Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 33 ust. 1, art. 34, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania A.B., utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Polskiej Telefonii Komórkowej "[...]" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce Nr [...] w miejscowości S. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, iż dopuszczalność lokalizacji inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce Nr [...] wynikała z decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r. Nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Stąd też ustalenia zawarte w tej decyzji – utrzymanej następnie w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze– były wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej.
Decyzja o pozwoleniu na budowę zapadła po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko. Inwestor uzyskał wymagane przepisami szczególnymi opinie i uzgodnienia. Projekt budowlany został opracowany przez osoby mające odpowiednie uprawnienia. W tej sytuacji organ I instancji – stosownie do art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego – nie mógł odmówić wydania inwestorowi pozwolenia na budowę.
Podnoszone przez A.B. zarzuty, że decyzję wydano z obrazą art. 77 i 97 § 4 kpa oraz z naruszeniem rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), nie mogły stanowić podstawy do uchylenia lub zmiany decyzji organu I instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie K. i A. małż. B. zarzucili naruszenie przez organ przepisów procesowych art. 7, 9, 77 § 1 i 97 § 1 pkt 4 kpa oraz przepisów materialnych rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, domagając się uchylenia decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo.
Zaskarżoną decyzją zatwierdzono projekt techniczny stacji bazowej składającej się z wieży o konstrukcji stalowej, anten, kontenera technologicznego, ogrodzenia terenu, drogi dojazdowej oraz przyłącza elektroenergetycznego.
Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń.
Z akt sprawy wynikało, że orzekający organ zatwierdził niekompletny projekt budowlany. Do akt nie został dołączony projekt techniczny kontenera żelbetowego (projektu autorstwa A. P.), niezbędnego do prawidłowego funkcjonowania planowanego obiektu budowlanego – stacji bazowej telefonii komórkowej.
Akta nie zawierały również zaświadczenia właściwej izby samorządu zawodowego potwierdzającego uprawnienia A. P. do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.
W myśl art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
Przeoczenie organu I instancji nie zostało usunięte w trakcie postępowania odwoławczego.
Nie bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia była również okoliczność, iż prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 października 2004 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 1517/03 została uchylona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej na działce Nr [...] w miejscowości S. W świetle uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewody, dopuszczalność lokalizacji przedmiotowej inwestycji wynikała z wyżej wymienionej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W dacie orzekania przez Sąd kontrolujący legalność decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu była już decyzją wyeliminowaną z obrotu prawnego.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę - niezależnie od podnoszonych w niej zarzutów – uznał, iż jest ona usprawiedliwiona bowiem zaskarżoną decyzję wydano z obrazą przepisu prawa materialnego, to jest art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
Naruszenie powołanego przepisu miało wpływ na wynik sprawy.
Z tego względu na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Z. Stosownie do art. 152 cyt. ustawy, Sąd wstrzymał wykonanie decyzji organu I i II instancji do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania uzasadniał przepis art. 200 w związku z art. 242 wyżej wymienionej ustawy.