Uzasadnienie
Decyzją z dnia 18 listopada 2020 r. znak: [...] Starosta [...] orzekł o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako część działki nr [...], poł. w obr[...]. ewid. N. H. m. K., objętej księgą wieczystą nr [...], w granicach wywłaszczonej na rzecz Skarbu Państwa parceli katastralnej l. kat. [...], b. gm. kat. B., na rzecz Z. Z., c. S. i Z., S. C., s. S. i Z., S. B., s. A. i K., B. K., c. B. i H., R. B., s. B. i H., E. D., c. E. i G., S. B., s. E. i G., K. K., s. S. i K., S. B., s. S. i K., W. B., s. S. i K., E. R., c. W. i Z., A. J., c. J. i Z. i Z. B., c. P. i K..
Zdaniem organu I instancji przeszkodą do jej zwrotu jest ujawniony w księgach wieczystych stan prawny, bowiem stanowi ona aktualnie własność Gminy K. oddaną w użytkowanie wieczyste osób trzecich przed wejściem w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, co stosownie do treści art. 229 tej ustawy wyłącza możliwość ich zwrotu na rzecz wnioskodawców.
Odwołania od ww. decyzji Starosty [...] złożyli: Z. Z., S. C., S. B., s. K. i A., B. K.. R. B., E. D., S. B. s. E. i G., K. K., S. B., s. S. i K., W. B., E. R., A. J. i Z. B. wskazując, iż nie zgadzają się z ww. rozstrzygnięciem gdyż organ I instancji nie zbadał przesłanek realizacji celu zgodnie z art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n.
Wojewoda decyzją z dnia 3 lutego 2021 r., znak [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję na podstawie art. 9a w związku z art. 142 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1990) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 265 ze zm.).
W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że objęta wnioskiem o zwrot nieruchomość oznaczona, jako część działki nr [...], poł. w obr. [...]. ewid. N. H. m. K., w granicach parceli katastralnej l. kat. [...], b. gm. kat. B., stanowiąca uprzednio własność F. B., została przejęta na rzecz Skarbu Państwa orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia 28 kwietnia 1951 r. znak [...] z przeznaczeniem pod budowę [...] Osobami uprawnionymi do ubiegania się o zwrot przedmiotowej nieruchomości są spadkobiercy ww., poprzedniej jej właścicielki.
Pismem z dnia 18 stycznia 2019 r. Z. Z., S. C., J. B., E. R., S. B., K. K., W. B., S. B., B. K., R. B., S. B. i E. D., jak osoby uprawnione, wystąpili o zwrot wywłaszczonej nieruchomości w granicach parcel katastralnej: l. kat. [...], b. gm. kat. B..
Ze zgromadzonej w przedmiotowej sprawie przez organ I instancji dokumentacji geodezyjno-prawnej wynika, że dawna parcele l. kat. [...], b. gm. kat. B., częściowo weszła w skład działki nr [...], obr[...]. ewid. N. H. m. K..
Zgodnie z wpisami w księdze wieczystej: nr [...], działka ewidencyjna nr [...], poł. w obr[...]. ewid. N. H., stanowi własność Gminy K. w użytkowaniu wieczystym osób fizycznych - m.in. na podstawie umowy użytkowania wieczystego i przeniesienia własności garażu z dnia 31 października 1995 r. Rep. A. [...], która to została ujawniona w księdze wieczystej w dniu 9 października 1996 r., czy też umowy użytkowania wieczystego i przeniesienia własności garażu z dnia 2 listopada 1995 r Rep. A [...], która to została ujawniona w księdze wieczystej w dniu 7 listopada 1995 r. Z własnością garaży związane są udziały w prawie wieczystego użytkowania ww. działki.
Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że w przypadku przedmiotowej nieruchomości organ I instancji prawidłowo powołał się na przepis art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, odmawiając jej zwrotu na rzecz osób wymienionych w zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z powołaną regulacją: "roszczenie, o którym mowa w art. 136 ust. 3, nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej".
