Uzasadnienie
W dniu 22 czerwca 2009 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. wpłynęły wnioski Stowarzyszenia P. E. oraz S. L. o wszczęcie postępowania administracyjnego dotyczącego legalności robót budowlanych wykonywanych na budynku kościoła pw. Ś.. W. w L., polegających na budowie stacji telefonii komórkowej P., systemu U.. We wnioskach podkreślono, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana samowolnie, niezgodnie ze zgłoszeniem dokonanym przez inwestora spółkę P.. z siedzibą w W. w dniu [...] września 2007 r. W trakcie kontroli przeprowadzonej [...] lipca 2010 r. stwierdzono, że na zewnątrz budynku kościoła, na elewacji przy części szczytowej budynku, zamontowane są w różnych miejscach, w trzech sektorach, trzy anteny panelowe. Od strony południowo-zachodniej, na elewacji budynku, umiejscowiona jest szafa energetyczna doprowadzająca wewnętrzną linię zasilającą do urządzeń stacji telefonii komórkowej.
Na poddaszu kościoła przy suficie, poprowadzone są przewody linii zasilającej (7 szt.) do pomieszczenia sterującego stacji bazowej telefonii komórkowej, które zostało wydzielone i przystosowane do obecnych potrzeb, z pomieszczenia na poddaszu. Stwierdzono, że jest to pomieszczenie o powierzchni około 10-12 m2, w którym znajdują się urządzenia sterujące stacji telefonii komórkowej oraz instalacja klimatyzacji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 24 marca 2011 r. wydaną w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 30 czerwca 2011 r. wskazanych w niej dokumentów. W uzasadnieniu podkreślił, iż przedmiotowe roboty budowlane zostały wykonane w sposób odbiegający od przyjętego bez sprzeciwu zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych, dokonanego w dniu 20 września 2007 r. Zakres zrealizowanych przez inwestora robót budowlanych, polegających na wykonaniu konstrukcji wsporczych, nowych instalacji energetycznych zasilających i klimatyzacji oraz wydzielenie pomieszczenia technicznego na urządzenia sterujące znacznie wykracza bowiem poza zakres zgłoszenia.
Powyższe roboty budowlane nie zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na ich wykonanie, a zatem, wystąpiły przesłanki wymienione w art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Jednocześnie organ stwierdził, że w chwili obecnej brak jest dokumentów poświadczających wykonanie instalacji zgodnie ze sztuką budowlaną, w sposób niezagrażający ludziom i mieniu (bezpieczeństwu konstrukcji obiektu). Nałożone na inwestora obowiązki służą doprowadzeniu przedmiotowych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Następnie decyzją z dnia [...] września 2011r. organ na podstawie na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, stwierdził wykonanie przez inwestora obowiązku nałożonego wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2011r. Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzję organu I instancji utrzymał w mocy.
Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem z dnia [...] czerwca 2012r (II SA/Lu 85/12) uchylił obie decyzje oraz decyzję z [...] marca 2011r.. Zdaniem sądu nie wyjaśniono kwestii związanych z kwalifikacją przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, uzyskaniem pozwolenia na budowę i prawidłowym trybem legalizacji. Decyzją z dnia [...] listopada 2013r. organ I instancji ponownie stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] marca 2011r. Decyzją z dnia [...] lutego 2014r. organ odwoławczy powyższą decyzję uchylił i umorzył postępowanie przed organem I instancji, dowodząc, że decyzja z [...] marca 2011r. została już uchylona przez sąd. Decyzją z dnia [...] lipca 2014r. organ I instancji ponownie stwierdził wykonanie obowiązku wskazanego w decyzji z dnia [...] marca 2011r. Decyzją z dnia [...] października 2014r. Ś. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. powyższą decyzję uchylił i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania.
