Uzasadnienie
Decyzją (...) z dnia 24 września 2002 r. Starosta Powiatu O. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ oraz art. 104 Kpa zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budowę bezodpływowego zbiornika na ścieki sanitarne w miejscowości K. 17 dla Beaty K. W uzasadnieniu stwierdzono, iż inwestor złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i przedłożył kompletny projekt budowlany. Wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 i art. 32 ust. 4 prawa budowlanego organ administracji orzekł jak w sentencji decyzji.
Od wymienionej decyzji odwołanie złożyli Józefa i Stanisław S. podnosząc, iż jest ona krzywdząca.
W uzasadnieniu stwierdzono, iż konstrukcja starego budynku jest słaba i może nie wytrzymać rozbudowy. Nadto zlikwidowane zostanie jedno okno w kuchni zajmowanej przez odwołujących. Odwołujący się nie wyrażają zgody na rozbudowę istniejącego budynku.
Decyzją (...) z dnia 15 listopada 2002 r. Wojewoda Ł. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje organu administracji I instancji.
W uzasadnieniu stwierdzono, iż obiekt budowlany ma zostać wzniesiony na nieruchomości należącej do Beaty K. Stosownie do załączonej do akt sprawy opinii technicznej dotyczącej planowanej rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego, stan techniczny przedmiotowego obiektu pozwala na jej przeprowadzenie bez konieczności dokonywania dodatkowych wzmocnień lub zabezpieczeń istniejącego budynku. Istniejące otwory okienne w kuchni zajmowanej przez odwołujących nie będą zamurowane.
Stosownie do postanowień art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a zgodnie z art. 35 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu i wymagane uprawnienia budowlane projektanta. Zaskarżona decyzja spełnia wymogi określone w wymienionych przepisach. Mając to na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Na wymienioną decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli Józefa i Stanisław S. podnosząc, iż narusza ona przepisy prawa budowlanego oraz przepisy Kodeksu cywilnego a w szczególności dotyczące służebności mieszkania. Skarżący nie wyrażają zgody na rozbudowę budynku. Wskutek rozbudowy zastawione zostanie ich okno kuchenne i będzie ograniczony dostęp światła do kuchni. Rozebrany zostanie także ganek zaś fundament pod istniejącym budynkiem jest słaby i może nie wytrzymać rozbudowy. W konkluzji skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu administracji I instancji.
Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę wnosiła o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga Stanisława i Józefy S. nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
W myśl zaś art. 22 ust. 2 wymienionej ustawy decyzja podlega uchyleniu jeżeli Sąd stwierdzi:
1/ naruszenie prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy 2/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego 3/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./. Zgodnie z treścią art. 28 wymienionej ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30.
Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora wymaganych przepisami szczególnymi uzgodnień, pozwoleń lub opinii innych organów.
W myśl art. 32 ust. 4 cytowanej ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 wymienionej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
1/ zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a/ miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b/ wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, c/ przepisami w tym techniczno-budowlanymi 2/ kompletność projektu budowlanego o posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń 3/ wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.
W myśl zaś art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż spełnione zostały wymagania niezbędne do wydania pozwolenia na budowę.
Projektowana rozbudowa budynku mieszkalnego ma być usytuowana na działce, której właścicielem jest Beata K. Inwestor wykazał się zatem prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Okolicznością niesporną jest fakt, iż zamierzona inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zaś wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Projekt zamierzonej inwestycji jest kompletny, zgodny z przepisami w tym przepisami techniczno-budowlanymi oraz został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Spełnione zatem zostały wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 i 2 prawa budowlanego i w takiej sytuacji, zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 wymienionej ustawy, nie można odmówić wydania pozwolenia na budowę.
Niezasadny jest zarzut skarżących, iż rozbudowa budynku mieszkalnego następuje bez ich zgody mimo, że zgoda taka jest wymagana. Należy zaznaczyć, iż właścicielem nieruchomości jest Beata K. zaś skarżącym przysługuje jedynie służebność mieszkania o której mowa w art. 301 kodeksu cywilnego. Służebność osobista jest ograniczonym prawem rzeczowym do którego ochrony stosuje się przepisy o ochronie własności. Oznacza to, iż osobie mającej takie prawo przysługują roszczenia takie jak właścicielowi a mianowicie te które zostały określone w art. 222 i następnych kodeksu cywilnego. Nie przysługują jej natomiast wszystkie uprawnienia jakie posiada właściciel w tym i uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego. Skoro zatem skarżącym nie przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością to tym samym nie jest wymagana ich zgoda na rozbudowę budynku mieszkalnego.
Niezasadny jest również zarzut skarżących, iż projektowana rozbudowa jest niedopuszczalna bo okno w kuchni zostanie zastawione murem. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego kuchnia Stanisława i Józefy S. posiada dwa okna: jedno od strony północnej i jedno od strony zachodniej. Wskutek rozbudowy powstanie ściana budynku od strony północnej w odległości 1,5 m przed oknem kuchni skarżących. Wprawdzie spowoduje to ograniczenie dopływu światła do tego pomieszczenia lecz kuchnia posiada jeszcze jedno okno. Ograniczenie dopływu światła będzie zatem niewielkie. Podkreślić należy, iż przepis par. 13 ust. 1 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140/ dotyczy zachowania odległości projektowanego budynku od innych obiektów budowlanych. Z przepisu tego nie wynika natomiast, iż ma on zastosowanie przy rozbudowie istniejącego obiektu budowlanego. W związku z czym Sąd stanął na stanowisku, iż wymieniony przepis nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżących, iż zostanie rozebrany ganek z którego codziennie korzystają. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego zaprojektowane zostało nowe zadaszenie nie ograniczające dostępu skarżących do zajmowanych przez nich pomieszczeń.
Niezasadny jest także zarzut, iż fundamenty istniejącego budynku są zbyt słabe i nie wytrzymają rozbudowy domu. Jak wynika z opinii technicznej projektowanej inwestycji stan techniczny budynku pozwala na jego rozbudowę bez konieczności dodatkowych wzmocnień lub zabezpieczeń istniejącego obiektu.
Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogącego mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym Sąd oddalił skargę Stanisława i Józefy S.