Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].1999 r. (znak: [...]) Prezydenta Miasta K. działając na podstawie art. 95 pkt 6, art. 96 i art. 97 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17.02.1998r w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz. U. Nr 25 poz. 130) zatwierdził z urzędu projekt podziału nieruchomości objętej Kw [...] składającej się z:
- - działki nr [...] o pow. 0.0301 ha położonej w obrębie Nr [...] na działki.nr: [...] o pow. 0.0121 ha pod inwestycję [...] o pow. 0.0180 ha,
- - działki nr [...] o pow. 0.0271 ha-położonej w tym samym obrębie na działki nr: [...] o pow. 0.0118 ha pod inwestycję [...] o pow. 0.0153 ha,
- - działki Nr [...] o pow. 0.0117 ha położonej w tym samym obrębie na działki nr: [...] o pow. 0.0053 ha pod inwestycję [...] o pow. 0.0064 ha,
- - sporządzony przez geodetę uprawnionego mgr inż. R.W. działającego w Biurze Geodezji i Terenów Rolnych, w dniu [...].10.1998 r. Nr ks. Rob [...], przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] 11.1998 r. za nr [...].
Odwołanie L.Z. nie zostało uwzględnione i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] 02.2000 r., znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje podnosząc w uzasadnieniu, że podział przedmiotowej nieruchomości został dokonany zgodnie z decyzją Wojewody z dnia [...].05.1998 r. (znak: [...]) o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej A-4 i decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...].07.1998 r. (znak: [...]). Celem decyzji jest wydzielenie działek pod budowę autostrady A-4. Sporządzony w sprawie projekt podziału spełnia warunki określone w § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17.02.1998 r. Odwołująca się nie kwestionuje zgodności decyzji z przepisami a podnosi jedynie kwestie wystąpienia zagrożenia ekologicznego wywołanego użytkowaniem autostrady. Zwrócono uwagę, że w decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 28.07.1998 r., zapisano obowiązek zabezpieczenia interesów właścicieli nieruchomości znajdujących się w strefie ponadnormatywnego oddziaływania autostrady poza liniami rozgraniczającymi teren autostrady. Jest to zresztą kwestia nie mieszcząca się w ramach niniejszego postępowania i będzie rozważana w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyła L..Z., i nie precyzując żądania skargi zarzuciła, że wydana ona została z rażącym naruszeniem prawa. To rażące naruszenie prawa ma polegać na powstaniu skutków niemożliwych do zaakceptowania "z punktu widzenia wymagań praworządności" a takim skutkiem jest pozbawienie budynku skarżącej wody.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie.
Skargę należy uznać za uzasadnioną aczkolwiek nie z powodów w niej podniesionych. Art. 93 ust. 4 i 5 (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z zastrzeżeniem art. 94 i art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta a opinię, o której mowa wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie.
Zwrócić należy uwagę i na to, że ustawodawca w art. 100 udzielił Radzie Ministrów delegacji do określenia, w drodze rozporządzenia, trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzaju dokumentów wymaganych w tym postępowaniu.
Wykorzystując tę delegacje Rada Ministrów w dniu 17 lutego 1998 r. wydała rozporządzenie w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz.U. nr 25 poz. 130). Według § 4 ust. 2 tego rozporządzenia w przypadku dokonywania podziału nieruchomości z urzędu, do opracowania projektu podziału nie jest wymagana opinia, o której mowa w ust. 1.
Można by więc uznać, że § 4 ust. 2 cytowanego rozporządzenia wyłączył stosownie dyspozycji art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Rozważenie jednak wymaga czy zawarta w art. 100 ustawy delegacja - upoważniała Radę Ministrów, do wyłączenia w przypadku dokonywania podziału z urzędu stosowania art. 93 ust.4. W tym miejscu miał Sąd na uwadze, że rozporządzenie może wprowadzać zmiany do ustawy, ale tylko wtedy gdy ustawa w sposób ścisły konkretyzuje możliwość takiej zmiany w akcie podstawowym.
I dlatego też zdaniem Sądu, Rada Ministrów wyłączając w § 4 ust. 2 rozporządzenia -stosowanie art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami przekroczyła zakres delegacji ustawowej. Powyższy pogląd nie jest odosobniony i znalazł już wyraz w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyrok NSA z dnia 27.09.2000 r. SA/Rz 215/99, którego uzasadnienie Sąd w składzie obecnym w całości podziela, wyrok SN z dnia 7.03.2002 r., III RN 50/01-OSNP 2002/20/476). W aktach sprawy brak jest takiej opinii, a więc nastąpiło uchybienie treści art. 93 ust.4 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Na marginesie można dodać, że postanowienie wyrażające opinię, o której mowa w art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest wydawane w toku postępowania administracyjnego w sprawie o podział nieruchomości. Do wydania tego postanowienia przepisu art. 106 kpa nie stosuje się. (zob. Uchwała Składu Pięciu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 1999 r. OPK 1/99 - ONSA 1999/3 póz. 84). Wprawdzie opinie o której mowa w art. 93 ust. 4 wydaje ten sam organ, który w I instancji wydał decyzje zatwierdzającą projekt podziału - a więc można przyjąć, że jego opinia będzie pozytywna, to nie mniej jednak z uwagi na to, że postanowienie zawierające opinię jest zaskarżalne, a więc podlega kontroli w toku instancji, brak takiej opinii należy uznać za uchybienie przepisom postępowania - mające wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy, skoro stwierdzone zostało naruszenie przepisów postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit."c" p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. O kosztach Sąd nie orzekł bowiem skarżąca, zgodnie z art. 210 p.o.p.s.a. nie zgłosiła wniosku o przyznanie należnych kosztów. Charakter sprawy, decyduje o bezprzedmiotowości orzeczenia o którym mowa w art. 152 p.o.p.s.a.