Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 3 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 745/20

Uzasadnienie

postanowienia zawartego w punkcie l wyroku z dnia 3 lutego 2021 roku [...]

Zgodnie z dyspozycją art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W myśl natomiast art. 46 § 1 pkt 4 oraz § 2 punkt 1"b" p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis oraz numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, a zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., odpisy pisma dla doręczenia ich stronom. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia-pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi natomiast, iż Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie.

Co do rygoru niezastosowania się przez stronę do zarządzenia z wezwaniem o uzupełnienie braków formalnych, przepis art. 58 § 1 pkt 3 jest normą szczególną w stosunku do normy ogólnej zamieszczonej w art. 49 § 1. Tym samym skarga do sądu administracyjnego, której braków formalnych nie uzupełniono podlega odrzuceniu.

W przedmiotowej sprawie, skarga wniesiona przez

D. J. N. obarczona była w/w brakami formalnymi. W związku z powyższym, zarządzeniem z dnia 9 lipca 2020 roku (k. 16 a.s.), skarżący został zobowiązany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez: nadesłanie 8 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, podanie swojego numeru pesel oraz podpisanie skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie w przedmiocie w/w zobowiązania zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 lipca 2020 roku (k.52 a.s.). Termin do uzupełnienia braków upływał zatem 3 sierpnia 2020 roku. W zakreślonym terminie braki nie zostały uzupełnione.

Tym samym skarga jako nie spełniająca wymogów formalnych, której braków nie uzupełniono podlega odrzuceniu, o czym orzeczono jak'w pkt. l sentencji wyroku na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

wyroku z dnia 3 lutego 2021 roku (punkt II)

Prezydent Miasta K. decyzją nr [...].[...] z 4 września 2019r., znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Inwestorowi - Firma A, pozwolenia na budowę inwestycji pn.: Budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi wielostanowiskowymi wraz z zewnętrznymi instalacjami: wodociągowymi, kanalizacji sanitarnej, centralnego ogrzewania, gazowymi, w tym kotłowni gazowej, elektrycznymi, wentylacji mechanicznej; zewnętrzną częścią instalacji: kanalizacji sanitarnej do studzienki przyłączeniowej za każdym z budynków, instalacją kanalizacji deszczowej wraz ze zbiornikami szczelnymi podziemnymi na wody opadowe, instalacji elektrycznych, teletechnicznych; drogami wewnętrznymi, parkingami, murami oporowymi przy pochylniach zjazdowych do garaży oraz rozbiórką budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z towarzyszącymi mu dwoma budynkami gospodarczymi, likwidacją dwóch studni kopanych i szczelnego zbiornika na nieczystości na działkach nr [...], [...] obręb jednostki ewidencyjnej N. H. ul. [...] w K.:

Etap I Budynek A: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wielostanowiskowym wraz z zewnętrznymi instalacjami: wodociągowymi, kanalizacji sanitarnej, centralnego ogrzewania, gazowymi, w tym kotłowni gazowej, elektrycznymi, wentylacji mechanicznej; zewnętrzną częścią instalacji: kanalizacji sanitarnej do studzienki przyłączeniowej za budynkiem, instalacją kanalizacji deszczowej wraz ze zbiornikiem szczelnym podziemnym na wody opadowe, instalacji elektrycznych, teletechnicznych; częścią drogi wewnętrznej, parkingami, murami oporowymi przy pochylni zjazdowej do garażu oraz rozbiórką budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z towarzyszącymi mu dwoma budynkami gospodarczymi, likwidacją dwóch studni kopanych i szczelnego zbiornika na nieczystości na działkach [...], [...] obręb [...] ul. [...] w K.;

Etap II - Budynek B: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wielostanowiskowym wraz z zewnętrznymi instalacjami: wodociągowymi, kanalizacji sanitarnej, centralnego ogrzewania, gazowymi, w tym kotłowni gazowej, elektrycznymi, wentylacji mechanicznej; zewnętrzną częścią instalacji: kanalizacji sanitarne do studzienki przyłączeniowej za budynkiem, instalacją kanalizacji deszczowej wraz ze zbiornikiem szczelnym podziemnym na wody opadowe, instalacji elektrycznych, teletechnicznych; częścią drogi wewnętrznej, miejscem postojowym, murami oporowymi przy pochylni zjazdowej do garażu na działkach [...],[...] obręb [...] ewidencyjnej N. H. ul. [...] w K..

Od ww. decyzji odwołali się D. N., M. W. i A. W. W odwołaniu D. N. podnosił kwestię zacienienia i nasłonecznienia jego działki [...], oraz że działka inwestycyjna nr [...] (granicząca z jego działką) jest za wąska na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z podziemnymi garażami, kwestionuje również budowę kanalizacji sanitarnej.

M. W. zarzuciła niezgodność projektu budowlanego z mpzp w zakresie wysokości i dachu budynków oraz podnosi kwestie zacienienia działek sąsiednich.

A. W. zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego tj.: art. 6 i art. 8, art. 7, art. 77 § 1, art. 10, art. 107 § 3 kpa oraz art. 28 ust 2 Pb poprzez między innymi wydanie pozwolenia na budowę bez zawiadomienia strony postępowania, jak również podnosi argumenty o naruszeniu przepisów prawa materialnego tj.: art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 35 ust. 1 pkt 2, art. 35 ust.1 pkt 3 Pb oraz § 6, 13 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U.2019.1065) w sprawie warunków technicznych, Jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (zwanego dalej wf), wskazując między innymi, że projekt jest niekompletny, przyjęte rozwiązania są niezgodne z przepisami w sprawie warunków technicznych.

