny na budynek skarżących nie jest wystarczającą informacją, a wyjaśnienie tej kwestii wymaga zebrania przez Prezydenta Miasta wyczerpującego materiału dowodowego oraz poczynienia odpowiednich badań m.in. poprzez zbadanie czy zacienienie wywołane przez projektowany budynek w dniach równonocy wiosennej i jesiennej obejmuje pomieszczenia mieszkalne na południowo-zachodniej elewacji ich budynku. Na okoliczności te skarżący zwracali uwagę Wojewody nie tylko w zażaleniu, ale i w późniejszym piśmie z dnia 18 listopada 2014 r.. Wyniki analizy graficznej zacieniania jednoznacznie wskazują, że zaprojektowana zabudowa rzuca cień na nieruchomość skarżących, zatem jako właściciele nieruchomości sąsiadującej z obiektem, który poprzez swoje usytuowanie i gabaryty oddziałuje w ten sposób na ich nieruchomość skarżący maja indywidualny, konkretny, aktualny, dający się obiektywnie stwierdzić, znajdujący podstawę w przepisach prawa materialnego i potwierdzenie w okolicznościach faktycznych interes prawny.

Skoro zaś Wojewoda nie usunął popełnionego przez Prezydenta Miasta naruszenia prawa polegającego na niezastosowaniu się przez organ I instancji przy wydawaniu postanowienia z dnia 20 października 2014 r. do oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt. II SA/Kr 1803/11, to w konsekwencji również i Wojewoda wydał postanowienie naruszające prawo. Skarżący podkreślili, że Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie stanowiące prawnie niedopuszczalną polemikę Prezydenta Miasta z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Wobec tego, że Wojewoda w swoim postanowieniu powielił też niezgodne z prawem stanowisko Prezydenta Miasta odnośnie ograniczeń temporalnych związanych z możliwością uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji Nr [...] z dnia 24 listopada 2008 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, zmienionej następnie decyzją nr [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r. zatwierdzającą projekt budowlany zamienny oraz zmieniającą decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...] z 24 listopada 2008 r. skarżący zwrócili uwagę, że Wojewodzie umknęło, iż w/w inwestycja została zrealizowana nie w oparciu o decyzję Nr [...] z dnia 24 listopada 2008 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, lecz w oparciu o decyzją Nr [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r. zatwierdzającą projekt budowlany zamienny oraz zmieniającą decyzję o pozwoleniu na budowę Nr [...] z 24 listopada 2008 r. w zakresie: "architektury i konstrukcji budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową i garażu podziemnego oraz wewnętrznych instalacji wod.-kan., c. o., elektrycznej, wentylacji mechanicznej, wewnętrznego układu komunikacji kołowej i pieszej (bez zmian parametrów zjazdu zatwierdzonego decyzją nr [...] z 24.11.08 r.) a także zagospodarowania terenu i małej architektury na działce nr [...] obr. [...], ul. K. w K.".

W konsekwencji – zdaniem skarżących - datą rozstrzygającą o zastosowaniu instytucji przedawnienia, o jakiej mowa w art. 146 §1 k.p.a. nie jest data ostatniego doręczenia decyzji Nr [...] z 24 listopada 2008 r., lecz data ostatniego doręczenia decyzji Nr [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany zamienny oraz zmieniającej pierwotną decyzję o pozwoleniu na budowę. Tych kluczowych ustaleń w sprawie brak. Wojewoda (podobnie jak Prezydent Miasta) poprzestał bowiem tylko na wskazaniu daty doręczenia decyzji z dnia 24 listopada 2008 r. uzupełniając ją o informację odnośnie osoby, która jako ostatnia otrzymała tę decyzję. Okoliczność ta jest jednak prawnie nierelewantna.