Przepis ten jest na tyle precyzyjny, że w sytuacji, gdy znajduje on zastosowanie, organ administracji zobowiązany jest do wydania decyzji o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Stanowisko takie wyraził m.in. w wyroku z dnia 30 czerwca 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 765/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który stwierdził, iż "zawarte w art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wyłączenia możliwości dochodzenia roszczenia stanowią negatywne przesłanki zwrotu nieruchomości, których zaistnienie powinno prowadzić do odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, a nie do umorzenia postępowania". Pogląd powyższy został potwierdzony także przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie m. in. w wyroku z dnia 30 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 386/06, gdzie zawarto opinię, iż Jeżeli przed dniem 1 stycznia 1998 r. rozporządzono wywłaszczoną nieruchomością w sposób określony w art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 46, poz. 543 ze zm.) i fakt ten został ujawniony w księdze wieczystej, to roszczenie o zwrot tej nieruchomości nie przysługuje byłemu właścicielowi - następcy prawnemu - choćby spełnione były przesłanki do zwrotu wynikające z art. 136 w związku z art. 137 ustawy".
W okolicznościach objętych hipotezą art. 229 u.g.n. nie dochodzi do merytorycznego, (co do istoty) rozstrzygnięcia sprawy o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, lecz jedynie do formalnego jej załatwienia, wyłączającego w celu ochrony osób trzecich, które nabyły własność wywłaszczonej nieruchomości lub stały się jej użytkownikami wieczystymi, skuteczne domaganie się zwrotu tej nieruchomości." Z kolei w wyroku z dnia 15 maja 2009 r. I OSK 72/08 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że: "w przypadku sprzedaży lub oddania w użytkowanie wieczyste nieruchomości wywłaszczonej, nieruchomość ta nie podlega zwrotowi niezależnie od tego, czy cel określony w decyzji o wywłaszczeniu został zrealizowany."
Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Z. Z., S. C., E. R., S. B., K. K., W. B., S. B., B. K., R. B., S. B., E. D., Z. B. i A. J.. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:
1/ art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 roku, poz. 1774, j.t, dalej również jako "UGN") poprzez:
- a) bezzasadne powielenie stanowiska organu I instancji i przyjęcie, że w stanie sprawy zachodzą przesłanki uzasadniające odmowę zwrotu nieruchomości stanowiących działkę ewidencyjną [...] (w granicach należącej do skarżących parceli katastralnej l. kat. [...]), podczas gdy odmowa zwrotu nieruchomości może nastąpić dopiero po uprzednim ustaleniu przez organ, jaki był rzeczywisty i konkretny cel wywłaszczenia oraz czy ceł ten został na nieruchomości zrealizowany w odpowiednim ustawowym terminie,
- b) bezpodstawną odmowę zwrotu nieruchomości, podczas gdy Wojewoda w żadnym zakresie nie zbadał wskazanych w art. 136 ust. 3 UGN przesłanek zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, co w konsekwencji doprowadziło do wydania orzeczenia przedwczesnego i niepopartego dokładną analizą zaskarżonego rozstrzygnięcia.
2/ naruszenie art. 229 UGN poprzez jego bezzasadne zastosowanie, podczas gdy:
- a) powielenie przez Wojewodę stanowiska organu I instancji i przyjęcie, że do ustanowienia na przedmiotowej nieruchomości użytkowania wieczystego i prawa własności doszło przed 01 stycznia 1998 roku, co skutkowało odmową zwrotu nieruchomości, pomimo, że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany, a zatem nieruchomość winna zostać zwrócona skarżącym.
- b) pominięcie, że organ I instancji nie był legitymowany do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 229 UGN, ponieważ w sprawie nie zostały wykorzystane przez organ wszystkie środki prawne służące do usunięcia tej negatywnej przesłanki zwrotu nieruchomości,
- c) ponowne zastosowanie przez organ II instancji art. 229 UGN, bez uprzedniego podjęcia próby rozwiązania umowy ustanawiającej użytkowanie wieczyste na przedmiotowej nieruchomości, było przedwczesne. Organ II instancji, w ślad za Starosty [...] nie podjął żadnych czynności zmierzających do ustalenia czy ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na gruncie należącym do Gminy K. zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami prawa.
3/ naruszenie art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 UGN poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy cel wywłaszczenia nie został zrealizowany na nieruchomości, pomimo upływu terminów określonych w art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 UGN, a z całą pewnością nie został zrealizowany na części nieruchomości, które są niezabudowane.
