Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] roku, Nr [...], po rozpoznaniu odwołania J. A. i J. A. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] roku, Nr [...].
Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ I instancji decyzją z dnia [...] roku zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę i wykonanie robót budowlanych dla W. S. polegających na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na cele mieszkalne o powierzchni zabudowy 47,08 m2, powierzchni użytkowej 67,30 m2, kubaturze 739,70 m3 na działce Nr ewid. [...] położonej w miejscowości B. przy ul. F. W odwołaniu od powyższej decyzji J. A. i J. A., właściciele sąsiedniej nieruchomości wskazali, że wbrew twierdzeniom organu inwestor nie wykonał nakazu rozbiórki fundamentów znajdujących się na terenie tej samej działki, co planowana inwestycja. Zdaniem odwołujących się planowana rozbudowa spowoduje ograniczenie naturalnego nasłonecznienia ich działki, negatywnie wpłynie na ich samopoczucie związane z ograniczeniem wolnej przestrzeni oraz spowoduje realny spadek wartości ich nieruchomości.
Decyzja organu nadzoru budowlanego szczebla powiatowego o pozwoleniu na użytkowanie samowolnie wzniesionego obiektu jest nieuzasadniona. Budynek mieszkalny, który w chwili obecnej będzie rozbudowywany powoduje zadymienie nieruchomości odwołujących się.
Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy kwestionowane w jego treści rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że inwestor złożył wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na rozbudowę. Zgodnie z przepisami inwestor załączył projekt budowlany, decyzję ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji. W trakcie postępowania organ I instancji wystąpił do właściwego organu nadzoru budowlanego o zajęcie stanowiska w sprawie fundamentów (na działce inwestora) objętych nakazem rozbiórki. W odpowiedzi Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. pismem z dnia 8 września 2009 roku stwierdził, iż obowiązek nałożony decyzją o nakazie rozbiórki fundamentów na działce Nr ewid. [...] został zrealizowany.
Organ wskazał, iż budynek przewidziany do rozbudowy usytuowany jest w odległości 3,20 m od granicy z działką odwołujących się, przy szerokości działki - 10 m. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] roku wyraził zgodę (po uprzednim uzyskaniu upoważnienia od właściwego ministra na udzielenie takiej zgody) na odstępstwo od warunków technicznych przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), w zakresie umożliwiającym wykonanie ściany z otworami okiennymi i drzwiowymi w odległości 3,20 m od granicy z sąsiednią nieruchomością (działka Nr ewid. [...]).
W odniesieniu do zarzutu odwołania dotyczącego zacienienia nieruchomości sąsiadującej organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się opracowanie pn. "Analiza czasu nasłonecznienia". Z dokumentu tego wynika, iż projektowana inwestycja spełnia przepisy określone w § 13 i § 60 ust. 1 i 2 wyżej wymienionego rozporządzenia dotyczące nasłonecznienia. W aktach administracyjnych znajduje się także dokument pn. "Analiza zadymiania", z którego wynika, iż projektowane kominy spełniają wymagania określone w normie PN 89/B10425, co gwarantuje iż nie będzie występowało zadymienie budynku na sąsiedniej działce.
W świetle powyższego organ odwoławczy podzielając stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji stwierdził, że zarzuty odwołujących się są bezzasadne. Inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, załączając kompletny projekt budowlany, wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz ostateczną decyzję o warunkach zabudowy. Projekt budowlany zawiera oświadczenie o sporządzeniu jego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadami wiedzy technicznej. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 ze zm.), w razie spełnienia przez inwestora powyższych wymagań właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
W skardze J. A. i J. A. wnieśli o uchylenie decyzji II, jak i I instancji, a nadto o zbadanie legalności decyzji organu nadzoru budowlanego o pozwoleniu na użytkowanie, i uchylenie decyzji o zmianie decyzji o warunkach zabudowy, jako naruszającej interesy osób trzecich. Skarżący domagają się także uznania, iż działka objęta zamierzeniem inwestycyjnym nie spełnia warunków do dalszej zabudowy i rozbudowy ze względu na jej szerokość oraz wyegzekwowania obowiązku rozbiórki fundamentów nałożonego ostateczną decyzją organu nadzoru budowlanego. Względem pracownika organu nadzoru budowlanego, który poświadczył nieprawdę, powinny być wyciągnięte konsekwencje służbowe, gdyż fundamenty nie zostały rozebrane.