Kolejną decyzją z dnia [...] marca 2015r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L. odmówił nałożenia na inwestora obowiązku wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Decyzja ta także została uchylona przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] czerwca 2015r. Zdaniem organu wykonane roboty budowalne zostały wykonane bez pozwolenia na budowę i postępowanie powinno być prowadzone na podstawie art. 51 ust.1 prawa budowlanego. Nie wyjaśniono jednak, czy przedsięwzięcie wymagało przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wyrokiem z dnia 29 lutego 2016r. (II SA/Lu 575/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę inwestora. Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2016r. organ I instancji na podstawie art. 48 ust.2 i 3 prawa budowlanego wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie stacji bazowej telefonii komórkowej i nakazał inwestorowi przedłożyć zaświadczenie Prezydenta Miasta L. o zgodności budowy przedmiotowej stacji bazowej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, cztery egzemplarze projektu budowlanego wykonanej stacji bazowej o symbolu [...], oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W dniu [...] maja 2017 r. przedłożono wymagane dokumenty. Na podstawie zaświadczenia Prezydenta Miasta L. z dnia [...].12.2006 r. znak: [...] [...], organ I instancji ustalił, że budowa budynku kościoła usytuowanego na działce o nr [...], położonej w L. przy ul. [...] wraz ze stacją bazową telefonii komórkowej usytuowaną na dachu kościoła jest zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. uchwalonego uchwałą nr 1688/LV/2002 Rady Miejskiej w Lublinie z dnia 26.09.2002 r.(Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 24.10.2002 r. nr 124 poz. 2671). Teren, na którym usytuowany jest przedmiotowy obiekt, oznaczony jest na rysunku planu symbolem UP - teren usług publicznych. W tej sytuacji postanowieniem z dnia [...] września 2017r. organ I instancji na podstawie art. 49 ust.1 i 2 prawa budowalnego ustalił dla [...] Sp. z o.o., opłatę legalizacyjną w wysokości [...] zł w związku z budową stacji bazowej telefonii komórkowej wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2017r. Inspektor Nadzoru Budowlanego powyższe postanowienie uchylił i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Organ wskazał, że według art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych bada zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kompletność projektu budowlanego wykonanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane oraz w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Zdaniem organu odwoławczego projekt budowlany jest niekompletny, ponieważ nie odniesiono się do uzgodnień w sprawie jednoznacznej opinii służb ochrony środowiska, czy zrealizowana stacja bazowa [...] jest przedsięwzięciem wymagającym przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, na co zwrócił uwagę WSA w wyroku z dnia 14 czerwca 2012 r. (II SA/Lu 85/ 12).
Zdaniem organu odwoławczego na podstawie art. 49 ust. 3 w związku z art. 49 ust. 1, art. 48 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego PINB miasta L. winien zobowiązać inwestora do usunięcia, w określonym terminie, stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym budowy stacji bazowej. Okoliczność wykazania uzgodnień w sprawie jednoznacznej opinii służb ochrony środowiska, czy zrealizowana stacja bazowa [...] jest przedsięwzięciem wymagającym przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko będzie dopiero uzasadniało konieczność wydania nakazu rozbiórki całego obiektu, na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, czy też możliwość jego legalizacji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego w zakresie w jakim postanowienie wskazuje że przedmiotowa inwestycja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę i postępowanie winno być prowadzone w trybie art. 48 Prawa budowlanego złożyła P. sp. z o.o.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:
- 1) naruszenie art. 138 § 2 kpa poprzez uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przy braku podstaw faktycznych i prawnych do prowadzenia postępowania we wskazanym trybie z uwagi na fakt, ze przedmiotem postępowania są roboty, które nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę a co za tym idzie zastosowany tryb art. 48 prawa budowalnego nie jest prawidłowy,
- 2) naruszenie art. 80 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dowolne ustalenie, iż instalacja urządzeń wymagała uzyskania pozwolenia na budowę i wydanie postanowienia w sytuacji gdy w toku postępowania z dowodów w nim ustalonych nie wynika aby roboty budowlane wymagały uzyskania pozwolenia na budowę;
- 3) art. 7 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997 roku nr 98 poz. 483 ze zm.) w zw. z art. 6 k.p.a. oraz 8 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez nie działanie przez organ I instancji w granicach prawa i w formach wskazanych przez prawo tj. uznanie, iż zrealizowana roboty budowlane wymagały dla swej realizacji uzyskania pozwolenia na budowę, co spowodowało prowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, iż nie pogłębiało to zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej;
- 4) art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez zastosowanie, czyli uznanie że miała miejsce aktywność objęta zasięgiem przedmiotowego przepisu, tj. wykonano budowę wymagającą uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji gdy inwestycja której dotyczy postępowanie korzystała z wyłączenia spod takiego obowiązku na mocy przepisów zawartych w art. 29 ust. 2 w zw. z art. 30 ustawy Prawo budowlane tj. dotyczyła zainstalowania na istniejącym obiekcie urządzeń wraz z konstrukcjami wsporczymi tj. przeprowadzone roboty nie doprowadziły do powstania obiektu budowlanego w postaci budowli, co wymagałoby uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę,
- 5) art. 48 ust. 3 oraz 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez zastosowanie i nałożenie obowiązków oraz opłaty legalizacyjnej, gdy inwestycja zrealizowana nie stanowiła budowli, a roboty budowlane, których dotyczy postępowanie nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, a co za tym idzie brak jest podstawy nie tylko dla ustalenia takiej opłaty ale również dla prowadzenia postępowania w trybie art. 48 Prawa budowlanego;
- 6) art. 3 pkt.