4/ naruszenie zarządzenia Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego nr [...] z dnia 11 marca 1955 roku w sprawie zasad wyboru i trybu uzgadniania lokalizacji inwestycji w zw. z uchwałą nr 270 Rady Ministrów z dnia 29 lipca 1957 roku w sprawie lokalizacji inwestycji, dalej jako "uchwała"’ (M.P. nr 67, poz. 407) poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta K., podczas gdy zgodnie z tymi przepisami zatwierdzenia lokalizacji szczegółowej wymagały wszystkie budowy, a wiec również budowa miasta N. H., co w niniejszym wypadku wskazuje, że nieruchomość powinna zostać zwrócona, gdyż zaświadczenie o lokalizacji szczegółowej dla tego terenu określające je jako budowa konkretnego obiektu mieszkalnego lub usługowego nie zostało nigdy wydane przez PWRN w K., a przynajmniej organy administracji publicznej w niniejszej sprawie nie załączyły do materiału dowodowego sprawy takich zaświadczeń.
5/ naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 KPA poprzez:
- a) nieustalenie przez Wojewodę kluczowych dla sprawy okoliczności faktycznych, tj. czy doszło do realizacji celu wywłaszczenia na nieruchomości przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie, podczas gdy na organie administracji publicznej ciąży obowiązek zgromadzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i ustalenia na jego podstawie prawidłowego stanu faktycznego,
- b) pominięcie faktu, iż cel wywłaszczenia z pewnością nie został zrealizowany na nieruchomości, a w konsekwencji nie rozpatrzenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego,
- c) nieustalenie przez Wojewodę, kiedy dokładnie cel wywłaszczenia został rzekomo ostatecznie zrealizowany i czy miało to miejsce przed 2004 rokiem, a wyłącznie ogólnikowe stwierdzenie, iż nieruchomości zostały oddane w użytkowanie wieczyste, co nie jest realizacją celu wywłaszczenia,
- d) bezpodstawne przyjęcie, iż został zrealizowany ceł wywłaszczenia na nieruchomościach, podczas gdy w toku postępowania organ nie uzyskał żadnych szczegółowych danych w tym zakresie.
6/ naruszenie art. 107 § 3 KPA w zw. z art. 11 KPA w zw. z art. 8 KPA poprzez sformułowanie uzasadnienia decyzji w sposób niepełny i z zaniechaniem odniesienia się do podstawowych okoliczności sprawy i precyzyjnego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu decyzji, a w szczególności poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyjaśnienia kwestii, dlaczego organ nie wziął pod uwagę okoliczności, że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany.
Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.
Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.
Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2).
Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).
Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 czerwca 2021 r. (k – 44-45) niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j. Dz. U. z 2019 r, poz. 2325 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.".
Do prowadzonego postępowania o zwrot wywłaszczonej nieruchomości mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2020.1990 t.j. z dnia 2020.11.12).
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad, Sąd doszedł do przekonania, że skarga, jako nieuzasadniona musiała podlegać oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Wbrew twierdzeniom skargi organy uczyniły zadość wymogom art. 7 i 77 § 1 k.p.a., dokładnie wyjaśniły stan faktyczny i należycie oceniły zebrany materiał dowodowy. Ocena ta była zgodna z art. 80 k.p.a. i nie była dowolna. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest jasne i spełnia wymogi art. 107 § 3 kpa.
Stosownie do art. 136 ust 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2020.1990 t.j. z dnia 2020.11.12) Nieruchomość wywłaszczona nie może być użyta na cel inny niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, z uwzględnieniem art. 137, chyba że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca nie złożą wniosku o zwrot tej nieruchomości. Poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot nieruchomości lub jej części występuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, który zawiadamia o tym właściwy organ. Warunkiem zwrotu nieruchomości jest zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości zamiennej stosownie do art. 140.
Zgodnie z art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r ustawy o gospodarce nieruchomościami - roszczenie, o którym mowa w art. 136 ust. 3, nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osób trzecich i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Z. Z., S. C., E. R., S. B., K. K., W. B., S. B., B. K., R. B., S. B., E. D., Z. B. i A. J. są osobami: uprawnionymi do żądania zwrotu nieruchomości, gdyż są spadkobiercami wywłaszczonej właścicielki F. B..
W toku prowadzonego postępowania organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że działka objęta wnioskiem o zwrot nieruchomość oznaczona, jako część działki nr [...], poł. w obr. [...]. ewid. N. H. m. K., w granicach parceli katastralnej l. kat. [...], b. gm. kat. B., stanowiąca uprzednio własność F. B., została przejęta na rzecz Skarbu Państwa orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia 28 kwietnia 1951 r. znak [...] z przeznaczeniem pod budowę [...]