Sąd powinien także zbadać prawdziwość zaświadczenia organu nadzoru budowlanego z uwagi na niepełny numer dziennika budowy. Konsekwencje służbowe powinny być także wyciągnięte wobec pracownika organu I instancji, który włączył do akt sprawy pismo organu nadzoru budowlanego i na jego podstawie wydał decyzję o pozwoleniu na budowę w sytuacji gdy dokument ten budzi wątpliwości co do jego prawdziwości. W końcu, w ocenie skarżących, Sąd powinien dokonać wnikliwego zbadania błędnie zinterpretowanej dokumentacji w istotny sposób wpływającej na decyzję o pozwoleniu na budowę m. in. w zakresie usytuowania planowanego budynku bezpośrednio w granicy z działką skarżących, a nie jak wskazano w odległości 3,20 m od tej granicy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 15 marca 2011 roku oddalił wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Stosownie do uregulowania art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala.
Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd zważył, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa.
Na wstępie rozważań wskazać wypada na oczywistą, acz fundamentalna kwestię, iż każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane, Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Co prawda musi to uczynić zgodnie z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, ale postanowienia w niej zawarte stanowią konkretyzację przepisów, które należy wykładać na korzyść uprawnień właścicielskich. Roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów.
Stosownie zaś do ust. 4 ww. artykułu pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1) oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2).
W ocenie Sądu wymagania formalne, określone w cytowanych wyżej przepisach i niezbędne do wydania pozwolenia na budowę, zostały spełnione. Sąd nie dopatrzył się także uchybień w załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę projekcie budowlanym, który spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy (art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego). Projekt zawiera również wszystkie elementy wymienione w art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego. W tej sytuacji złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego oraz zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na cele mieszkalne uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji. W tym zakresie wskazać nadto należy, iż w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust.
1. Użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno – budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Braków takich Sąd w składzie niniejszym nie dostrzegł. Inwestor spełnił bowiem wymagania przewidziane przez przepisy, w tym techniczno – budowlane określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690).
Jak wynika z akt sprawy inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od przepisów technicznych, o której mowa w art. 9 Prawa budowlanego, co upoważniało go do nadbudowy i rozbudowy budynku usytuowanego w odległości 3,20 m od granicy z działką sąsiednią. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu, w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych. Przepis ten określa również procedurę uzyskiwania zgody na dokonanie odstępstwa wskazując, że organ administracji architektoniczno – budowlanej winien wystąpić do właściwego ministra, który ustanowił przepisy techniczno – budowlane o uzyskanie upoważnienia na dokonanie odstępstw. Po uzyskaniu takiego upoważnienia właściwy organ wydaje postanowienie o udzieleniu bądź odmowie udzielenia zgody na dokonanie odstępstwa. Procedura ta – jak wynika z akt sprawy – została zachowana.
Ponadto legalność udzielonej przez organ I instancji zgody na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych uzasadnia istnienie w sprawie przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku". Za taką przesłankę należy bowiem bez wątpienia uznać sytuację, kiedy inwestor – pomimo wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i dotychczas istniejącej na tej działce zabudowy mieszkaniowej – nie może zrealizować swego prawa podmiotowego, jakim jest prawo zabudowy nieruchomości gruntowej ze względu na obowiązujące przepisy techniczno – budowlane (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2007 roku, II OSK 381/06, publ. ONSAiWSA 2007/6/134).
W ocenie Sądu, sytuacja taka wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, inwestor wykazał bowiem, iż ów szczególny przypadek miał miejsce, a to z uwagi na wymiary działki (szer. ok. 10 m). Ponadto projektowana rozbudowa jest uwarunkowana technicznie i funkcjonalnie rozwiązaniami istniejącego budynku.
W tym miejscu wyjaśnić należy, iż postanowienie wydane w trybie art. 9 Prawa budowlanego udzielające zgody na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie następuje w toku postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie w trakcie odrębnego postępowania. Postanowienia tego nie można zatem traktować jako odrębnego merytorycznie od postępowania zmierzającego do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Bezspornie, z zestawienia daty wydania postanowienia zapadłego w realiach niniejszej sprawy i daty wszczęcia postępowania można wyprowadzić wniosek, że postanowienie zostało wydane w dacie wcześniejszej, w trakcie toczącego się wcześniej postępowania zmierzającego do uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym zakresie w sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 9 Prawa budowlanego.