Wojewoda decyzją z dnia 28 kwietnia 2020 r. Znak sprawy: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz.U.2019.1186 ze zmianami) - zwanej dalej Pb, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu podano, iż analiza akt sprawy wykazała, że organ I instancji poprawnie określił obszar oddziaływania inwestycji jako teren nieruchomości dz. nr [...] i nr [...] (działki inwestycyjne) oraz działki sąsiednie nr: [...], [...], [...] obr[...]. Ustalone przez organ I instancji strony postępowania brały w nim udział. Zaskarżoną decyzję doręczono stronom postępowania. Zarzut o naruszeniu art. 28 ust 2 Pb nie znalazł potwierdzenia, bowiem A. W. właściciel nieruchomości, będącej w obszarze oddziaływania brał czynny udział w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, o czym między innymi świadczy zawiadomienie o wszczęciu postępowania z 28 czerwca 2019 r. (karta akt 52, 55) protokół z przyjęcia strony: A. W. z 4 lipca 2019 r. (karta akt 56) jak i pismo - wniosek A. W. o zmianę terminu złożenia zastrzeżeń (kart akt 57). Analiza projektu budowlanego pozwala stwierdzić, że zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna.

Projekt budowlany opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4, tomy projektu zostały trwale zszyte - zarzut odwołania w powyższym zakresie jest niezasadny. Przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Projekt zagospodarowania terenu, stanowiący część projektu budowlanego, wykonany został na kserokopii aktualnej mapy dla celów projektowych, potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez projektanta. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (karta 70-72, tom I i tom II proj. budowlanego). W projekcie budowlanym określona została druga kategoria geotechniczna przy prostych warunkach gruntowych (karta 21-28 oraz karta 79-85, tom I i tom II proj. budowlanego). Na rysunku projektu zagospodarowania terenu potwierdzono zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej z dopiskiem, że "przed oddaniem budynku do użytkowania zapewnić wymagane zaopatrzenie wodne’\ również na rysunku rzutu parteru rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, bez uwag stwierdził zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej - (uzgodnienie z 24.07.2019 r. /pieczęć/ - karta 37 i karta 60 (tom I i tom II proj. budowlanego).

Do projektu budowlanego załączono charakterystykę energetyczną obiektu (karta 73-78 tom I i II p.b.) oraz rozwiązania konstrukcyjne oraz rozwiązania niezbędnych wewnętrznych instalacji między innymi: elektrycznej, teletechnicznej, wodno-kanalizacyjnej, wentylacji mechanicznej, gazowej. Teren inwestycji ma zapewniony dostęp do drogi publicznej - ul. [...]. Projekt budowlany zawiera opracowanie pn.: Analiza zacieniania, nasłonecznienia, przesłaniania (część IVa - karta 38-45 proj. budowlanego), które 15.11.2019 r. i 23.04.2020 r. zostało nadobowiązkowo uzupełnione podczas prowadzonego postępowania odwoławczego. Z wyników ww. analizy zacieniania, nasłonecznienia, przesłaniania wynika, że nie zostały naruszone wymagania określone przepisami § 13 i § 60. Planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami mpzp obszaru [...]" w K., zatwierdzonego uchwałą nr LXIV/820/09 Rady Miasta K. z 4 lutego 2009 r. obowiązującego dla terenu inwestycji.

Wysokość projektowanych budynków nie narusza ustaleń ww. mpzp w tym zakresie, określonych dla terenu inwestycji tj. znajdującego się w terenach oznaczonych symbolem 1 MW/MN - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i jednorodzinnej wolnostojącej, bliźniaczej, szeregowej. Wysokość zabudowy określona została, jako dopuszczalna do 13,00 m (§ 14 ust. 5 pkt 1b mpzp). Projektowane budynki posiadają cztery kondygnacje nadziemne i jedną podziemną, która jest większa od obrysu zabudowy, znajdującej się nad poziomem terenu. Maksymalna wysokość budynków wynosi 12,98 m (liczona zgodnie z definicją wysokości budynku wg mpzp - mierzona zgodnie z przepisami Pb, wysokość budynku liczona w metrach do górnej płaszczyzny stropu nad najwyższą kondygnacja użytkową, łącznie z grubością warstwy cieplnej i osłaniającej), nie przekracza wysokości określonej mpzp. Dach budynków zaprojektowano jako wielospadowy kryty blachodachówką w kolorze czerwonym o nachyleniu 20 stopni.

Na części stropodachu znajdują się tarasy - stropodach zielony (§ 14 ust. 5 pkt 1 c mpzp). Zachowany został wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej, o wielkości nie mniejszej niż 40% (§ 14 ust. 5 pkt 1d mpzp). Nad częścią garażu podziemnego oraz na tarasach zaprojektowany został teren zielony, który liczony jest w 50% powierzchni jako powierzchnia biologicznie czynna (karta 34-35 i 37 tom I proj. budowlanego). Zaprojektowano garaż z 39 miejscami postojowymi w części podziemnej budynku A i garaż z 27 miejscami postojowymi w części podziemnej budynku B oraz 22 miejsc postojowych na ziemnych (projekt zagospodarowania terenu - § 14 ust. 5 pkt 1e i f mpzp). Łącznie zaprojektowano 66 miejsc w podziemnym garażu i 22 miejsca na terenie objętej inwestycją. Wymagania mpzp dotyczące ilości miejsc parkingowych zostały spełnione. Nieprzekraczalna linia zabudowy, która została zaznaczona na rysunku planu, została zachowana (§ 14 ust. 5 pkt 2a mpzp) bowiem zaprojektowane budynki zostały usytuowane prawidłowo.