- 3) w zw. z art. 28 prawa budowalnego poprzez zastosowanie w sytuacji, gdy inwestycja w postaci zainstalowania urządzenia, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnej nie stanowiła budowli, a roboty budowlane, których dotyczy postępowanie nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, albowiem objęte były zwolnieniem od obowiązku uzyskania tej decyzji
- 7) art. 29 ust. 2 pkt 15) P.b. w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3) lit b) poprzez niezastosowanie w sytuacji, gdy roboty budowlane polegały na instalowaniu urządzeń, w tym instalacji radiokomunikacyjnej, których wysokość nie przekroczyła 3 metrów,
- 8) naruszenia art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania i załatwienie sprawy w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania do organu oraz świadomości i kultury prawnej obywateli.
- 9) naruszenie art. 15 K.p.a. polegające na rozstrzygnięciu sprawy wbrew zasadzie dwuinstancyjności postępowania gdyż prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie odwoławcze - i w konsekwencji uzasadnienie postanowienia organu odwoławczego, nie spełnia wymogu dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia, bowiem organ odwoławczy nie przeprowadził należycie postępowania odwoławczego, naruszając zasadę dwuinstancyjności, albo też przeprowadził je należycie, ale nie znalazło to odzwierciedlenia w uzasadnieniu rozstrzygnięcia (wbrew regulacji art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.). W obu przypadkach powyższe było konsekwencją naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
- 10) błędne pouczenie co do terminu wniesienia środka odwoławczego od postanowienia.
Odpowiadając na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Mimo wskazania w skardze licznych zarzutów naruszenia przez Inspektor Nadzoru Budowlanego przepisów postępowania oraz prawa materialnego, rozpatrywanych w rożnych kontekstach, wnosić należy, że skupia się ona wyłącznie na zakwestionowaniu stanowiska organów nadzoru budowlanego, według których dla przedmiotowej inwestycji niezbędne było uzyskanie pozwolenia na budowę. Zresztą tylko w tym zakresie ograniczono zakres samej skargi. Oceny tej nie można jednak uznać za prawidłową. Kwestia budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku była już wielokrotnie rozważana, o czym świadczy również przytoczone w skardze bogate orzecznictwo sądów administracyjnych. Mimo kontrowersji związanych z kwalifikacją tego rodzaju budowy, w zdecydowanej większości orzecznictwo prezentuje pogląd, że dla jej realizacji niezbędne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Podkreśla się, że w ustawie z dnia 7 lipca 1994r.
Prawo budowlane (Dz. U z 2017r. poz. 1332) pojęcie instalacji nie zostało zdefiniowane. Ustawodawca posługuje się nim natomiast, tworząc katalog robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 pkt 6, 14, 15 ustawy Prawo budowlane). W odniesieniu do części z nich (pkt 14, 15 art. 29 ust. 2 ustawy Prawo budowlane), wskazano wyraźnie, że roboty polegające na instalowaniu wykonywane są na obiektach budowlanych. To doprecyzowanie, szczególnie w odniesieniu do instalowania urządzeń (pkt 15) nakazuje przyjąć, że analizowany zwrot dotyczy robót budowlanych wykonywanych na istniejących już obiektach, które służą za nośnik do owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane. Stacja bazowa nie może być jednak uznana za urządzenie zainstalowane na budynku. Za urządzenie budowlane uważa się urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym oraz zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.
Celem budowy stacji nie jest zapewnienie samej możliwości użytkowania budynku mieszkalnego zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynek ten może funkcjonować niezależnie od posadowienia na jego dachu stacji. Stanowi ona odrębny od budynku obiekt budowlany, składający się z urządzenia przekaźnikowego, wież antenowych i anten. Tworzy ona samodzielną i odrębną w stosunku do budynku całość techniczno-użytkową, składającą się z szeregu poszczególnych elementów, połączonych w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do określonego użytku (wyroki NSA z dnia 1 marca 2018r. II OSK 2013/17 i 19 stycznia 2018r. II OSK 848/16 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych oraz podane tam orzecznictwo). Pogląd ten podziela także sąd rozpatrujący niniejszą sprawę. Stąd też budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu kościoła w skład której wchodzą trzy anteny sektorowe, usytuowane na wspornikach, radiolinia, urządzenia zasilające i drogi kablowe musi być poprzedzona uzyskaniem stosownego pozwolenia na budowę.
