Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 11 września 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 615/20

Uzasadnienie

1. Starosta [...] decyzją z dnia 15 kwietnia 2019 r. (znak: [...]) zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę "Stacji bazowej telefonii komórkowej z przyłączem energetycznym kablowym i linią zasilającą. W skład inwestycji wchodzą: urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze zlokalizowane w szafach na dachu budynku oraz sześć anten sektorowych (...) i dwie anteny radioliniowe (...) anten GPS, urządzenia zamontowane na konstrukcji wsporczej na dachu budynku, kablowy przyłącz energetyczny, kablowa linia zasilająca na działce nr [...] w miejscowości Z.".

Organ I instancji podał m.in., że zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego tj. z uchwałą Rady Gminy Z. nr [...] z 21.06.2007 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy Z. nr [...] w graniach administracyjnych miejscowości Z.. Starosta [...] wskazał, że działka na której inwestor planuje budowę przedmiotowej stacji bazowej leży na obszarze oznaczonym symbolem 06MN.1, który stanowią tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W ramach przeznaczenia dopuszczalnego tego obszaru plan miejscowy przewiduje możliwość lokalizacji urządzeń i sieci infrastruktury technicznej związanej z zagospodarowaniem terenu (par. 18 ust. 2 planu). Organ I instancji zwrócił uwagę na par. 50 pkt 2 planu miejscowego. Stosownie do tego przepisu, zapewnia się możliwość lokalizacji telefonii bezprzewodowej dopuszczając możliwość budowy obiektów i urządzeń tej branży w miejscach niepowodujących naruszenia ustaleń planu.

W ocenie Starosty [...], inwestycja spełnia wymagania określone rozporządzeniem Ministra Środowiska z 30.10.2003 r w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (...). Dopuszczalny poziom tych pól dla miejsc dostępnych dla ludności wynosi 300 MHz do 300 GHz – 0,1 w/Wm2 gęstości mocy. W projekcie budowlanym precyzyjnie wyznaczono (płaszczyzna pionowa i pozioma przy istniejącej konfiguracji terenu) rozkład pól wyższych niż 0,1 W/m2 emitowanych przez 6 anten sektorowych (po dwie w azymutach 100 stopni, 220 stopni i 330 stopni) i dwie radioliniowe (azymut 2 stopnie i 148 stopni). Akcentował organ I instancji, że taki obszar (z rozkładem pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych niż 0,1W/m2) wystąpi w odległości do 55,2 m mierząc od anten projektowanej stacji i znajdował się będzie na wysokości 19,3 m nad poziomem terenu i wyżej, tj. w miejscach niedostępnych dla ludności. Oznacza to spełnienie standardów ochrony ludzi przed promieniowaniem elektromagnetycznym.

Podkreślał też Starosta [...], że projektowany obiekt nie znajduje się na obszarze Natura 2000, ani też nie oddziałuje na ten obszar. Nie było więc potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 (art. 59 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Najbliżej usytuowany obszar Natura 2000 znajduje się w odległości 6,88 km od planowanej inwestycji. Otulina parku krajobrazowego [...]" znajduje się natomiast w odległości 0,15 km od planowanej inwestycji.

Wskazał organ I instancji, że analiza przebiegu osi głównych wiązek promieniowania wszystkich anten sektorowych (uwzględniająca istniejące zagospodarowanie terenu, które może powstać w przyszłości) - przy maksymalnym pochyleniu wiązki (tilt) 2 stopnie, z uwzględnieniem EIRP poszczególnych anten (1000-2000 W) wykazała, że w zasięgu tych wiązek (dla wszystkich anten sektorowych do 70 m od środka elektrycznego – EIRP nie mniejsze niż 1000 W i mniejsze niż 2000 W) – nie występują obszary dostępne dla ludności. Inwestycja jest zatem zgodna z par. 2 ust. 1 pkt 7 oraz par. 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco lub potencjalnie znacząca oddziaływać na środowisko. Planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku).