Dłuższa elewacja każdego z budynków nie przekracza 50,0 m -wynosi 45,82 m, z balkonami 46,13 m (§ 14 ust. 5 pkt 2d mpzp). Wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 0,299 nie przekracza 0,3 zgodnie z ustaleniami § 14 ust. 5 pkt 2a mpzp. W związku z powyższym, stwierdza się zgodność inwestycji z ustaleniami mpzp.

Analiza materiału dowodowego wykazała zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w szczególności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 jednolity tekst). Budynki ze ścianami z otworami okiennymi i drzwiowymi zostały zaprojektowane w odległościach większych niż 4 m od granic działek stanowiących teren inwestycyjny. Natomiast dodać należy, iż nie są normowane przepisami prawa odległości usytuowania podziemnych części obiektu, do granicy działki (tj. części budynku znajdującej się w całości pod powierzchnią terenu). Z analizy zacienienia, nasłonecznienia, przesłaniania zawartej w projekcie budowlanym (karta 38-39 /cz. opisowa/, 40-45 /cz. rysunkowa/) wynika, że spełnione są wymagania określone §13 wf dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi projektowanych budynków jak również nie następuje przesłanianie takich pomieszczeń jednorodzinnego budynku mieszkalnego na dz. nr [...], przez projektowane budynki mieszkalne wielorodzinne.

Nie następuje także niedopuszczalne ograniczenie nasłonecznienia określone § 60 wt, co potwierdza ww. analiza oraz dodatkowe opracowanie przedłożone do prowadzonego postępowania odwoławczego (z 15.11.2019 r.) - analiza przesłaniania i nasłonecznia budynku mieszkalnego Jednorodzinnego na dz. nr [...] obręb [...] przy [...] w K., w dniu równonocy jesiennej. Projektowany budynek A usytuowanych jest w odległości ponad 64 m od istniejącej zabudowy na działce nr [...], zatem usytuowanie planowanej zabudowy umożliwia naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi istniejącego budynku na działce nr [...] (odległość planowanych budynków do budynku istniejącego jest większa od wysokości przesłaniania). Odnośnie podnoszonego zarzutu, że działka nr [...] jest zbyt wąska na planowaną inwestycję wyjaśniono, że terenem inwestycji objęte są dwie działki nr [...] i nr [...] o łącznej szerokości przekraczającej 41 m, przedmiotowa inwestycja zaprojektowana na jest na terenie obejmującym te dwie działki ewidencyjne zatem ta szerokość działki inwestycyjnej jest wystarczająca dla zaprojektowanych budynków.

W odniesieniu natomiast do podnoszonej kwestii dotyczącej budowy kanalizacji sanitarnej wyjaśnić należy, że odprowadzenie ścieków przewidziane jest do kanalizacji sanitarnej, zgodnie z warunkami dysponenta sieci kanalizacyjnej - Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji S.A., a odprowadzenie wód opadowych zaplanowane jest do zbiorników wybieralnych. Jest on wystarczający dla organu administracji właściwego w sprawie pozwolenia na budowę, do uznania, iż inwestycja została przygotowana w sposób prawidłowy. Projekt budowlany nie narusza wymagań określonych w mpzp, warunków ochrony zdrowia, środowiska, przyrody i krajobrazu, warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, komunikacji i wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Inwestor spełnił zarówno wymogi będące przedmiotem oceny organu administracji wynikającej z art. 35 ust. 1 jak i z art. 32 ust. 4 Pb. Za prowadzenie budowy w sposób zgodny z projektem, pozwoleniem na budowę, przepisami w tym techniczno-budowlanymi oraz przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy i zasadami wiedzy technicznej, odpowiada kierownik budowy i inspektor nadzoru inwestorskiego.

Osoby te muszą posiadać stosowne uprawnienia budowlane, Organem, który jest właściwy do oceny prawidłowości prowadzenia robót budowlanych, jest natomiast organ nadzoru budowlanego. Przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Analiza przedłożonego materiału dowodowego, nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Tym samym inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z cyt. art. 4 Pb. W kwestii naruszenia art. art. 6, 7, 8, 77, 107 § 3 kpa podano, iż zarzuty zostały sformułowane w sposób ogólny bez wskazania szczegółowych zastrzeżeń, zatem organ odwoławczy, po dokonaniu analizy całości akt nie stwierdził naruszenia powołanych wyżej przepisów.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na tą decyzję wnieśli D. N. (którego skarga została odrzucona postanowieniem zawartym w punkcie I wyroku) oraz A. W..