Ponadto – zdaniem skarżących - Wojewoda nie poczynił żadnych ustaleń w kierunku stwierdzenia, że jakoby "Równocześnie nie stwierdzono, by dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, czy też aby decyzja wydana została w wyniku przestępstwa". Co więcej nie zadał sobie trudu nawet gdy chodzi o sprawdzenie prawidłowości doręczeń dokonywanych przez organy. W konsekwencji umknęło mu uwagi, że jedna z osób uznawanych przez organy za stronę postępowania, tj. M. M. nie żyje od ponad 37 lat. M. M. zmarł bowiem [...] stycznia 1977 r., czego dowodem jest odpis protokołu rozprawy z dnia 15 stycznia 2015 r. w sprawie o sygn. II SA/Gl 994/14 wraz z kopią pisma skierowanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przez K. C.. Skoro M. M. zmarł wiele lat przed wszczęciem przez inwestora tj. spółkę "E" S.A. postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, to nie mógł on brać udziału ani w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji Nr [...] z dnia 24 listopada 2008 r. ani też w postępowaniu zakończonym decyzją nr [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r. zatwierdzającą projekt budowlany zamienny oraz zmieniającą pierwotną decyzję o pozwoleniu na budowę.

Powyższe oznacza zaś, że kwestia czy dowodom, na podstawie których ustalono istotną w tej sprawie skuteczność doręczeń dla M. M. można przypisać cechę fałszywości nie jest tak oczywista, jak założył to Wojewoda, lecz pozostaje otwarta i wymaga przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego. Podobnie rzecz się przedstawia ze zbadaniem przesłanki z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem nie można tracić z pola widzenia, że zarówno decyzja nr [...] jak i poprzedzająca ją decyzja nr [...] zostały skierowane do osoby nieżyjącej. Zdaniem skarżących o ile w przyszłości zaistnieje ta negatywna przesłanka lub zostanie ona wykazana przez organy z zachowaniem zasad wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 k.p.a., to okoliczność ta nie zwolni organów od konieczności stwierdzenia, że decyzja nr [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r. zatwierdzająca projekt budowlany zamienny oraz zmieniająca decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...] z 24 listopada 2008 r. została wydana z naruszeniem prawa (art. 151 § 2 k.p.a.).

W ocenie skarżących zaskarżone postanowienie Wojewody nie odpowiada wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. stosowanym poprzez art. 144 k.p.a.. Uzasadnienie jest zdawkowe i gołosłowne, ale również zawiera sprzeczność wywodów z podjętym rozstrzygnięciem. Skoro bowiem Wojewoda uznał, że wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat [...] decyzji nr [...] z 16 stycznia 2012 r. znak: [...] udzielającej inwestorowi "E" S.A. w K. pozwolenia na użytkowanie obiektu oznacza wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę, przez co wstrzymanie jej wykonania jest bezprzedmiotowe, to powinien był uchylić zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta i umorzyć postępowanie pierwszej instancji.

Na koniec skarżący podnieśli złamanie przez organ zasady szybkości postępowania we wznowionym postępowaniu oraz dopuszczenie metody faktów dokonanych związanych i ze zrealizowaniem przez inwestora robót budowlanych i z wydaniem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji Nr [...] z dnia 16 stycznia 2012 r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego. Wskutek okoliczności leżących wyłącznie po stronie organów zainicjowane przez skarżących w dniu 3 grudnia 2010 r. postępowanie jest od ponad 4 lat w toku.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, podnosząc, że wstrzymanie wykonania decyzji zależy od uprzedniego wykazania okoliczności wskazujących na wystąpienie w sprawie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Ocena stopnia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowionego postępowania należy zawsze do organu administracyjnego, przy czym w przypadku, gdy zachodzi takie prawdopodobieństwo, tj. gdy istnieje przekonanie o zasadności przesłanek do wznowienia postępowania i gdy jednocześnie nie występuje przesłanka przedawnienia wskazana w art. 146 § 1 k.p.a., organ ma obowiązek wstrzymać wykonanie decyzji dotychczasowej.

Nadto w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji w oparciu o art. 152 § 1 k.p.a. nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot wznowionego postępowania oraz konieczności ewentualnego wyeliminowania jej z obiegu prawnego. Podniesiono, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania dotychczasowej decyzji ma charakter incydentalny, a zaistnienie przesłanki prawdopodobieństwa uchylenia decyzji dotychczasowej nie wymaga zatem udowodnienia, że decyzja dotychczasowa podlega uchyleniu (vide: wyrok NSA z dnia 7.01.2009r., sygn. akt I OSK 863/08).