Wskazał orzekający organ administracji, że w dniu 29.03.2019 r. zawiesił prowadzone postępowanie. W okresie zawieszenia do akt sprawy wpłynęły zastrzeżenia zgłoszone przez strony postępowania. Następnie, postanowieniem z dnia 12.04.2019 r. postępowanie to zostało podjęte.

Uzasadnienie wydanej decyzji zawiera też szczegółowe ustosunkowanie się do zastrzeżeń i zarzutów zgłoszonych przez strony postępowania.

2. Odwołanie od opisanej wyżej decyzji wniosło szereg osób, zamieszkujących w okolicy planowanej inwestycji. W odwołaniach wskazywano m.in. na negatywny wpływ promieniowania elektromagnetycznego na zdrowie i życie ludzi, a także zwracano uwagę na oszpecenie ładu przestrzennego przez zamierzoną budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Akcentowano też niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

3. Wojewoda decyzją z dnia 4 marca 2020 r. (znak [...]) utrzymał w mocy objętą odwołaniem decyzję Starosty [...] z dnia 15 kwietnia 2019 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał m.in. art. 4, art. 5 i art. 35 ustawy Prawo budowlane. Zwrócił uwagę, że na każdym etapie postępowania został zapewniony stronom czynny udział. W tym celu, zawiadomił strony pismami z 29.10.2019 oraz 14.03.2019. Zaakcentował, że wydanie kolejnego zawiadomienia, przed samym wydaniem decyzji, nie było konieczne, gdyż nie został uzupełniony materiał dowodowy. Według Wojewody, podniesiony w jednym z odwołań zarzut braku zapewnienia udziału w postępowaniu Wspólnocie Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w Z. nie był trafny. Pełnomocnik strony składającej odwołanie został bowiem wezwany o potwierdzenie tego faktu, jednak mimo upływu terminu, nie uczynił powyższemu zadość. Nadto, podkreślał organ odwoławczy, w postępowaniu brali udział wszyscy właściciele nieruchomości na których znajdują się wskazane wyżej budynki przy ul. [...] Te bowiem budynki były ujęte w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Żadna ze stron postępowania nie zgłosiła przy tym zarzutu, że wskazywana wyżej Wspólnota Mieszkaniowa została pominięta w sprawie.

Organ odwoławczy zacytował ustalenia obowiązującego na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdził, że zamierzona inwestycja jest zgodna z tym planem. Podzielił w tym zakresie ustalenia i oceny przedstawione przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji objętej odwołaniem.

Wojewoda zwrócił też uwagę na rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17.12.2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. 2019 r, poz. 2448). Podkreślił, że rozporządzenie to jest mniej rygorystyczne od poprzednio obowiązującego rozporządzenia w tym przedmiocie. Zwiększone bowiem zostały dopuszczalne poziomy gęstości mocy promieniowania w miejscach dostępnych dla ludności z pierwotnie wynoszących 0,1 W/m2 do aktualnych 2-10 W/m2. Oznacza to, że mając na uwadze nowe regulacje, obszar oddziaływania zamierzonej inwestycji byłby znacznie mniejszy, co ograniczyłoby też liczbę stron postępowania. Organ II instancji zaznaczył jednak, że badał sprawę według stanu prawnego wynikającego z wcześniejszego rozporządzenia Ministra Środowiska z 30.10.2003 r., które było bardziej rygorystyczne. Stwierdził Wojewoda, że sporna inwestycja jest zgodna z tym ostatnio wskazanym aktem prawnym, a skoro tak, to jest też zgodna z nowym rozporządzeniem regulującym wskazaną problematykę.

Wskazał organ odwoławczy, że obszar oddziaływania przedmiotowej stacji bazowej dotyczy następujących działek położonych w miejscowości Z.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...]. Działki te zostały wyznaczone zgodnie z sumarycznym obszarem występowania pola elektromagnetycznego, o poziomach większych niż 0,1 W/m2.

Zauważył Wojewoda, że w projekcie budowlanym wskazano, że w analizie rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej uwzględniono pola wytwarzane przez wszystkie anteny stacji bazowej, w tym sąsiadujące z przedmiotową stacją i pracujące w zbliżonym zakresie częstotliwości. Najbliższa stacja względem planowanej, znajduje się w odległości ok. 550 m. Obliczono, że superpozycja pól elektromagnetycznych od obu stacji nie spowoduje występowania pola o gęstości mocy wyższej niż 0,1 W/m2 w miejscach dostępnych dla ludności.