A. W. zarzucił naruszenie:

1. - art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji pozwolenia na budowę z naruszeniem uzasadnionych interesów skarżącego, z uwagi na dopuszczenie do realizacji inwestycji, która w drastyczny sposób ogranicza możliwość zabudowy należącej do niego nieruchomości,
2. - art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego w którym przyjęte rozwiązania są niezgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku (Dz. U. z 2002 Nr 75 poz. 690) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;
3. - art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który jest niekompletny, gdyż zawarte w nim ustalenia nie są wystarczające dla realizacji objętych pozwoleniem na budowę obiektów.
4. - art. 35 ust, 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 14 ust. 5 pkt 1b uchwały nr LXIV/820/09 Rady Miasta K. z dnia 20 lutego 2009 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" w K. w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku (Dz. U. z 2019 poz. 1065) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego dla budynków, których wysokość przekracza maksymalną wysokość dopuszczoną w obowiązującym dla tego terenu planie miejscowym.
5. - § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku (Dz. U. z 2019 poz. 1065) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (dalej: "Rozporządzenie") poprzez uznanie, że przedmiotowa inwestycja budowlana nie ogranicza w sposób sprzeczny z tymi normami nasłonecznienia pomieszczeń znajdujących się w budynkach zlokalizowanych na działkach sąsiednich, pomimo, iż sporządzona analiza nie spełnia wymagań powyższych norm.
6. - art. 6 i art. 8 kpa poprzez działanie organu I instancji z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i praworządności, także poprzez działanie w sposób podważający zaufanie obywateli do władzy publicznej;
7. - art. 7, art. 77 § 1 kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a szczególności okoliczności poprawności sporządzenia dokumentów stanowiących projekt budowlany oraz brak weryfikacji załączonej do projektu analizy zacieniania i nasłonecznienia;
8. - art. 10 kpa w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez brak zapewnienia dysponentowi praw do działki nr [...] możliwości udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co zebranych w sprawie dowodów;
9. - art. 11 kpa poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy wydaniu decyzji;
10. - art. 107 § 3 kpa poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia.
11. - art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu podniesiono w szczególności, że z oświadczeń projektantów wprost wynika, że zatwierdzony projekt budowlany nie jest kompletny. W części opisowej projektu (Tom I, strona K18, karta akt nr 97) projektant zawarł stwierdzenie, że: "Niniejsza cześć projektu stanowi cześć budowlana do pozwolenia na budowę. W celu zobrazowania prawidłowego rozmieszczenia elementów konstrukcyjnych należy wykonać projekt wykonawczy" (podkreślenia własne). Kolejne odwołania do projektu wykonawczego znajdują sią w części dotyczącej branży sanitarnej (od k. akt nr 166-tj. 170,171,168,177). Przykładowo w zakresie rozwiązań technicznych instalacji kanalizacji opadowej wskazano, że "szczegóły rozwiązań instalacji [opracowane zostaną - przyp. SK] na etapie proj. wykonawczego i proj. przyłącza". Tego rodzaju stwierdzenia dyskwalifikują projekt jako dokument, który może być zatwierdzony przez organ architektoniczno-budowlany i nie zmienia tego treść oświadczenia, że projekt wykonano zgodnie z zasadami wiedzy technicznej i przepisami prawa budowlanego.

Należy podkreślić, iż żaden przepis prawa nie dopuszcza sporządzenia dokumentacji projektowej w etapach. To zatwierdzony projekt budowlany określa parametry obiektu i służy m.in. organom nadzoru budowlanego do oceny, czy prace budowlane zrealizowano zgodnie z nim, czy też z odstępstwami, a także umożliwia ocenę charakteru ewentualnych odstępstw. Zgodnie z przepisami ustawy prawo budowlane, jedyną dokumentacją projektową, która służy realizacji robót budowlanych, a która jest regulowana przepisami powszechnie obowiązującymi, jest projekt budowlany, o którym mowa w art. 34 ustawy prawo budowlane oraz rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, określające wymogi formalne dla projektu budowlanego. Projekt budowlany winien służyć zarówno uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę jak i wykonaniu obiektu - a więc wykonaniu robót budowlanych koniecznych do jego zrealizowania.

Obowiązujące przepisy nie dopuszczają sytuacji, w której inny dokument służy do uzyskania pozwolenia na budowę, a inny do prowadzenia robót budowlanych. Stanowisko to zostało zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2014 roku, sygn. akt: II OSK 1343/14. Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika jednoznacznie, że nie jest on kompletny. Co więcej, z projektu budowlanego musi jednoznacznie wynikać, że istnieje osoba odpowiedzialna za każdy rodzaj robót, na który udzielono pozwolenia, co nie zostanie spełnione w przypadku projektów sporządzanych na dalszym etapie prowadzenia inwestycji. Zaznaczyć przy tym należy, że autorzy projektów wykonawczych nie muszą posiadać żadnych uprawnień budowlanych. Dopuszczenie więc "zobrazowania prawidłowego rozmieszczenia elementów konstrukcyjnych" w projekcie wykonawczym, jak w niniejszej sprawie, należy uznać za niedopuszczalne w świetle obowiązujących przepisów.

Na kompletność projektu budowlanego nie ma wpływu fakt, jak wskazywał organ II instancji, że projekt budowlany został opracowany w czytelnej grafice i oprawiony, a tomy projektu zostały zszyte. Zarzut wskazywany w odwołaniu dotyczył treści projektu budowlanego, a ta nie została oceniona przez organ II instancji, w szczególności w zakresie w jakim podnoszono w odwołaniu konieczność oceny kompletności kwestionowanego projektu budowlanego.

