Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2020r. Burmistrz J. L. odmówił przyznania T. W. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w związku ze sprawowaniem opieki nad ojcem J. W.. Organ wskazał, że nie został spełniony warunek o jakim mowa w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednakże nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Złożone do akt orzeczenie KRUS z dnia [...] lutego 2020r. nie pozwala jednak ustalić daty powstania niepełnosprawności J. W.. Organ zwrócił ponadto uwagę, że wnioskodawca otrzymuje specjalny zasiłek opiekuńczy, przyznany przez organ I instancji decyzją z dnia 31 marca 2020r., na okres od dnia 1 lutego 2020r. do dnia 31 października 2020r.
Art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowi natomiast, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, gdy osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Po rozpoznania odwołania wnioskodawcy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2020r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przyznało mu świadczenie pielęgnacyjne na czas nieokreślony od dnia 1 listopada 2020r. w wysokości [...] zł miesięcznie. Organ odwoławczy stwierdził, że istotnie orzeczenie Lekarza Rzeczoznawcy Kasy Ubezpieczenia Społecznego OR/PT w L. z dnia 5 lutego 2020r. zawiera informację, że daty powstania niezdolności do samodzielnej egzystencji nie da się ustalić, jednak nie miało to znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Okoliczność bowiem daty powstania niepełnosprawności po ukończeniu przez osobę wymagającą opieki 25 roku życia nie dowodzi niespełnienia przesłanki określonej w art. 17 ust. 1b) ustawy i nie stanowi podstawy odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Kolegium powołało się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014r. (K 38/13) w którym orzekł, że wspomniany art. 17 ust. 1b w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Przepis ten jako niekonstytucyjny, we wskazanym w wyroku Trybunału Konstytucyjnego zakresie, nie powinien być stosowany. Odnosząc się natomiast do zbiegu świadczeń organ wskazał, że stosownie do art. 27 ust. 5 ustawy, w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń: 1) świadczenia rodzicielskiego lub 2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub 3) specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub 4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub 5) zasiłku dla opiekuna, o którym owa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami.
Zatem w sytuacji, gdy wnioskodawca ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, warunkiem skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, na zasadzie wyboru, o którym mowa, jest także rezygnacja z przysługującego specjalnego zasiłku opiekuńczego, to jest wyraźne, a nie tylko hipotetyczne, zrzeczenie się prawa do konkurencyjnego świadczenia w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego. We wniosku wszczynającym postępowanie w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, profesjonalny pełnomocnik w pkt 2 złożonego wniosku wskazał, że "w przypadku wydania decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne, z dniem jej wydania wnoszę o uchylenie decyzji dotyczącej wydanej w przedmiocie przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego na osobę niepełnosprawną - ojca J. W.". W oświadczeniu z dnia 28 kwietnia 2020r świadczeniobiorca stwierdził natomiast, że z dniem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego rezygnuje z prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego.
W ocenie organu nie złożył zatem wyraźnego (bezwarunkowego) oświadczenia o rezygnacji z uprzednio przyznanego i pobieranego specjalnego zasiłku opiekuńczego, a więc nie zrezygnował z konkurencyjnego świadczenia. Tylko rezygnacja ze specjalnego zasiłku opiekuńczego stanowi podstawę do uchylenia decyzji ustalającej prawo do konkurencyjnego świadczenia i umożliwia przyznanie korzystniejszego dla strony świadczenia. Brak wyraźnego oświadczenia o rezygnacji z specjalnego zasiłku opiekuńczego sprawiał, że wniosek nie był kompletny, co uniemożliwiało jego pozytywne rozpatrzenie. Powyższe ustalenie potwierdza, iż w dacie wydania zaskarżonej decyzji istniała w sprawie negatywna przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, określona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit b) ustawy o świadczeniach rodzinnych. Kolegium zwróciło natomiast uwagę, że w związku z wygaśnięciem z dniem 31 października 2020r. decyzji w sprawie przyznania wnioskodawcy specjalnego zasiłku opiekuńczego wspomniana przesłanka przestała istnieć i zaistniała możliwość procedowania w zakresie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 listopada 2020r.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie braku orzeczenia o wyrównaniu świadczenia pielęgnacyjnego od dnia złożenia wniosku o przyznanie świadczenia złożył wnioskodawca. Przekonywał, że przyznając świadczenie Kolegium uchybiło art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych zgodnie z którym prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Prawidłowo wypełniony wniosek wpłynął do organu w dniu 30 kwietnia 2020 r. przysługuje mu zatem prawo do świadczenia przysługuje mu od dnia 1 kwietnia 2020 r., a nie od dnia 1 listopada 2020 r. Skarżący nie zgodził się z organem odwoławczym, że odmowę przyznania świadczenia uzasadnia niezłożenie oświadczenia o rezygnacji z jego pobierania. Wyjaśnił, że pobierał specjalny zasiłek opiekuńczy, bowiem dotychczasowe regulacje prawne uniemożliwiły mu skuteczne ubieganie się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.