Podkreślił organ II instancji, że wg miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, działki w obszarze oddziaływania inwestycji stanowią zabudowę mieszkaniową jednorodzinną o dopuszczalnej wysokości 9 metrów. Na karcie 12 projektu budowlanego wyznaczono strefy zasięgu pola elektromagnetycznego. Zwrócił organ odwoławczy uwagę na nowe brzmienie art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska. Wg tego przepisu, miejsca dostępne dla ludności ustala się według istniejącego, a nie potencjalnego stanu zabudowy i zagospodarowania terenu na dzień dokonywania kwalifikacji przedsięwzięcia. W sprawie dokonano jednak analizy potencjalnej zabudowy na terenie objętym oddziaływaniem zamierzonej inwestycji, gdyż wskazany wyżej, nowy przepis, nie będzie miał w sprawie zastosowania z uwagi na brzmienie przepisów międzyczasowych. Podkreślił organ II instancji, że nie jest uprawniony do dokonywania analizy potencjalnego zachowania się stacji bazowej, tj. dokonywania analizy innego niż projektowany zakresu tzw. tiltów (nachylenia anten).

Taka analiza bowiem dotyczyłoby innej inwestycji, niż objęta wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Zaakcentował Wojewoda, że ewentualna zmiana przez inwestora pochylenia anten względem tego, który jest obecnie przedmiotem wniosku i wydawanej decyzji – spowoduje konieczność wykonania pomiarów pól elektromagnetycznych. Zwrócił też uwagę, że z materiału dowodowego wynika, że minimalna wysokość (przy maksymalnym pochyleniu anten tzw. tilcie) na której będzie występowało pole elektromagnetyczne o ponadnormatywnej gęstości – wynosi ponad 19,6 metrów nad poziomem terenu (pionowy przekrój przy azymucie 330 stopni, k. 42 projektu budowlanego). W ocenie Wojewody powyższe oznacza, że pole takie nie wystąpi w miejscach przebywania ludzi, także przy uwzględnieniu potencjalnej zabudowy na danym terenie.

Odnośnie zarzutu, iż sporna inwestycja wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, organ odwoławczy wskazał, że taka ocena jest wymagana dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oraz potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Z projektu budowlanego przedmiotowej stacji bazowej wynika natomiast (k. 37), że inwestycja nie osiąga progów wskazanych w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko (zawsze lub potencjalnie znacząco). Te same wnioski płyną z dokumentu kwalifikacji przedsięwzięcia. Akcentował Wojewoda, że w projekcie budowlanym (k. 43-46) przedstawiono przekroje pionowe wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania dla poszczególnych azymutów i przy maksymalnym ich pochyleniu. Z rysunków tych wynika, że środek elektryczny anten i oś główna wiązek promieniowania znajduje się na wysokości 22,1 m (dla azymutów 100, 220 i 330 stopni). Minimalna wysokość osi głównych nad poziomem terenu, przy ich maksymalnym pochyleniu wynoszącym 2 stopnie wynosi:

1. - 21, 4 m npt (70 m od środka elektrycznego anten) – azymut 100 stopni;
2. - 20,9 m npt (70 m od środka elektrycznego anten) – azymut 220 stopni;
3. - 20,2 m npt (70 m od środka elektrycznego anten) – azymut 330 stopni.

Zaznaczył Wojewoda, że w projekcie budowlanym inwestor wyznaczył odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anten przy uwzględnieniu istniejącego zagospodarowania terenu, co jest spójne z zamiarem ustawodawcy. Niemniej, z uwagi na fakt, że nowe brzmienie art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska nie będzie miało w sprawie zastosowania, należało ocenić kwalifikację przedsięwzięcia wobec dopuszczalnej planem wysokości potencjalnej zabudowy. Z uwagi na wysokość przebiegu osi wiązek głównych promieniowania anten w odniesieniu do zapisów planu określających maksymalną wysokość zabudowań w otoczeniu projektowanej stacji bazowej, organ odwoławczy stwierdził, że poprawne są wnioski zawarte w projekcie budowlanym dotyczące kwalifikacji spornego przedsięwzięcia.