W niniejszej sprawie organ I instancji wadliwie dokonał ustalenia stron postępowania, pominąwszy dysponenta tytułu prawnego do działki ewidencyjnej nr [...], obr. [...], która znalazła się w obszarze oddziaływania. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę przymiot strony nadal powiązany jest z i istnieniem interesu prawnego lub obowiązku określonego podmiotu. Cechami zaś interesu prawnego lub obowiązku jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie i jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania normy prawa materialnego, a orzekać o nim lub go stwierdzać trzeba w postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji. Pismem z dnia 2 sierpnia 2019 roku Inwestor wskazał, że powiększył obszar oddziaływania w następstwie czego działka ewidencyjna nr [...] również znalazła się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji.

W przedmiotowej sprawie organ I instancji błędnie nie zawiadomił o toczącym się postępowaniu dysponenta tytułu prawnego do działki ewidencyjnej nr [...], pomimo uznania w skarżonej decyzji, że działka ta znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. W związku z przedłożoną przez inwestora analizą przesłaniania należy stwierdzić, że dysponent działki ewidencyjnej nr [...] bez wątpienia winien być stroną niniejszego postępowania, a organ w tym zakresie naruszył przepisy postępowania. Przedmiotowa okoliczność była wskazywana już w odwołaniu do organu II instancji, natomiast organ II instancji w ogóle nie wypowiedział się w przedmiotowej kwestii wskazując wyłącznie, że Skarżący brał udział w przedmiotowym postępowaniu, pomijając w całości kwestię dysponenta działki ewidencyjnej nr [...].

Nadto zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, organy administracyjne obu instancji były zobowiązane dokonać wnikliwej analizy projektu budowlanego pod kątem przesłaniania i zacieniania, któremu to obowiązkowi organ I instancji również nie sprostał. Projektowana zabudowa winna spełniać wymogi oświetlenia i nasłonecznienia tzw. "linijki słońca" zawarte w § 13 i § 57 Rozporządzenia. "Obowiązkiem właściwego organu jest nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, lecz także, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków, a nadto dokonać stosownych obliczeń, które ewentualne twierdzenia inwestora pozwalają aprobować, bądź merytorycznie zakwestionować. Z decyzji obu organów w żadnej mierze nie wynika, aby organy dokonał szczegółowej analizy projektu pod kątem przesłaniania i zacieniania.

Skarżący wskazuje, że obowiązki organów w tym zakresie wymienione chociażby w przywołanym wyżej orzeczeniu sądu administracyjnego nie zostały wykonane. Organy nie zbadały, czy pomieszczenia znajdujące się na ścianie budynku od strony planowanej inwestycji stanowią pomieszczenia mieszkalne. Organ nie powołał się przy tym na jakiekolwiek obliczenia. W szczególności należy podkreślić, że w decyzji organu II instancji wskazano wyłącznie, że nie następuje przesłanianie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku na działce nr [...]. Organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do kwestii przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku znajdującego się na działce Skarżącego -tj. [...], o co zresztą wnosił Skarżący w odwołaniu.

Tym samym, w świetle powyższego stwierdzić należy, że zarówno organ administracyjny I instancji, jak i organ odwoławczy nie dokonały poprawnej analizy projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie. W toku postępowania doszło więc do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Organ był zobowiązany dokonać wnikliwej analizy projektu budowlanego pod kątem zgodności z postanowieniami planu miejscowego obszaru "[...]". Zgodnie z § 14 ust. 5 Uchwała nr LXlV/820/09 Rady Miasta K. z dnia 4 lutego 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" w K., w terenach oznaczonym symbolem IMW/MN, w zakresie przeznaczenia pod zabudowę wielorodzinną, ustalono nakaz utrzymania wysokości budynków mieszkaniowych wielorodzinnych, nie większej niż 13,0 m mierzone] zgodnie z przepisami prawa budowlanego. Kwestię sposobu obliczenia wysokości budynku reguluje Rozporządzenie. Zgodnie z § 6 Rozporządzenia, "wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku tub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi.

Z projektu budowlanego w zakresie branży architektonicznej wynika, że wysokości budynków do kalenicy zostały określone na 12,98 m, co zostało przez organ I instancji ocenione jako zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ II instancji pominął wskazywaną w odwołaniu okoliczność, że wysokość budynku powinna być liczona od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej. Z części rysunkowej projektu w branży architektonicznej (projekt elewacji - karta projektu nr [...]) wynika, że poziom terenu przy najniżej położ wejściu do budynku na pierwszej kondygnacji naziemnej znajduje się 15 cm poniżej przyjętego przez organ poziomu terenu najniżej położonego (na wysokości 251 m. n.p.m.

W związku z powyższym, wysokość budynku mierzona zgodnie z przepisami prawa budowlanego przekracza dopuszczalne w planie 13,0 m. Powyższe stanowi naruszenie przez organ I Instancji i II instancji przepisów Rozporządzenia w zakresie sposobu określenia wysokości budynku, jak i przepisów ustawy Prawo budowlane w zakresie w jakim organy obu instancji stwierdziły zgodność projektu budowlanego z postanowieniami planu miejscowego obszaru "[...]". Przedmiotowe rozstrzygnięcie stanowi także naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji pozwolenia na budowę z naruszeniem interesu Skarżącego. W ramach planowanej inwestycji przewidziano budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z wewnętrzną instalacją gazową, I wentylacją mechaniczną wraz z rozbiórką części budynku. Oznacza to, że realizacja planowanej inwestycji spowoduje natężenie ruchu drogowego w okolicy, jak również odczuwalnego hałasu (zwiększony ruch ludzi), co skutkuje wystąpieniem dodatkowych uciążliwości dla właścicieli i osób korzystających z nieruchomości znajdujących się w bliskim sąsiedztwie inwestycji.

