Uzasadnienie
Decyzją z dnia [..] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126) oraz art. 104 k.p.a. nakazał W. G. rozbiórkę garażu blaszanego wraz z podłożem betonowym zlokalizowanego na terenie nieruchomości przy ul. A w Ł. Uzasadniając swoją decyzję organ I instancji podał, że na podstawie informacji przekazanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej oraz działań kontrolnych przeprowadzonych przez organ nadzoru budowlanego w dniu 18.10.2002r. stwierdzono, że na terenie nieruchomości przy ul. A w Ł.i w jej północnej części wzdłuż ogrodzenia usytuowane są garaże blaszane o wym. 3,0 m × 5,0 m i wys. 2,4 m × 2,6 m. Wszystkie garaże są nietrwale związane z gruntem – ustawione na podłożu betonowym i nie zostały wyposażone w instalacje zewnętrzne. Jeden z garaży jest własnością W. G., który wybudował go w sierpniu 2002r. bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej.
Teren wydzierżawiony pod w/w garaż jest przedmiotem umowy najmu zawartej w dniu 01.08.2002r. pomiędzy wynajmującym – właścicielem Kółkiem Rolniczym " A." a najemcą W. G. Od powyższej decyzji W. G. odwołał się do [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. wnosząc o cofnięcie nakazu i wydanie decyzji, która sankcjonowałaby stan faktyczny i wyznaczała ewentualne dodatkowe warunki, których spełnienie nie wymagałoby rozbiórki garażu. Podniósł, że podpisując umowę z Kółkiem Rolniczym
" A" i budując garaż na jego terenie, był przekonany, że Koło posiadało zgodę odpowiednich organów na budowę garaży, działał w dobrej wierze i poniósł znaczne koszty związane z zakupem, transportem i ustawieniem garażu.
Decyzją z dnia [..], Nr [..], znak: [.] [..]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1pkt 1 k.p.a. w związku z art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106 z 2000r., poz. 1126) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa pod względem merytorycznym i nie budzi zastrzeżeń proceduralnych. Zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane z 1994r., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie statecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 i 30 ustawy. Art. 29 ust. 1 niniejszej ustawy określa, które obiekty są zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, natomiast art. 29 ust. 2 określa, które roboty zwolnione są z w/w obowiązku. W konsekwencji powołanych wyżej przepisów, po stwierdzeniu, że inwestycja została zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę, a więc stanowi samowolę budowlaną, wobec której należało zastosować art. 48 ustawy Prawo budowlane z 1994r. Zdaniem organu, konstrukcja tego przepisu sprawia, że jeżeli organ nadzoru budowlanego stwierdzi, że obiekt został zrealizowany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę lub przyjęcia zgłoszenia, ma obowiązek obligatoryjnie nakazać rozbiórkę i bez względu na okoliczności nie może dokonać legalizacji budowy.
W dniu 18 marca 2003 r. W. G. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi skargę na powyższą decyzję i zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 17 pkt 1, art.29 ust. 1 i 2, art. 40 i art. 48 ustawy Prawo budowlane oraz przepisów postępowania - art. 7, art. 28 i art. 128 k.p.a, domagał się uchylenia decyzji.
W uzasadnieniu skargi, skarżący wywodził, że organy obu instancji nie ustaliły prawidłowo, kto jest inwestorem w przedmiotowej sprawie a zatem kto powinien występować w charakterze strony i do kogo winna być adresowana decyzja w niniejszej sprawie.
W odpowiedzi na skargę [..] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ podkreślił, iż obowiązek rozbiórki, o którym jest mowa w art. 48 ustawy Prawo budowlane, stosownie do art. 52 tej ustawy, kierowany jest do inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego. W sytuacji, gdy inwestor dysponując tytułem prawnym do nieruchomości rozpoczął inwestycję na własny koszt należy uznać, że to właśnie on winien być adresatem decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez pozwolenia na budowę.
Na rozprawie w dniu 9 grudnia 2004r. skarżący cofnął skargę wyjaśniając, że właściciel nieruchomości wypowiedział umowę dzierżawy terenu z trzymiesięcznym terminem wypowiedzenia liczonym od dnia 23 listopada 2004r., tak więc i tak będzie musiał usunąć przedmiotowy garaż.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.
Stosownie do przepisu art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 roku) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Na rozprawie w dniu 17 listopada 2004r. skarżący W. G. cofnął skargę.
Zgodnie z art. 60 powołanej ustawy skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Okoliczności przedmiotowej sprawy nie wskazują, aby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa, nie spowoduje ono również utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności.
Na rozprawie skarżący wyjaśnił, że właściciel nieruchomości, na której posadowiony jest garaż, wypowiedział umowę dzierżawy terenu z trzymiesięcznym terminem wypowiedzenia liczonym od dnia 23 listopada 2004r., tak więc i tak będzie musiał usunąć przedmiotowy garaż przed upływem okresu wypowiedzenia. Tym samym więc kontynuowanie postępowania sadowego i orzekanie o zgodności z prawem decyzji o rozbiórce obiektu jest zdaniem skarżącego bezprzedmiotowe.
Wobec powyższego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało umorzyć postępowanie przed sądem.