1. 4. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na opisaną wyżej decyzję Wojewody z dnia 4 marca 2020 r. wnieśli P. B., I. B. oraz M. T..

Zarzucili naruszenie następujących przepisów:

1. 1. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w związku z art. 10 par. 1 k.p.a. w związku z art. 6 ustawy o własności lokali – poprzez pominięcie w postępowaniu Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w Z.;

1. 1. art. 107 pkt 3 k.p.a. poprzez brak wymienienia w decyzji wszystkich stron postępowania;
2. 2. art. 44 par. 4 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że doszło do skutecznego doręczenia decyzji [...] sp. z o.o. sp. k. w S. B. – podczas gdy z uwagi na błędne oznaczenie adresata (siedziby spółki) prawidłowe zastosowanie wskazanego przepisu powinno prowadzić do wniosku, że decyzja nie została skutecznie doręczona adresatowi;
3. 3. art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w z par. 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2010 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – poprzez uznanie, że nie jest wymagalne wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;
4. 4. art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez brak dbania o interesy osób trzecich i zaniechanie żądania od inwestora przedstawienia mapy oddziaływania anten przy ich maksymalnym pochyleniu;
5. 5. art. 138 par. 2 k.p.a. poprzez brak uchylenia decyzji organu I instancji w sytuacji: braku zawiadomienia stron o możliwości wypowiedzenia się co do dowodów po podjęciu zawieszonego postępowania, wydania decyzji w czasie gdy postępowanie było zawieszone oraz pominięcia strony postępowania (Wspólnoty Mieszkaniowej);
6. 6. par. 18 ust. 2 w zw. z par. 7 ust. 2 i par. 50 pkt 2 uchwały Rady Gminy Z. nr [...] z 21.06.2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – poprzez przyjęcie, że ten akt prawa miejscowego dopuszcza realizację przedmiotowej inwestycji;
7. 7. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego – poprzez wydanie decyzji dopuszczającej możliwość realizacji inwestycji niezgodnej z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym.

Skarga domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji, zasądzenia kosztów postępowania. Zawierała też wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

1. 5. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda domagał się jej oddalenia, podtrzymując dotychczas wyrażone w sprawie stanowisko.
2. 6. Postanowieniem z dnia 4.09.2020 r. sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

Sądowoadministracyjna kontrola zaskarżonych w sprawie decyzji wykazała, że decyzje te nie naruszają przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania w stopniu nakazującym wyeliminowanie kontrolowanych aktów administracyjnych z obrotu prawnego (art. 145 par. 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej ten akt prawny powoływany jako "p.p.s.a."). Skarga, jako nieuzasadniona, podlegała zatem oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1. 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...);
2. 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3. 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń;
4. 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy.

W kontrolowanej sprawie nie było przedmiotem sporu to, iż zatwierdzony projekt budowlany stacji bazowej telefonii komórkowej z przyłączem energetycznym kablowym i linią zasilającą na działce nr [...] w Z., spełniał wymogi wynikające z cytowanych wyżej punktów 2, 3 i 4 art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, tj. był kompletny oraz wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia oraz był zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Kontrowersje budziła natomiast kwestia zgodności przedmiotowego projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ramach bowiem zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, skarga wskazywała na naruszenie przez orzekające organy administracji art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego – poprzez wydanie decyzji dopuszczającej możliwość realizacji inwestycji niezgodnej z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym.