Jednocześnie planowana inwestycja doprowadzi do znacznego spadku przepustowości drogi będącej jedyną drogą dojazdową do nieruchomości Skarżącego. Równolegle zaznaczyć należy, że planowana inwestycja będzie realizowana w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości Skarżącego, a jej wznoszenie może mieć wpływ na stabilność gruntu na nieruchomości Skarżącego oraz stan posadowionego na niej budynku. Powyższe, oznacza zwiększenie oddziaływania na nieruchomość Skarżącego "tzw. emisji pośrednich" (w rozumieniu art. 144 ustawy kodeks cywilny) związanych z korzystaniem z obiektu, co bezpośrednio godzi w Indywidualny interes prawny Skarżącego. Wskutek przyjęcia za wystarczający projektu oraz analizy w formie przedstawionej przez Inwestora, doszło do naruszenia przez organ kpa.

W odpowiedziach na skargę skarżony organ oraz inwestor wnieśli o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.

Niniejszą sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 3 lutego 2021 r.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1-3 Prawa budowlanego, w wersji znajdującej zastosowanie w sprawie, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1. 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko;
2. 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3. 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt. 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4. 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

Stosownie natomiast do ust. 4 wskazanego przepisu dopiero w razie spełnienia wymagań określonych powyżej oraz dochowania wymogów formalnych wniosku określonych w art. 32 ust. 4 w/w ustawy, organ wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę.

W przedmiotowej sprawie organ prawidłowo wykonał obowiązki, które nakłada na niego w/w przepis, a szczegóły w tym zakresie – m.in. ocena organu co do zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym i przepisami techniczno-budowlanymi - zostały przedstawione w części historycznej uzasadnienia, która zawiera obszerną w tym zakresie argumentację organu.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że są one bezzasadne.

Co się tyczy zarzutu niekompletności projektu budowlanego (oznaczonego w skardze jako I.3 i II.I w jej uzasadnieniu) należy po pierwsze wskazać, że przytoczone przez skarżącego zapisy z Tomu I projektu iż: "Niniejsza część projektu stanowi część budowlaną do pozwolenia na budowę. W celu zobrazowania prawidłowego rozmieszczenia elementów konstrukcyjnych należy wykonać projekt wykonawczy", czy też opis rozwiązań technicznych instalacji kanalizacji opadowej, gdzie wskazano, że szczegóły rozwiązań instalacji zostaną opracowane na etapie projektu wykonawczego i projektu przyłącza, znajdują się również w Tomie II projektu i wbrew stanowisku skarżącego, nie świadczą o niekompletności projektu.

Należy zacząć od tego, że uzasadnienie tych zarzutów stanowią poglądy WSA w Krakowie wyrażone w uzasadnieniach wyroków wydanych do sygnatur: II SA/Kr 757/16 i II SA/Kr 144/17. Stan faktyczny w tych sprawach był jednak w istotnym zakresie inny niż w przedmiotowej sprawie. W sprawie II SA/Kr 757/16 projektant użył w projekcie zwrotu, że projekt budowlany nie jest dokumentacją na podstawie, której można prowadzić prace budowlane, do tego służy projekt wykonawczy oraz że podane powierzchnie są orientacyjnymi i mogą ulec zmianie w trakcie sporządzania dokumentacji projektu wykonawczego. Analogiczny zwrot został użyty przez projektanta w sprawie II SA/Kr 144/17, gdzie wprost stwierdzono, że opracowany projekt budowlany nie jest podstawą do realizacji. W tym celu zostanie wykonany projekt wykonawczy. Taka sytuacja w przedmiotowym wypadku nie zachodzi, a zatwierdzony projekt należy ocenić za kompletny w świetle przepisów mającego zastosowanie w sprawie rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935) – dalej: "rozporządzenie".

Zgodnie z jego § 11 ust. 1 projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową. W § 11 ust. 2 rozporządzenia wskazane jest natomiast co powinien zawierać opis techniczny. W jego punkcie 4 wskazano, że opis techniczny, o którym mowa w ust. 1, powinien m.in. określać układ konstrukcyjny obiektu budowlanego, zastosowane schematy konstrukcyjne (statyczne), założenia przyjęte do obliczeń konstrukcji, w tym dotyczące obciążeń, oraz podstawowe wyniki tych obliczeń. Z punktu 8 w/w przepisu wynika natomiast, że część opisowa projektu powinna zawierać rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, w szczególności instalacji i urządzeń budowlanych: wodociągowych i kanalizacyjnych, ogrzewczych, wentylacji grawitacyjnej, grawitacyjnej wspomaganej i mechanicznej, chłodniczych, klimatyzacji, gazowych, elektrycznych, telekomunikacyjnych, piorunochronnych, a także sposób powiązania instalacji obiektu budowlanego z sieciami zewnętrznymi wraz z punktami pomiarowymi, założenia przyjęte do obliczeń instalacji oraz podstawowe wyniki tych obliczeń, z uzasadnieniem doboru, rodzaju i wielkości urządzeń...