Tym niemniej, Sąd ocenił, że naruszenie to nie ma wpływu na rozstrzygniecie i jako takie nie może stanowić podstawy do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Po analizie dokumentów załączonych do akt administracyjnych i sądowych nie ma bowiem wątpliwości co do tożsamości charakterystycznych parametrów obiektu, którego dotyczy pozwolenie na budowę, jak i tego, do którego odnosi się postanowienie wydane w trybie art. 9 Prawa budowlanego.
Z lektury skargi i pism kierowanych przez skarżących do organów administracji architektoniczno – budowlanej wynika, iż zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do usytuowania planowanej inwestycji. Skarżący sprzeciwiają się lokalizacji obiektu w granicy z własną nieruchomością. Odnosząc się do tego zagadnienia wyjaśnić należy, że zgodnie z zapisem § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co do zasady budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, bądź 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Owszem, co do zasady nie wolno realizować obiektów w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednią nieruchomością.
Tym niemniej w przepisach prawa przewidziane są wyjątki, które w sprawie niniejszej zostały spełnione. Inwestor uzyskał bowiem decyzję o warunkach zabudowy i decyzję o zmianie tej decyzji, gdzie zawarto odpowiednie w tym zakresie zapisy. Decyzja o warunkach zabudowy, jak i decyzja ją zmieniające są ostateczne, zatem są wiążące dla organów administracji architektoniczno – budowlanej.
W decyzji tej wskazano, iż nowa zabudowa może być realizowana w granicy z działką skarżących. Takie ukształtowanie treści decyzji o warunkach zabudowy jednoznacznie wskazuje na prawidłowość zatwierdzenia projektu budowlanego w niniejszej sprawie. Stosownie bowiem do treści § 12 ust. 2 omawianego rozporządzenia, sytuowanie budynku możliwe jest także w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy jeżeli wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy.
W tym miejscu ustosunkowując się do zarzutu skargi stanowiącego wniosek o uchylenie decyzji o warunkach zabudowy wyjaśniać należy, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest kontrola legalności decyzji zatwierdzającej projektu budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Postępowanie zmierzające do wydania decyzji o warunkach zabudowy stanowi odrębny tryb postępowania i Sąd nie może oceniać legalności decyzji wydanych w toku tegoż postępowania. Skarżący oświadczyli, że nie brali udziału w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jednakże kwestia ta nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż jak już wskazywano decyzja o warunkach zabudowy, jak i decyzja ją zmieniająca są ostateczne, a skarżący nie wnosili o wznowienie postępowania. Nawet gdy decyzje te są obarczone wadą, to z racji tego, że są ostateczne, wiążą organy administracji architektoniczno – budowlanej.
W dalszej kolejności skarżący podnosili argument, iż fundamenty na działce inwestora, mimo iż ten zobowiązany był ostateczną decyzją organu nadzoru budowlanego do ich rozebrania, nie zostały rozebrane. Organy orzekające w sprawie zajęły stanowisko przeciwne, bowiem dysponowały pismem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazującym, że inwestor zrealizował obowiązek rozbiórki. Sąd nie dopatrzył się w treści tego pisma żadnej wady, która pozbawiała by to pismo mocy dowodowej dokumentu urzędowego. Uchybienie w postaci wskazania niepełnego numeru tegoż pisma, nie jest istotną wadą wykluczającą autentyczność tego dokumentu. Jeżeli skarżący mają podstawy kwestionować treść rzeczonego pisma, zawiadomić powinni odpowiednie organy ścigania o swoich wątpliwościach. Gdy okaże się, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe i fakt ten będzie miał potwierdzenie w treści odpowiednich dokumentów, to skarżący będą mogli wnioskować o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.
Zdaniem skarżących, planowana inwestycja w parametrach określonych w pozwoleniu na budowę skutkować będzie zacienieniem ich działki i pomieszczeń mieszkalnych w ich budynku. W pierwszej kolejności wskazać należy, że znaczenie prawne ma tylko zacienianie pomieszczeń mieszkalnych w budynkach znajdujących się na sąsiedniej działce. Interes w niezacienianiu pomieszczeń innego typu niż mieszkalne, jak i niezacienieniu działki jest jedynie interesem faktycznym, a nie interesem prawnym skarżących (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 czerwca 2005 roku, VII SA/Wa 1349/04, Lex Nr 179072). W dalszej kolejności, wypowiadając się w tym przedmiocie wyjaśnić należy, iż inwestor dołączył do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę projekt budowlany, który zawiera dokument pod nazwą "Analiza czasu nasłonecznienia". Rzeczony dokument opracowany został przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia do projektowania.