Nie jest to zatem kwestia jego wyboru, ale sytuacja wymuszona okolicznościami. Z treści złożonego oświadczenia wynika natomiast intencja wyboru świadczenia pielęgnacyjnego jako korzystniejszego oraz świadomość konieczności zaprzestania pobierania świadczenia dotychczasowego.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postawie Kolegium odnośnie oceny przesłanek odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie sposób odmówić racji, chociaż z uzasadnieniem dotyczącym przesłanki opisanej w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U z 2020r. poz. 111) nie można się zgodzić. Rzeczywiście zgodnie z tym przepisem świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Bezsporne jest, że decyzją Burmistrza J. L. z dnia 31 marca 2020r. skarżącemu przyznano specjalny zasiłek opiekuńczy na okres od 1 lutego 2020r. do 31 października 2020r. w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym ojcem J. W.. Wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożono natomiast 28 kwietnia 2020r. a więc w tej sytuacji miał zastosowanie art. 27 ust. 5 ustawy zgodnie z którym przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami.
Oczywiście w sytuacji, gdy decyzja z 31 marca 2020r. przestała obowiązywać przed datą rozstrzygnięcia Kolegium, przesłanka zbiegu świadczeń została usunięta. Wbrew jednak przekonaniu organu odwoławczego nie było podstaw, aby jeszcze przed upływem tej daty nie można było rozpoznać podania skarżącego. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że jakkolwiek niedopuszczalne jest jednoczesne otrzymywanie zarówno świadczenia pielęgnacyjnego, jak i zasiłku dla opiekuna, to wspomniany przepis nie uniemożliwia wyboru przez uprawnionego świadczenia także wówczas, gdy jedno z nich jest już przyznane wcześniejszą decyzją. Skoro przepisy prawa umożliwiają stronie wybór świadczenia, to organ nie powinien czynić jakichkolwiek przeszkód w uzyskaniu przez nią świadczenia korzystniejszego, a wręcz przeciwnie powinien przedsięwziąć takie czynności, aby strona mogła z tego prawa wyboru skorzystać. Warto przy tym wskazać, że dla zagwarantowania wyboru o którym mowa w art. 27 ust. 5 ustawy nie zachodzi konieczność rezygnacji z przyznanego już świadczenia przed otrzymaniem zapewnienia organu, że drugie z tych świadczeń rzeczywiście zostanie przyznane.
W wyroku z dnia 13 lipca 2018r. (I OSK 253/18 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził jednoznacznie, że wymaganie organu, aby strona w pierwszej kolejności zrezygnowała z przyznanego jej decyzją świadczenia przed zbadaniem, czy spełnia pozostałe warunki do otrzymania świadczenia wybranego i korzystniejszego dla niej stawia ją w dość trudnej sytuacji, wprowadza stan niepewności i zrozumiałą obawę co do tego czy uzyska wybrane ze świadczeń w miejsce już otrzymywanego. Dla zachowania wymogu wskazanego w art. 27 ust. 5 nie jest zatem wykluczone jednoczesne (tego samego dnia) przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego i uchylenie decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna, czy też nawet rozstrzygnięcie o tych uprawnieniach w jednej decyzji. Jak zaznaczył NSA wprawdzie na gruncie prawa administracyjnego obowiązuje wyprowadzana z przepisów art. 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 104 kpa zasada "jedna sprawa (uprawnienie lub obowiązek wynikający z przepisu prawa) – jedna decyzja" tym niemniej z uwagi na to, że z przepisu prawa wynika, że strona może otrzymywać w tych samych okolicznościach faktycznych i prawnych tylko jedno ze świadczeń wybrane przez nią, to kwestia tego wyboru, a tym samym i rezygnacji ze specjalnego zasiłku opiekuńczego stanowi element faktyczny sprawy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, co wskazuje na możliwość załatwienia rezygnacji z zasiłku w decyzji o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego.