W szczególności zarzucała naruszenie par. 18 ust. 2 w zw. z par. 7 ust. 2 i par. 50 pkt 2 uchwały Rady Gminy Z. nr [...] z 21.06.2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – poprzez przyjęcie, że ten akt prawa miejscowego dopuszcza realizację przedmiotowej inwestycji. Skarżący zwracali uwagę, że określone planem miejscowym przeznaczenie dopuszczalne, to takie które uzupełnia przeznaczenie podstawowe danego terenu. Wskazywali, że istotne jest ustalenie tego, jakie zagospodarowanie terenu umożliwia realizację przeznaczenia dopuszczalnego, a to z kolei jest zdeterminowane funkcją wiodącą (podstawową). Podnosili, że budowa wysokiego masztu zaburzy ład estetyczny, a sygnał telefoniczny będzie trafiał do odbiorców znacznie oddalonych od obszaru na którym budowana jest przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej. W ocenie skarżących, nie został spełniony warunek występowania funkcji służebnej stacji bazowej względem funkcji podstawowej przedmiotowego terenu.

Wg sądu, opisany zarzut nie jest jednak trafny.

Należy bowiem zauważyć, że działka na której inwestor zamierza zrealizować sporną inwestycję (nr [...] w Z.) położna jest na obszarze na którym obowiązuje uchwała Nr [...] Rady Gminy Z. z dnia 21 czerwca 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze gminy Z. Nr [...] w granicach administracyjnych miejscowości Z.. Wymieniona wyżej działka położona jest na terenie planu oznaczonym symbolem 06MN.1. Stosownie do par. 18 ust. 2 planu miejscowego, jako przeznaczenie podstawowe tego terenu ustalono funkcję mieszkaniową jednorodzinną, obejmującą istniejącą i nową zabudowę. W ramach przeznaczenia dopuszczalnego tego obszaru – par. 18 ust. 3 pkt 5 planu – przewiduje możliwość lokalizacji urządzeń i sieci infrastruktury technicznej związanych z zagospodarowaniem terenu.

Należy przy tym zauważyć, że przeznaczenie dopuszczalne (par. 8 pkt 6 planu) stanowi rodzaj przeznaczenia terenu, który uzupełnia przeznaczenie podstawowe w sposób określony w ustaleniach planu. "Uzupełniać" to czynić coś kompletnym, dodając to, czego brakuje lub dopełniać coś (por. internetowy słownik języka polskiego, sjp.pl). Ustalenie zatem przewidzianego planem miejscowym przeznaczenia dopuszczalnego terenu, którego wiodącą funkcją jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna – w ocenie sądu – winno odbywać się przy uwzględnieniu użyteczności tego przeznaczenia dopuszczalnego względem funkcji zasadniczej terenu. Tak rozumiana użyteczność stanowi kryterium, które dopełniać będzie funkcję zasadniczą terenu, czyniąc funkcję tę kompletną. Ustalenie zatem dopuszczonej planem na terenie 06MN.1 lokalizacji urządzeń i sieci infrastruktury technicznej związanych z zagospodarowaniem terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej winno poprzedzać ustalenie, czy infrastruktura ta będzie użyteczna dla zabudowy jednorodzinnej. Ustalenie to przy tym uwzględniać winno kompleksowe odczytanie treści obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz innych, powszechnie obowiązujących regulacji prawnych.

Dostrzec więc należy, iż stosownie do par. 50 pkt 2 planu, na terenie planu - w zakresie telekomunikacji i łączności - zapewnia się możliwość organizacji telefonii bezprzewodowej dopuszczając możliwość zlokalizowania obiektów i urządzeń tej branży w miejscach nie powodujących naruszenia ustaleń planu. Uściślenie lokalizacji urządzeń następować będzie w fazie projektowania inwestycyjnego. Z powyższego przepisu wynika więc generalna zasada dopuszczalności realizacji na obszarze na którym obowiązuje plan miejscowy - obiektów i urządzeń z zakresu łączności bezprzewodowej, z tym zastrzeżeniem, że lokalizacja tych urządzeń możliwa będzie w miejscach, w których nie dojdzie na naruszenia postanowień planu miejscowego. Ta regulacja jest spójna z art. 46 ust. 1 ustawy z 7.05.2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. 2019 r., poz. 2410; dalej w.u.t.). Przepis ten stanowi bowiem, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Ustęp 2 wskazanego przepisu stanowi natomiast, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