Jeśli chodzi o część rysunkową, jak powinna być sporządzona określa § 12 rozporządzenia. W § 12 ust. 1 pkt. 4 i 5 rozporządzenia wprost jest mowa, że część rysunkowa powinna przedstawiać podstawowe urządzenia instalacji ogólnotechnicznych i technologicznych lub ich części oraz zasadnicze elementy wyposażenia technicznego, ogólnobudowlanego, umożliwiającego użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym:

1. a) instalacje: wodociągowe, kanalizacyjne, ogrzewcze, wentylacyjne, chłodnicze, klimatyzacyjne i gazowe,
2. b) instalacje i urządzenia budowlane: elektryczne i telekomunikacyjne oraz instalację piorunochronną,
3. c) instalacje i urządzenia budowlane ochrony przeciwpożarowej określone w przepisach odrębnych (podkreślenia własne).

Analiza treści projektów wskazuje, że zawierają one wszystkie wymagane prawem elementy – w tym także wymagane § 11 ust. 2 i § 12 ust. 1 rozporządzenia. Przepisy rozporządzenia stanowią jednak, że niektóre elementy projektu, w pewnych częściach mogą być wskazane w projekcie jako podstawowe, czy zasadnicze. Dlatego wskazanie przez projektanta, że pewne dane, które w rozumieniu przepisów rozporządzenia należy ocenić jako dodatkowe, zostaną uszczegółowione w projekcie wykonawczym, nie stanowi w niniejszym wypadku o niekompletności zatwierdzonego projektu budowlanego.

Co się tyczy zarzutu braku udziału w postępowaniu dysponenta działki ewidencyjnej nr [...] obr. [...] (oznaczonego w uzasadnieniu skargi jako II.II) oraz zarzutów dotyczących analizy nasłonecznienia (oznaczonych w skardze jako I. 2 i I.5 oraz II.III w jej uzasadnieniu) należy wskazać, że stanowiąca część projektu budowlanego analiza zacieniania, nasłonecznienia, przesłaniania (k. 38-45) oraz dodatkowe opracowania przedłożone przez projektanta w ramach postępowania odwoławczego (np. wraz z pismem z dnia 21 kwietnia 2020 r.) wskazują, iż projektowany w ramach inwestycji budynek A usytuowany jest w odległości ponad 67 m od istniejącej zabudowy na działce nr [...], co już daje podstawę do wyrażenia poglądu, iż usytuowanie planowanej zabudowy umożliwia naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi istniejącego budynku na działce nr [...] (odległość planowanych budynków do budynku istniejącego jest większa od wysokości przesłaniania).

W tym zakresie istotnym jest też, że z analizy nasłonecznienia i przesłaniania wynika, że budynek A zacienia budynek znajdujący się na działce nr [...] przez 5 minut w obu dniach równonocy. Taki sposób zacienienia nie oddziaływuje na w/w działkę w rozumieniu art. 28 w zw. z art. 3 pkt. 20 ustawy prawo budowlane.

Co istotne na tej płaszczyźnie rozważań, w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że zarzut dotyczący przesłanki wznowieniowej może zostać skutecznie podniesiony jedynie przez podmiot, który został w sprawie pominięty jako strona. Skarżący nie wykazał natomiast aby przysługiwały mu jakieś prawa do działki ewidencyjnej nr [...] obr. [...]. Tak więc nawet w przypadku gdyby w/w działka znajdowała się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, to i tak zarzut ten nie mógłby prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W konsekwencji uznać należy, iż stanowisko Organu II instancji przedstawione w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe i w pełni uzasadnione, a tak sformułowany zarzut skargi jest zupełnie bezzasadny.

Co się tyczy analizy przesłaniania i zacieniania oraz w tym kontekście podniesionego zarzutu skargi, odnośnie braku należytego odniesienia się do kwestii przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku znajdującym się na działce skarżącego, tj. działce nr [...], to również jest on bezzasadny. Z akt administracyjnych, a także dokumentacji przedłożonej przez pełnomocnika inwestora w piśmie z daty 7 grudnia 2020 roku (źródło: https:\\geoportal.goy.pl oraz https:\\maps.google.com) jednoznacznie wynika, iż pomieszczenia w ścianie budynku na działce [...] (ul. [...] w K.) od strony planowanej inwestycji stanowią garaż i pomieszczenia gospodarcze nie przeznaczone na pobyt ludzi.

Z analizy zacieniania, nasłoneczniania, przesłaniania (k.38-45) jednoznacznie też wynika, iż żadne pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi w budynku położonym na działce [...] nie są zacieniane, ponieważ zacienianie w tym przypadku ogranicza się wyłącznie do pomieszczeń garażu oraz pomieszczeń gospodarczych znajdujących się w parterze przedmiotowego budynku. W tym przypadku nie następnie zacienianie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi zlokalizowanych na piętrze powyższego budynku. Powyższe uwagi potwierdza także dokumentacja projektowa budynku usytuowanego na działce nr [...], przedłożona jako załącznik w/w pisma przez inwestora.

Co więcej, z analizy zacieniania, nasłoneczniania, przesłaniania wynika, że budynek A w dniu równonocy wiosennej zacienia budynek mieszkalny jednorodzinny na działce [...] o godzinie 7.00. Oznacza to, że warunek określony w przepisach prawa został spełniony, gdyż niewątpliwie zostały w tym przypadku spełnione warunki wynikające z § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podkreślić przy tym należy, że skarżący nie przedstawia żadnych merytorycznie uzasadnionych zastrzeżeń, z których wynikałoby, że do znajdującej się w aktach analizy można byłoby mieć wątpliwości, że sporządzona jest nierzetelnie, bądź nieprawidłowo.