W konsekwencji słusznie zastosowano tryb przewidziany w art. 48 ustawy Prawo budowlane. Nie ma przy tym znaczenia w tym konkretnym przypadku, fakt zgłoszenia przez inwestora budowy przedmiotowej stacji. W orzecznictwie jednolity jest pogląd, że realizacja robót odbiegających od warunków dokonanego zgłoszenia świadczy o zamiarze inwestora zrealizowania od początku (czyli już w chwili zgłoszenia) innego obiektu (por. wyrok z 28 kwietnia 2004 r., OSK 108/04 oraz wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2017 r., II OSK 2747/15 opubl. w CBOSA). Ten zamiar obejścia prawa przez inwestora skutkuje tym, że w istocie dokonane zgłoszenie nie ma znaczenia, gdyż inwestor od początku realizuje inny projekt. Nadawaniu inwestycjom pozorów legalności przez wykorzystywanie do tego celu instytucji zgłoszenia ma przeciwdziałać właśnie stosowanie w takich przypadkach trybu uregulowanego w art. 48 przewidzianego dla likwidacji skutków samowoli budowlanej zamiast korzystniejszego dla inwestorów trybu naprawczego uregulowanego w przepisach art. 50 i 51 Prawa budowlanego.
Słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, że stacja bazowa telefonii komórkowej powoduje emisję fal elektromagnetycznych, które z zasady rozprzestrzeniają się poza obszarem, do którego inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co może potencjalnie wprowadzać na terenie wyznaczonym w otoczeniu tego obiektu ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy (art. 3 pkt 20 prawa budowlanego). Zatem budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na podstawie zgłoszenia, a więc bez udziału stron, o których mowa w art. 28 ust. 2 ustawy, nie daje gwarancji prawidłowego wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu (art. 3 pkt 20 ustawy.) oraz poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich posiadających nieruchomości w tym obszarze (art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.bud. (wyrok z dnia 15 grudnia 2017r. II OSK 596/17 opubl. w CBOSA).
Trzeba natomiast podkreślić, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu naprawczym i zostało poprzedzone postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2016r. wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 prawa budowlanego. W zasadzie zatem w tym postępowaniu nie powinny być rozpatrywane zarzuty dotyczące warunków w jakich organ uznał za zasadne prowadzenie postępowania naprawczego. Zauważyć jednak trzeba, że w dacie wydania postanowienia z [...] sierpnia 2016r. przepis art. 48 ust. 2 nie przewidywał żadnych środków jego zaskarżenia. Możliwość taka powstała dopiero z dniem [...] stycznia 2017r. Strony nie miały zatem żadnej możliwości poddania weryfikacji stanowiska organu na tym etapie. Według art. 48 ust. 3 pkt.2 ustawy w postanowieniu o jakim mowa w art. 48 ust.2 nakłada się obowiązek przedstawienie w wyznaczonym terminie dokumentów o jakich mowa w art. 33 ust.2 pkt.1,2 i 4 oraz ust.3, do projektu architektoniczno - budowalnego nie stosuje się przepisu art. 20 ust.3 pkt.2.
Art. 33 ust.2 pkt.1 stanowi natomiast, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa wart.12 ust.7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Sens tego zapisu wydaje się oczywisty, jeśli zważyć, że zgodnie z art. 32 ust.1 pkt. 1 pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko albo oceny odziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeśli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Oznacza to, że nie jest możliwe przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego bez wcześniejszego postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań, jeśli taki obowiązek przewidują przepisy wspomnianej ustawy. Trudno bowiem uznać, aby konieczność jego przeprowadzenia była wyłączona w postępowaniu naprawczym, podczas, gdy byłaby niezbędna w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Stanowi o tym zresztą art. 49 ust.4a ustawy, według którego decyzje o których mowa w ust.4, mogą być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w przypadkach, gdy ocena ta jest możliwa do przeprowadzenia z uwzględnieniem analizy rozwiązań alternatywnych przedsięwzięcia i możliwości ustalenia warunków jego realizacji w zakresie ochrony środowiska, Trudno jednak uznać za racjonalne postępowanie w którym badanie wspomnianej przesłanki miałoby mieć miejsce dopiero przy wydaniu decyzji kończącej postępowanie naprawcze, już po uiszczenie opłaty legalizacyjnej, której zaplata jest przecież warunkiem dalszego postępowania naprawczego.