Najistotniejszą kwestią powinno być jedynie takie załatwienie sprawy, aby zagwarantować stronie wybór świadczenia i jednocześnie nie pozbawić jej należnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w związku z koniecznością opieki wsparcia. Również w wyrokach z dnia 29 kwietnia 2019r. (I OSK 300/19) i 10 grudnia 2019r. (I OSK 200/19 opubl. w CBOSA) NSA potwierdził, że nie zachodzi konieczność uprzedniej rezygnacji z przyznanego już świadczenia tj. jeszcze przed rozstrzygnięciem co do drugiego świadczenia objętego zbiegiem o którym mowa w art. 27 ust. 5 ustawy. Także w tych wyrokach Sąd zaznaczył, że po stronie organu leży podjęcie takich działań, by osoba uprawniona do różnych świadczeń nie została pozbawiona realnej możliwości wyboru świadczenia, skoro może jej przysługiwać tylko jedno z nich. Nie ulega wątpliwości, że skarżący dokonał wyboru, składając wraz z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wniosek o uchylenie decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego z dniem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Wspomniane oświadczenie powinno zatem zobligować organ do rozpatrzenia wniosku zgodnie z intencją skarżącego. Poza tym rzeczą organów kierujących się zasadami wynikającymi z art. 8 i 9 kpa było wezwanie skarżącego do jasnego sprecyzowania swojego stanowiska, jeśli w ogóle powstały po ich stronie wątpliwości co do rezygnacji z dotychczas otrzymywanego świadczenia. Trafnie natomiast Kolegium za błędne uznało stanowisko organu I instancji upatrujące odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Przepis ten stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później, niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Jak wspomniał organ odwoławczy Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2014 r., (K 38/13) orzekł, że przepis ten, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
Oznacza to, co również wyjaśniono w powołanym przez Kolegium orzecznictwie, że w stosunku do opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała nie później, niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia, przepis art. 17 ust. 1b ustawy jest zgodny z Konstytucją i nie ma przeszkód prawnych do jego stosowania. Natomiast w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później (co ma miejsce w niniejszej sprawie), kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Rzeczywiście Trybunał stwierdził, że skutkiem wejścia w życie niniejszego wyroku nie jest ani uchylenie art. 17 ust. 1b ustawy, ani uchylenie decyzji przyznających świadczenia, czy wykreowanie "prawa" do żądania świadczenia dla opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, jeżeli niepełnosprawność podopiecznych nie powstała w okresie dzieciństwa.
Na tle tej tezy w orzecznictwie wykształcił się pogląd, zgodnie z którym jest ona elementem rozstrzygnięcia, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że na skutek wyroku nie ma miejsca zmiana sytuacji prawnej osoby ubiegającej się o świadczenie (tak NSA w wyrokach z dnia 10 lutego 2015r., I OSK 2926/14 i 15 października 2015r., I OSK 519/14 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Obecnie jednak dominujący jest pogląd odmienny, wielokrotnie przecież już powtarzany, w którym przede wszystkim zwraca się uwagę, że zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne, zaś art. 190 ust. 3 Konstytucji stanowi, że wchodzą one w życie z dniem ogłoszenia, o ile Trybunał nie określi innego terminu utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. Stosownie do art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania.
W powołanym wyżej wyroku Trybunał nie skorzystał z przewidzianej w art. 190 ust. 3 Konstytucji możliwości odroczenia utraty mocy obowiązującej wspomnianego art. 17 ust. 1b ustawy. Wyrok został opublikowany w Dzienniku Ustaw z dnia 23 października 2014 r. pod poz. 1443, zatem wszedł w życie w tym właśnie dniu. Wobec tego uznać należy, że wydanie w sprawie orzeczeń w oparciu o art. 17 ust. 1b ustawy w sytuacji, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją RP tego przepisu w określonym w nim zakresie, nie znajduje uzasadnienia. Stąd też oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium.