W tym też kontekście wskazać należy, że nie budzi wątpliwości, iż zapewnienie mieszkańcom budynków mieszkalnych jednorodzinnych - dostępu do sieci łączności bezprzewodowej – stanowi obecnie standard wyznaczony rozwojem cywilizacyjnym. Zwrócić przy tym należy uwagę, że art. 5 pkt 2a Prawa budowlanego stanowi, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy (...) projektować i budować w sposób (...) zapewniający możliwość dostępu do usług telekomunikacyjnych, w szczególności w zakresie szerokopasmowego dostępu do Internetu. Infrastruktura ta jest zatem użyteczna i służebna względem zabudowy jednorodzinnej, gdyż zapewnia mieszkańcom należyty komfort użytkowania obiektów.

Jednocześnie dostrzec trzeba, iż z akt sprawy wynika, że oddziaływanie spornej inwestycji na sąsiednie tereny nie będzie znaczne (art. 46 ust. 2 w.u.t.) albowiem nie będzie osiągało takich progów oddziaływania, które nakazywałyby traktować sporną inwestycję jako zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływającą na środowisko. Konstatacja ta wynika z prezentowanych przez orzekające organy administracji publicznej ustaleń i wyliczeń bazujących na opracowaniach załączonych do akt sprawy. Brak przy tym podstaw do kwestionowania tych ustaleń stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, zaś wniesiona w sprawie skarga nie przedstawiała żadnej argumentacji podważającej te ustalenia. Skarga nie zakwestionowała także tych konstatacji orzekających organów administracji, które wskazywały na to, iż ponadnormatywne oddziaływanie spornej stacji bazowej odnosić się będzie jedynie do obszarów stanowiących tzw. miejsca niedostępne dla ludności.

Stosownie do art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska, przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Jak przy tym wynika z akt sprawy, obszar z rozkładem pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych niż 0,1W/m2 wystąpi w odległości do 55,2 m mierząc od anten projektowanej stacji i znajdował się będzie na wysokości 19,3 m nad poziomem terenu i wyżej. Przy dopuszczalnej planem wysokości zabudowy terenu oznaczonego symbolem MN - wynoszącej 9 m, wystąpienie ponadnormatywnego oddziaływania pól elektromagnetycznych na wysokości min. 19,3 m oznacza, iż oddziaływanie to wystąpi w miejscach niedostępnych dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska. Powyższe nakazuje więc uznać, że zakres oddziaływania przedmiotowej stacji bazowej cechował się będzie "nieznacznym oddziaływaniem" w rozumieniu art. 46 ust. 2 w.u.t.

Skutkuje to także w konsekwencji uznaniem braku sprzeczności infrastruktury telekomunikacyjnej lokalizowanej na działce nr [...] w Z. - z jednorodzinnym przeznaczeniem tego obszaru (MN), przy jednoczesnym przyzwoleniu planu na realizację tej infrastruktury w ramach funkcji uzupełniającej tegoż terenu.

Na przeszkodzie realizacji przedmiotowej inwestycji nie stoją także te regulacje planu, które określają dopuszczalną wysokość budynków na terenie oznaczonym symbolem MN. Przepis par. 13 ust. 6 pkt 4 planu stanowi bowiem o maksymalnej wysokości kalenicy na obszarze MN wynoszącej 9 m. Wskazany parametr (umiejscowienie kalenicy) określa więc jedyne, przewidziane planem miejscowym kryterium limitujące wysokość zabudowy. Inne elementy budynków, w tym umiejscowiona na dachu budynku sporna stacja bazowa, nie jest objęta wskazaną wyżej regulacją (por. także wyrok NSA z dnia 8 listopada 2017 r.; sygn. akt II OSK 2876/16 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 lipca 2012 r.; sygn. akt II SA/Kr 87/12).