Uprzednie przeprowadzenie postępowania o jakim mowa w art. 49 ust.4a oznacza możliwość weryfikacji stanowiska organu zajętego w postanowieniu wydanym na podstawie art. 48 ust.3 właśnie w zażaleniu na postanowienie wydane na podstawie art. 49 ust.1, jeśli nie było możliwości jego wcześniejszego poddania kontroli instancyjnej.
Warto podkreślić, że jak wskazuje treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 lutego 2010r. (II SA/Lu 801/09) wobec zrealizowania innej inwestycji, niż wskazana we wniosku z [...] lipca 2007r. skarżąca wycofała wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, co skutkowało umorzeniem postępowania. Z akt sprawy nie wynika, aby wniosek taki ponownie został złożony, co najpewniej było konsekwencja stanowiska skarżącej, utrzymującej, że nie dokonywano żadnych zmian w parametrach inwestycji. Na ten właśnie aspekt sprawy zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 14 czerwca 2012r. (II SA/Lu 85/12) wskazując na rozbieżności pomiędzy projektem budowlanym, a złożoną przez skarżącą kwalifikacją instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych z wyłączeniem radiolinii do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej P. [...] ze stycznia 2008r.
Z projektu budowlanego wynika bowiem, że przedmiotowa stacja obejmuje 3 anteny sektorowe typu K. [...] (k.126-127 akt adm.), zaś w świetle "Kwalifikacji..." stacja ta obejmuje nie tylko wskazane 3 anteny sektorowe, ale również antenę radioliniową, oznaczoną na rysunku symbolem "[...]", o średnicy 0,3 m i azymucie 108° (k. 153, 156v, 157 akt adm.).Powyższych rozbieżności w dokumentacji przedstawionej przez inwestora organ administracji nie wyjaśnił w żaden sposób. W piśmie z dnia 28 października 2010 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa zarzuciła również, iż w świetle znajdującej się w aktach sprawy (k.
88) "Dokumentacji technicznej szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikacją przedsięwzięcia...", sporządzonej w grudniu 2007 r., przedmiotowa stacja bazowa składa się z 3 anten sektorowych typ [...] [...], o mocy 1 166,81 W (azymut 60°), 1 527,57 W (azymut 180°),1 489,36 W (azymut 360°),, zawieszonych na wysokości odpowiednio: 13,50, 14,70 i 14,70 m n.p.t. Natomiast "Kwalifikacja.." dotyczy innych urządzeń antenowych, to jest typ K. [...], o mocy 1 035,14 W (azymut 60°), 1 093,96 W (azymut 180°),1 086,43 W (azymut 360°), zawieszonych na wysokości odpowiednio: 14,25, 15,45 i 15,60 m n.p.t. (k. 154 akt adm.).Nadto z porównania tych dokumentów wynika, że inne były również pozostałe parametry techniczne anten stacji bazowej dotyczące sumarycznej mocy anten, tłumienia toru, zysku energetycznego oraz szerokości charakterystyki. Natomiast na podstawie kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej P. pod względem oddziaływania na środowisko sporządzonej w kwietniu 2017r. przedmiotowa stacja bazowa składa się z 3 anten sektorowych typ [...] 211, o mocy 1 492,79 W (azymut 60°), 1 364,90 W (azymut 180°),1 348,03 W (azymut 300°),, zawieszonych na wysokości odpowiednio: 14, 25m, 15,45 i 16,60 m n.p.t. W konkluzji stwierdzono, że dla przedstawionej przez inwestora konfiguracji anten sektorowych miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania żadnej z anten sektorowych, zatem rozpatrywana instalacja radiokomunikacyjna nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nie ma zatem obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia. Jednak materiał dowodowy przedstawiony przez inwestora, w którym stwierdza się, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, musi podlegać weryfikacji, sprawdzaniu w postępowaniu z udziałem stron postępowania, o których mowa w art. 28 ust. 2 prawa budowlanego. Słusznie uznano, że kwestia ta nadal nie została wyjaśniona, zasadne było zatem zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 kpa i uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego do ponownego rozpoznania.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 20102r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2017r. poz. 1369) skargę należało oddalić.