Jak jednoznacznie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego działka ewidencyjna nr [...], poł. w obr[...]. ewid. N. H., stanowi własność Gminy K. w użytkowaniu wieczystym osób fizycznych - m.in. na podstawie umowy użytkowania wieczystego i przeniesienia własności garażu z dnia 31 października 1995 r. Rep. A. [...], która to została ujawniona w księdze wieczystej w dniu 9 października 1996 r., czy też umowy użytkowania wieczystego i przeniesienia własności garażu z dnia 2 listopada 1995 r Rep. A [...], która to została ujawniona w księdze wieczystej w dniu 7 listopada 1995 r. Z własnością garaży związane są udziały w prawie wieczystego użytkowania ww. działki. Oddanie w użytkowanie wieczyste nastąpiło przed wejściem w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami (1 stycznia 1998 r).
Prawidłowość tych ustaleń faktycznych nie budzi wątpliwości Sądu, nie jest również kwestionowana przez skarżących.
W kontrolowanej sprawie organy obu instancji trafnie powołały się wprost na art. 229 u.g.n. odmawiając zwrotu nieruchomości na rzecz wnioskodawców. Uregulowanie zawarte w art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest jednoznaczne i nie budzi żadnych wątpliwości.
W wyroku z dnia 24 października 2001 r. sygn. akt SK 22/01 Trybunał Konstytucyjny wskazał, że "zasadę zwrotu wywłaszczonej nieruchomości należy traktować, jako oczywistą konsekwencję art. 21 ust. 2 Konstytucji, który dopuszczając wywłaszczenie jedynie na cel publiczny tworzy nierozerwalny związek pomiędzy określeniem tych celów w decyzji o wywłaszczeniu i faktycznym sposobem użycia rzeczy". Realizacja tej konstytucyjnej zasady znalazła wyraz w art. 136 ust. 3 u.g.n. Na podstawie tego przepisu możliwy jest zwrot wywłaszczonej nieruchomości w przypadku, gdy równocześnie zostaną spełnione dwie przesłanki: nieruchomość okazała się zbędna na cel określony w decyzji o jej wywłaszczeniu oraz stan prawny, aktualny w chwili orzekania, nie stanowi przeszkody do jej zwrotu poprzedniemu właścicielowi. Nie jest natomiast dopuszczalne wydanie decyzji o zwrocie nieruchomości, jeżeli Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego nie władają nieruchomością".
Za powyższym stanowiskiem przemawia cywilnoprawny charakter roszczenia o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Realizacja tego roszczenia – przeniesienie własności nieruchomości ze Skarbu Państwa z powrotem na wywłaszczonego właściciela lub na jego następcę - następuje w drodze postępowania administracyjnego. Ostateczna decyzja o zwrocie nieruchomości ma charakter konstytutywny, wywołuje skutek rzeczowy w postaci przejścia prawa własności na poprzedniego właściciela i stanowi podstawę wpisu w księdze wieczystej. Z tych względów postępowanie administracyjne może się toczyć, jeśli istnieje niebudzący wątpliwości stan prawny, z którego wynika, że Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego jest właścicielem nieruchomości (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 1996 r. sygn. akt III CZP 29/96, OSNC 1996/7-8/102). Roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, gdy zachodzą przesłanki wymienione w art. 136 ust. 3 u.g.n., przysługuje wyłącznie przeciwko Skarbowi Państwa albo jednostce samorządu terytorialnego.
Tym samym brak tytułu prawnego do nieruchomości po stronie zobowiązanego podmiotu publicznoprawnego oznacza brak podstaw do orzeczenia o zwrocie, ponieważ decyzja taka byłaby niewykonalna, zgodnie z zasadą "nemo plus iuris in alium transferre potest quam ipse habet".
W okolicznościach sprawy nie dochodzi do merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie zwrotu nieruchomości, bowiem zastosowanie ma art. 229 u.g.n, który stanowi że roszczenie o zwrot nieruchomości nie przysługuje, choćby spełnione były przesłanki do zwrotu określone w art. 136 i 137 u.g.n..
Wszystkie naprowadzone motywy sprawiły, że orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie powołanych przepisów i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 poz. 2325 ze zm.),