Wobec powyższego, a w szczególności wobec treści analizy zacieniania, nasłoneczniania i przesłaniania, także zarzut dotyczący braku wykazania, czy pokoje mieszkalne skarżącego na działce nr [...] obr. [...] mają zapewniony czas nasłonecznienia w dniach równonocy wynoszący 3 godziny we wskazanym przedziale czasowym jest bezpodstawny.

Co się tyczy zarzutu niezgodności inwestycji z obowiązującym planem miejscowym z uwagi na jego wysokość (oznaczonego w skardze jako I.4 i II.IV w jej uzasadnieniu) należy wskazać, że zgodnie z treścią § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi.

Z kolei, przepis § 14 ust. 5 pkt 1 lit. b uchwały Nr LXIV/820/09 Rady Miasta K. z dnia 4 lutego 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", formułuje nakaz utrzymania wysokości budynków mieszkaniowych wielorodzinnych nie większej niż 13,0 m mierzonej zgodnie z przepisami prawa budowlanego. Z treści projektu zagospodarowania terenu (k.

37) jednoznacznie wynika, że poziom terenu przy wejściu do budynku A i przy wejściu do budynku B wynosi 250,98 m n.p.m. Powyższe potwierdza także rysunek przekroju poprzecznego budynku (k.67) czy choćby karta informacyjna (zał.

5) przedłożona wraz z pismem projektanta z dnia 21 kwietnia 2020 r., w której wskazuje się, że poziom przed wejściem do budynku wynosi 250,98 m n.p.m.; poziom 0,00 budynku wynosi 251,00 m n.p.m. (co wynika także z przekroju budynku (k.67); poziom kalenicy budynku wynosił będzie 263,98 m n.p.m.

Z tych też względów, uwzględniając sposób obliczania wysokości budynku zgodnie z dyspozycją § 6 w/w rozporządzenia, niewątpliwie wysokość projektowanych budynków wynosić będzie, zgodnie z § 14 ust. 5 pkt 1 lit. b uchwały Nr LXIV/820/09 Rady Miasta K. z dnia 4 lutego 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" w K., 13,0 m (263,98 m n.p.m - 250,98 m n.p.m = 13,0 m). Natomiast, odnosząc się do uzasadnienia zarzutu podniesionego w tym zakresie przez skarżącego należy wskazać, iż teren, na którym realizowana jest przedmiotowa inwestycja jest teren pochyłym, na co wskazuje choćby rysunek uszczegółowiający sposób wykonania krawężnika, przedłożony z pismem projektanta z dnia 21 kwietnia 2020 r.

W szczególności jednak, rysunki odnoszące się do elewacji budynku, w tym przywołany przez skarżącego projekt elewacji z k. 69, podobnie jak pozostałe projekty elewacji, nie określają poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, a tym samym nie są miarodajne dla określania wysokości budynku, która winna być obliczana zgodnie z przywołanym § 6 rozporządzenia. Wysokość projektowanych budynków w przedmiotowej sprawie, liczona zgodnie z § 6 rozporządzenia oraz to, że jest ona zgodna z planem miejscowym, wynika z treści projektu zagospodarowania terenu, a także z rysunków przekroju poprzecznego budynku. Z powyższych przyczyn, omawiany zarzut skargi także nie zasługuje na uwzględnienie.

Co się tyczy zarzutu nieuwzględnienia uzasadnionych interesów skarżącego (oznaczonego w skardze jako I.1 i II.V w jej uzasadnieniu) należy wskazać, że zarzut jakoby wydanie pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie miało uniemożliwić przyszłe zagospodarowanie nieruchomości skarżącego zgodnie z jego planami inwestycyjnymi jest także nieuzasadniony. Jego działka nr [...] stanowi nieruchomość urządzoną i zabudowaną. Oddziaływanie planowanej inwestycji na budynek skarżącego ogranicza się jedynie do tego, iż budynek A w dniu równonocy wiosennej zacienia budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr [...] o godzinie 7.00, natomiast żadne pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi w budynku skarżącego położonym na działce nr [...] nie są zacieniane, ponieważ zacienianie w tym przypadku ogranicza się wyłącznie do innych pomieszczeń, tj. garażu oraz pomieszczeń gospodarczych znajdujących się w parterze przedmiotowego budynku.

Sam skarżący w żaden sposób nie skonkretyzował też takich ograniczeń oraz ich zakresu. Co do z kolei rzekomego braku możliwości zagospodarowania nieruchomości skarżącego oznaczonych jako działki nr [...] i [...], to jak wynika z załącznika do pisma inwestora z 7 grudnia 2020 roku, w dniu 7 sierpnia 2020 r. Prezydent Miasta K. wydał m.in. dla tych terenów decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla budowy trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych. W tym stanie rzeczy zarzuty skarżącego w tym zakresie należy ocenić jako zupełnie bezpodstawne.

W niniejszej sprawie nie doszło też do naruszenia przez organ administracji publicznej przepisów o postępowaniu administracyjnym, w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew ogólnikowym twierdzeniom skargi, nie sposób doszukać się naruszenia przez organy przepisów postępowania, mogącego stanowić podstawę do kwestionowania przedmiotowego rozstrzygnięcia. Organ II instancji przedstawił szczegółowo podstawę prawną i faktyczną rozstrzygnięcia, a także ustosunkował się do istoty zarzutów i uwag wniesionych w toku postępowania przed Organem II instancji. W konsekwencji, nie sposób podzielić argumentacji skargi także i w tym zakresie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.