W konsekwencji nie jest dopuszczalne oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji (tak NSA w wyrokach z dnia 16 kwietnia 2020r. I OSK 1192/19, 6 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 223/16, 2 marca 2017 r. I OSK 2407/16 i 4 listopada 2016 r. I OSK 1578/16 opubl. w CBOSA). Zatem data powstania niepełnosprawności J. W. nie stanowiła przeszkody do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, nawet w sytuacji, gdy w orzeczeniu stwierdzono, że daty powstania jego niepełnosprawności nie da się ustalić. Nie jest natomiast trafne stanowisko Kolegium co do daty przyznania świadczenia to jest od dnia 1 listopada 2020r., a więc po upływie terminu na jaki skarżącemu został przyznany specjalny zasiłek opiekuńczy. Wydaje się, że przy tak sformułowanym stanowisku organ nie uwzględnił jednoznacznej treści art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, stosownie do którego prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego.
Nie uwzględnił również, że we wniosku z dnia 28 kwietnia 2020r. skarżący wniósł o uchylenie decyzji przyznającej mu specjalny zasiłek opiekuńczy z chwilą wydania decyzji o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego. Jak już wspomniano, oświadczenie powyższe organ powinien potraktować jako rezygnację z pierwszego ze świadczeń i uchylić decyzję o jego przyznaniu. W orzecznictwie nie budzi natomiast wątpliwości, że przepis art. 24 ust. 2 ustawy oznacza, iż w przypadku złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego i rezygnacji z prawa do kolidującego świadczenia wykluczającego możliwość przyznania wnioskowanego świadczenia, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobie uprawnionej, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, brak jest przepisów umożliwiających zmodyfikowanie tego przepisu, w tym w szczególności zmianę terminu początkowego ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego (tak NSA w wyroku z dnia 22 lutego 2021r.
I OSK 2508/20 opubl. w CBOSA). Skoro przepisy prawa umożliwiają stronie wybór świadczenia, a organ jak już wspomniano, nie powinien czynić jakichkolwiek przeszkód w uzyskaniu przez nią świadczenia korzystniejszego, a wręcz przeciwnie, powinien przedsięwziąć takie czynności, aby strona mogła z tego prawa wyboru skorzystać, to z chwilą rezygnacji z pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego skarżącemu od 1 kwietnia 2020r. przysługiwało prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w pełnej wysokości. Rolą natomiast organów orzekających w sprawie będzie rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznanego skarżącej prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego i wypłaconych na tej podstawie świadczeń (wyrok NSA z dnia 18 maja 2020r. I OSK 2147/19 opubl. w CBOSA).
Należy podkreślić, że wadliwe określenie daty początkowej od jakiej przyznano świadczenie pielęgnacyjny obligowało sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, mimo zaskarżenia jej jedynie w tej części. Jak bowiem wyjaśnił Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 20 października 2020r. (I OSK 1085/20 opubl. w CBOSA) decyzja w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego składa się z kilku nierozdzielnych elementów, jak np. data początkowa świadczenia, jego wysokość, okres, na jaki przyznaje się świadczenie. Wszystkie te elementy decyzji rozstrzygającej istotę sprawy są konsekwencją przyznania uprawnienia do otrzymania świadczenia. W tym kontekście termin początkowy przyznania świadczenia nie może być uznany za orzeczenie częściowe w postępowaniu odwoławczym, szczególnie że strona w odwołaniu kwestionowała rozstrzygnięcie o odmowie przyznania jej uprawnienia. Sad zwrócił uwagę, że w sytuacji, gdy pozostałe elementy decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne zostały już rozstrzygnięte, a ponownemu rozpatrzeniu miałaby podlegać tylko data początkowa decyzji, to Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie mogłoby wydać poprawnej decyzji na podstawie art. 138 kpa.
Na gruncie obowiązującego systemu administracyjnego prawa procesowego nie ma prawnych możliwości wielokrotnego rozstrzygania tej samej kwestii, tj. wydania dwóch decyzji w tej samej sprawie. Takie działanie organu byłoby podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Kolegium nie może również orzec na podstawie 138 § 1 pkt 2 kpa i postanowić wyłącznie o początkowej dacie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego – przepis ten wymaga uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i jednocześnie orzeczenia co do istoty w tym samym zakresie.
Nie sposób również przyjąć, że w niniejszej sprawie może być wydana przez organ odwoławczy decyzja częściowa. Orzeczenie takie zapaść by mogło tylko w sytuacji, gdyby sprawa była podzielna i można by z niej wyodrębnić części nadające się do względnie samodzielnego rozstrzygnięcia. Tak jednak w tej sprawie nie jest, co wyjaśniono już wyżej.
Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019r. poz. 2325) należało uchylić zaskarżoną decyzję.