Podniesiono, że organ wykazał, iż w niniejszej sprawie do czasu wydania zaskarżonego postanowienia upłynął pięcioletni termin o którym mowa w art. 146§1 k.p.a., a zatem wyłączona jest możliwość uchylenia decyzji Prezydenta Miasta z 2008r. Organ podniósł, iż pięcioletni okres przedawnienia minął z dniem 16 grudnia 2013r. i nie zmienia powyższego również fakt, iż decyzja z dnia 24 listopada 2008r. została zmieniona decyzją Prezydenta Miasta z dnia 26 kwietnia 2010r. w zakresie architektury i konstrukcji budynku mieszkalnego wielorodzinnego, a także zagospodarowania terenu i małej architektury, ale bez zmiany parametrów zjazdu, bowiem parametry zjazdu zostały zatwierdzone decyzją pierwotną z 2008r. i w tym zakresie pozostała ona niezmieniona.

Organ zaznaczył także ponadto, że inwestycja zatwierdzona decyzją, w stosunku do której zostało wszczęte postępowanie wznowieniowe, została już zakończona i przyjęta do użytkowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów, a także okoliczności niniejszej sprawy wynikające z akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego oraz przebiegu postępowania należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie ze wszystkich przyczyn wskazanych w jej uzasadnieniu.

Zakres aktualnej kontroli sądowoadministracyjnej wyznacza przede wszystkim wydany w tej sprawie prawomocny wyrok tut. Sądu z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt. II SA/Kr 1803/11. W niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wskazania co do dalszego postępowania mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych i stanowią konsekwencje oceny prawnej. Ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Poddane ponownej kontroli sądowoadministracyjnej rozstrzygnięcie należy uznać za niezgodne z prawem jedynie wówczas, gdy nie uwzględnia wytycznych i oceny sądu przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym (wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt I SA/Łd 469/08).

Związanie organu i sądu polega też na tym, że ani organ ponownie rozpatrujący sprawę, ani sąd nie mogą formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem. Ich bezwzględnym obowiązkiem jest natomiast podporządkowanie się mu w pełnym zakresie. Dokonując oceny legalności aktu administracyjnego wydanego na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy w wyniku uchylenia poprzedniego postanowienia, WSA nie może zatem pominąć kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne co do dalszego postępowania, zawarte w poprzednim wyroku. Podkreślenia przy tym wymaga, że te zagadnienia, które były już przedmiotem oceny Sądu i których nie kwestionowano poprzez zaskarżenie orzeczenia sądowego, ponownie oceniane być nie mogą. Dokonywana obecnie kontrola zaskarżonej decyzji obejmowała więc zastosowanie się organów rozstrzygających sprawę do powyższych wskazań WSA w Krakowie.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie nie zostały one zrealizowane. Jak wskazał WSA w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt. II SA/Kr 1803/11 w sytuacji złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, kończącej postępowanie, które zostało następnie wznowione, podstawowym obowiązkiem organu jest ocena, czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku postępowania wznowieniowego. Podkreślono, że dla wstrzymania wykonania decyzji wystarczające jest wykazanie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa. Przesłanka prawdopodobieństwa nie wymaga dowodu, bowiem prawdopodobieństwo nie jest równoznaczne z pewnością uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. O ewentualnym uchyleniu decyzji zadecyduje dopiero dalszy etap postępowania wznowieniowego. Interpretacja art. 152 § 1 k.p.a. winna mieć charakter ścieśniający, słowo "prawdopodobieństwo" użyte w tym przepisie powinno być traktowane nie jako luźna poszlaka, ale jako wniosek ściśle wynikający ze zbadanych rzetelnie okoliczności sprawy (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 961/08).

Rozpoznając sprawę ponownie organy prowadzące postępowanie w dalszym ciągu nie dokonały rzetelnej oceny, czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, mając na uwadze przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a., ze szczególnym uwzględnieniem przesłanki wskazanej w pkt 4 powołanego przepisu. Wprawdzie teoretyczne rozważania organów dotyczące stosowania regulacji z art. 152 § 1 k.p.a. należy uznać za trafne, to jednak przechodząc na grunt okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organ odwoławszy bezkrytycznie zaaprobował stanowisko organu pierwszej instancji co do kwestii, iż działka skarżących o nr [...] obr. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego budynku wielorodzinnego z usługami, zatem zarzut naruszenia interesu prawnego wnioskujących nie znajduje w uzasadnienia, a co za tym idzie D. L. oraz G. K. nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę.