Nie były trafne zgłoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

W zakresie braku udziału w postępowaniu Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy [...] w Z. oraz [...] sp. z o.o. sp. k. w S. B. należy zauważyć, iż naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym jest niewątpliwie kwalifikowaną wadą procesową, mogącą stanowić podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Powyższe nie oznacza, że zarzut taki może być zawsze uwzględniony, gdyż na tego rodzaju wadliwość powołać się może jedynie podmiot, którego ona dotyczy. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 17 listopada 2017 r. (sygn. akt II OSK 87/17) stwierdzenie przez sąd administracyjny naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, co uzasadnia uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., wiąże się z tym, że uprawnieniem do podnoszenia zarzutu pozbawienia możliwości udziału w postępowaniu dysponuje wyłącznie podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w tym postępowaniu.

Inne podmioty nie mogą się skutecznie powoływać na okoliczność zaistnienia przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Z kolei NSA w wyroku z dnia 24 stycznia 2019 r. (sygn. akt II OSK 489/17) podkreślał, że nie można skutecznie zarzucić organowi naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w sytuacji gdy dotyczy to osób, które nie brały udziału w danym postępowaniu administracyjnym i nie wniosły skargi. Akceptując powyższe stanowisko należy stwierdzić, że skarżący nie mogą skutecznie wywodzić naruszenia zasady czynnego udziału w sprawie wskazanej wyżej Wspólnoty Mieszkaniowej oraz spółki [...] sp. z o.o. sp. k. w S. B.. Podkreślić przy tym trzeba, iż uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt I OSK 1691/18).

W tym też kontekście jako niezasadny ocenić należało zarzut skargi pominięcia w zaskarżonej decyzji wykazu wszystkich stron postępowania. Uchybienie takie nie miało bowiem żadnego wpływu na wynik sprawy. NSA w wyroku z dnia 7 lutego 2018 r. (sygn. akt II OSK 937/16) akcentował przy tym, że w razie wielości stron oznaczenie stron przez wskazanie w wyliczeniu adresatów, którym decyzje się doręcza nie stanowi wadliwości, która przesądzałaby o wpływie na wynik sprawy.

Odnośnie zarzutu skargi zaniechania przez organy administracji żądania od inwestora przedłożenia mapy przestawiającej oddziaływanie anten przy ich maksymalnym położeniu – należy wskazać, że przedłożenie takiej mapy nie stanowi normatywnego wymogu, tj. nie ma oparcia w przepisach prawa. Może mieć jedynie charakter poglądowy lub pomocniczy. Nadto, w ocenie sądu, zasadnie i trafnie wskazywał organ odwoławczy, że brak jest podstaw do przeprowadzania analiz i ocen wszelkich możliwych sposobów pochylenia anten składających się na zamierzoną inwestycję. W kontrolowanej sprawie, inwestor w złożonym wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę oraz w opracowanym projekcie budowlanym przedstawił zakładane pochylenia anten (tilt), które wynosić będą od 0 do 2 stopni. Tak określone parametry inwestycji wiążą orzekające organy administracji publicznej i oznaczają zarazem, że brak jest podstaw do badania innych, technicznie dopuszczalnych i możliwych wariantów pochylenia anten. Badanie różnych wariantów pochyłu anten, przy precyzyjnie określonym wniosku inwestora (0-2 stopnie) – dotyczyłby w istocie innej inwestycji niż objętej wnioskiem w tej sprawie.

Jako nieuzasadniony ocenić należało także zarzut, iż decyzja organu I instancji została wydana w okresie zawieszenia postępowania. Należy bowiem zauważyć, że z akt sprawy wynika, iż podjęcie zawieszonego postępowania miało miejsce w dniu 12.04.2019 r. Brak doręczenia tego postanowienia stronom – niewątpliwie może być oceniany w charakterze uchybienia przepisom postępowania jednak o charakterze niemającym wpływu i znaczenia dla wyniku sprawy. Należy przy tym podkreślić, że samo postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania – nie jest zaskarżalne w toku instancji, zatem jakiekolwiek prawa stron nie zostały naruszone.

Zarzut naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w z par. 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2010 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – poprzez uznanie, że nie jest wymagalne wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – nie został rozwinięty i uzasadniony w treści skargi. Nie jest więc jasne, w jakim zakresie skarżący upatruje naruszenia przyjętych przez organy administracji ocen, że sporna inwestycja nie narusza granicznych wartości określonych we wskazanym rozporządzeniu.

Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.