Wynika z niego, że w stanie faktycznym sprawy nie dojdzie do naruszenia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Okna pomieszczeń mieszkalnych w domu skarżących znajdują się na wysokości 5,16 m, a cień rzucany przez planowany budynek sięgał będzie do wysokości 3,10 m. Spowoduje on jedynie zacienienie pomieszczeń przeznaczonych na cele gospodarcze, przy czym, jak wskazywano powyżej przepisy prawa budowlanego zakazują jedynie zacienienia pomieszczeń mieszkalnych. W tym kontekście zgodzić się należy z organami, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów regulujących kwestię zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku mieszkalnym posadowionym na działce skarżących.
W ocenie skarżących, planowana inwestycja spowoduje zadymienie ich nieruchomości. Odnosząc się do tej kwestii wskazać należy, iż Sąd podziela w tym zakresie argumentację organu. Jak bowiem wskazał organ, do projektu budowlanego przedstawionego przez inwestora dołączony jest dokument pn. "Analiza zadymiania". Także ta analiza została opracowana została przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia projektowe i wynika z niej, że przyjęte rozwiązania techniczne spełniają wymagania stosownych norm, zatem nie powinno wystąpić zjawisko odwrócenia ciągu kominowego i nie nastąpi zadymienie budynku na działce sąsiedniej.
Nie może również odnieść rezultatu zarzut powoływania się na niejasności w przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami skarżących i inwestora. Postępowanie w którym wydana została zaskarżona decyzja nie jest właściwe aby odnosić się do kwestii rozgraniczenia. Jeżeli skarżący rzeczywiście upatrują niewłaściwego przebiegu granicy, to winni w tym celu zainicjować odrębne postępowanie. Tym samym zasadnie organy administracji architektoniczno – budowlanej rozstrzygając zasadność wniosku o pozwolenie na budowę pominęły powyższe argumenty skarżących.
Ponadto skarżący, zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w treści skargi podnieśli argument związany z obniżeniem wartości ich nieruchomości w razie zrealizowania inwestycji w planowanej postaci. Ustosunkowując się do tej kwestii Sąd chciałby wyjaśnić, że w takiej sytuacji skarżącym przysługiwała będzie akcja cywilna skierowana do inwestora. Na gruncie prawa administracyjnego nie ma żadnej możliwości uwzględnienia tego zarzutu w razie stwierdzenia, że przepisy prawa budowlanego, jak i przepisy wykonawcze do tej ustawy nie zostały naruszone.
Konkludując, wyjaśnić należy, iż podnoszone w toku całego postępowania argumenty skarżących sprowadzają się w gruncie rzeczy do nieakceptowania przez nich planowanej inwestycji. Skarżący uważają, że inwestycja w planowanych parametrach stanowi naruszenie zasady uwzględniania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). W kontekście tak stawianych zarzutów wskazać należy, iż naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich może opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności wymagań techniczno – budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Oznacza to, że właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno – budowlanych oraz norm dotyczących budowy.
Natomiast jeśli inwestycja w żaden sposób nie narusza tych przepisów i norm, nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów. Tak więc ochrona uzasadnionych interesów musi wynikać z przepisów prawa, które takiej ochrony danym podmiotom udzielają.
Innymi słowy, w postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega badanie, czy dochodzi, względnie czy może dojść do naruszenia interesów osób trzecich, a więc i interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, jednakże wyłącznie w aspekcie ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2004 roku, IV SA 3483/02, Lex Nr 156958). Skoro zaś wymogi przewidziane tymi przepisami zostały zachowane, względnie w prawidłowym trybie wyrażono zgodę na odstępstwo od nich (jak w sprawie niniejszej), nie mogą przynieść oczekiwanego rezultatu argumenty o naruszeniu interesów osób trzecich.
Reasumując, zdaniem Sądu udzielona w sprawie zgoda na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych nie narusza interesu prawnego skarżących. Organy w sposób należyty i wyczerpujący przedstawiły argumenty przemawiające za udzieleniem inwestorowi takiej zgody. Podkreślić bowiem należy, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne w głównej mierze dotyczy rozbudowy istniejącego już budynku, co nie spowoduje zmiany odległości budynku inwestora od granicy z działką skarżących. Jednocześnie organy administracji architektoniczno – budowlanej w sposób kompleksowy rozstrzygnęły wszystkie zarzuty podnoszone w toku postępowania przez skarżących.
W tej sytuacji, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego oraz nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o oddaleniu skargi.
K.O.