Do takiej konkluzji organ pierwszej instancji doszedł po analizie dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności projektu zagospodarowania terenu inwestycji i analizy przesłaniania i zacieniania, sporządzonej przez uprawnionego projektanta branży architektonicznej, obrazującej – zdaniem organu - spełnienie wymogów § 13 i § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ślad za przeprowadzoną analizą przesłaniania, organ stwierdził, iż nie zachodzi przesłanianie nieruchomości sąsiednich, w tym nieruchomości skarżących, o którym mowa w § 13 Rozporządzenia. Wskazano, że w zakresie zapisów § 60, budynek będący współwłasnością skarżących nie znajduje się w jakimkolwiek obszarze niedopuszczalnego cienia tworzonego przez planowaną zabudowę, co jednoznacznie wynika z przedstawionej analizy graficznej zacieniania załączonej do akt postępowania [...] zakończonego decyzją Nr [...].

Biorąc jednak pod uwagę wędrówki słońca oraz cieniowania obiektów budowlanych stwierdzono, że cień rzucany przez projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny znajduje się na rzeczonym budynku przy ul. K. (działka nr [...]) jedynie w godzinach 14.00 - 16.00. Zatem w godzinach od 7.00 - 14.00 oraz od 16.00 - 17.00 istniejący budynek należący do skarżących nie będzie zacieniany przez projektowane budynki.

Należy w tym miejscu wyraźnie podkreślić, że zgromadzony dotychczas materiał dowodowy, w tym ww. analiza, był wcześniej konsekwentnie kwestionowany przez skarżących. Mimo to organ nie przeprowadził żadnych dalszych dowodów pozwalających prawidłowo ustalić obszar oddziaływania inwestycji, w tym także poprzez pryzmat przesłaniania i zacieniania nieruchomości skarżących. Organ także w dalszym ciągu pominął wniosek skarżących o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego co do prawidłowości ww. ustaleń co do tzw. "linijki słońca", w sytuacji, gdy to organ stosowną argumentacją i zgromadzonymi dowodami (np. dowodem z opinii biegłego) powinien był wykazać, czego dalej nie uczynił, dlaczego, w jego ocenie, w sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, a zarzuty podniesione przez skarżących nie zasługują na uwzględnienie. Ciężar dowodu spoczywa bowiem na organie administracji i to organ prowadzący postępowanie, a nie strona, jest zobowiązany do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący i rzetelny całego materiału dowodowego.

Ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku postępowania wznowieniowego powinna być przekonywująca i wyczerpująca. Organ przy ustalaniu prawdopodobieństwa uchylenia decyzji winien mieć na uwadze wszystkie przesłanki wznowienia, wynikające z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy stwierdzając arbitralnie, że nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia ostatecznej decyzji, będącej przedmiotem wznowienia, nie wziął pod uwagę faktu, że M. M., uznawany przez organy za stronę postępowania, zmarł [...] stycznia 1977 r.. Skoro M. M. zmarł wiele lat przed wszczęciem postępowania w sprawie o wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, to nie mógł on brać udziału ani w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji Nr [...] z dnia 24 listopada 2008 r. ani też w postępowaniu zakończonym decyzją nr [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r. zatwierdzającą projekt budowlany zamienny oraz zmieniającą pierwotną decyzję o pozwoleniu na budowę. Tymczasem decyzje te zostały skierowane do osoby nieżyjącej. Kwestia ta wymaga uwzględnienia przez organy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Należy również wskazać, że lakonicznie i to dopiero w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ odwoławczy rozważa kwestię wpływu faktu wydania i doręczenia stronom decyzji nr [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r. (zatwierdzającej projekt budowlany zamienny oraz zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...] z 24 listopada 2008 r.) na bieg terminów z art. 146 § 1 k.p.a.. W zaskarżonych postanowieniach organy, stwierdzając upływ terminów z art. 146 § 1 k.p.a., liczonych od dnia ostatniego doręczenia decyzji z dnia 24 listopada 2008 r. zupełnie pominęły fakt, że decyzja ta została następnie zmieniona decyzją z dnia 26 kwietnia 2010 r.. W tym miejscu należy na marginesie zauważyć, że organy obu instancji rozbieżnie wskazują na datę ostatniego doręczenia decyzji z dnia 24 listopada 2008 r. – organ pierwszej instancji wskazuje jako datę ostatniego doręczenia dzień 2 grudnia 2008 r. podczas gdy organ drugiej instancji wskazuje, że była to data 17 grudnia 2008 r..

Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że organy, wydając postanowienie w oparciu o dyspozycję art. 152 § 1 k.p.a., w dalszym ciągu nie zbadały przesłanek wznowienia, a tym samym nie zrealizowały wytycznych zawartych w wyroku tut. Sądu z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt. II SA/Kr 1803/11, co oznacza, że organy naruszyły w niniejszej sprawie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też Sąd uznał, że zachodzą podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu l instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., który stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Skoro także i to postanowienie zostało wydane z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa, jego uchylenie także stało się konieczne, o czym Sąd orzekł jak w pkt I sentencji, na podstawie powołanych wyżej przepisów, a także na podstawie art. 153 p.p.s.a..

Zważyć przy tym należy, że - jak wskazano wyżej - kontrola Sądu w niniejszej sprawie polegała na ocenie legalności zaskarżonych postanowień, a nie ich celowości. Zatem bez znaczenia dla niniejszego rozstrzygnięcia pozostawała podniesiona przez organy okoliczność, że wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia 24 listopada 2008 r. oraz decyzji Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r. byłoby bezprzedmiotowe, skoro roboty budowlane objęte tymi decyzjami zostały zrealizowane, a 16 stycznia 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] udzielił inwestorowi "E" S.A. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, z garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., c.o., elektryczną, wentylacji mechanicznej oraz wjazdu przy ul. K. w K. położonego na działce nr [...] obręb [...] zrealizowanego na podstawie ostatecznej decyzji Nr [...] oraz decyzji Nr [...] zmieniającej decyzję Nr [...].

Celowość, bądź niecelowość wydania postanowienia określonej treści – w tym przypadku o wstrzymaniu wykonania ww. decyzji – nie leżała w gestii Sądu. Natomiast w tym kontekście należy stwierdzić, że zasadny jest zarzut skargi, iż uzasadnienie postanowienia Wojewody nie odpowiada wymogom z art. 107 § 3 k.p.a., bowiem zawiera sprzeczność części wywodów z podjętym rozstrzygnięciem. Skoro Wojewoda uznał, że wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat [...] decyzji nr [...] z 16 stycznia 2012 r. znak: [...] udzielającej inwestorowi "E" S.A. w K. pozwolenia na użytkowanie obiektu oznacza wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę, przez co wstrzymanie jej wykonania jest bezprzedmiotowe, to powinien był rozważyć kwestię ewentualnego uchylenia zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji - Prezydenta Miasta i umorzenia postępowania. Tymczasem pomimo podniesionego przez Wojewodę argumentu bezprzedmiotowości postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Nr [...] zmienionej decyzją Nr [...] takich rozważań w ogóle brak. Biorąc natomiast pod uwagę regulację z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z całą pewnością brak było podstaw do umorzenia przez Sąd postepowania sądowoadministracyjnego.

Niemającym znaczenia dla rozstrzygnięcia, biorąc pod uwagę przedmiot niniejszej sprawy, był także zarzut skarżących co do opieszałego prowadzenia przez organy postępowania administracyjnego w tej sprawie.

Rozpoznając sprawę ponownie, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a., organy uwzględnią zamieszczone w treści niniejszego uzasadnienia wskazania Sądu co do dalszego postępowania, w szczególności dokonają rzetelnej oceny, czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, mając na uwadze przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a., ze szczególnym uwzględnieniem przesłanki z pkt 4 powołanego przepisu oraz ocenią wpływ wydania i doręczenia stronom decyzji nr [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r. (zatwierdzającej projekt budowlany zamienny oraz zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...] z 24 listopada 2008 r.) na bieg terminów z art. 146 § 1 k.p.a..

Zajęte w sprawie stanowisko organy powinny zaś uzasadnić stosownie do treści przepisu art. 107 § 3 k.p.a..

O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.. Na zasądzoną na rzecz skarżących kwotę 100 zł składa się uiszczony wpis od skargi.

Na koniec Sąd wskazuje, że korespondencja do ujętego w rozdzielnikach do zaskarżonych postanowień A. M. winna być kierowana do miasta [...], a nie K., co organy winny wziąć pod uwagę przy dalszych doręczeniach do tego adresata.