Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] maja 2003 r. znak [...] po rozpatrzeniu odwołania Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Terenowy utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003r. znak [...] odmawiającą nakazania J.B. – rozbiórki nadbudowy sklepu zlokalizowanego w H. przy ul. D. W motywach podano, że organ I instancji decyzją wydaną na podstawie art. 48 ustawy – Prawo budowlane, odmówił nakazania J.B. rozbiórki rozbudowanej części budynku sklepu zlokalizowanego na terenie Jednostki Wojskowej Nr [...] przy ul. D. Odwołanie od tej decyzji wniosła Wojskowa Agencja Mieszkaniowa Oddział Terenowy, która wnosiła o uchylenie orzeczenia organu I instancji jako naruszającego prawo.
Odwołująca się podniosła, że decyzją ostateczną Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2000r. znak [...] została utrzymana w mocy decyzja Wojewody z dnia [...] lipca 2000r., znak [...] stwierdzająca nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] listopada 1994r., znak [...], którą uchylono decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] lipca 1994r. znak [...] i zatwierdzono projekt budowlany oraz udzielono J.B. pozwolenia na rozbudowę sklepu zlokalizowanego na działce przy ul. D. Stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nastąpiło z uwagi na to, że w dacie jej wydawania J.B. nie legitymowała się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania i uznał stanowisko organu I instancji za zgodne z prawem. W okolicznościach sprawy, nie ma podstaw do przyjęcia, że J.B. dopuściła się samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r., skutkującej nakazaniem rozbiórki zrealizowanego obiektu.
W ocenie organów administracyjnych, inwestor, który prowadził roboty budowlane na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która to decyzja została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego, nie może być traktowany jako osoba dopuszczająca się samowoli budowlanej, bowiem w trakcie wykonywania robót budowlanych lub wznoszenia obiektu budowlanego działała zgodnie z prawem i posiadaną ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę.
Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że naruszenie interesów w zakresie ochrony własności rozstrzygane jest na podstawie art. 222 § 2 Kodeksu cywilnego i roszczenia z tego tytułu powinny być kierowane do sądu powszechnego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojskowa Agencja Mieszkaniowa Oddział Terenowy wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane, art. 48 ustawy – Prawo budowlane z 7 lipca 1994r. oraz art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
W ocenie skarżącej organ nadzoru budowlanego miał obowiązek – na podstawie powołanych przepisów Prawa budowlanego – nakazanie J.B. rozbiórki obiektu wzniesionego na nieruchomości będącej własnością skarżącej, ponieważ inwestorka nigdy nie legitymowała się prawem do dysponowania nieruchomością i z tego właśnie względu i z uwagi na rażące naruszenie prawa decyzja udzielająca jej pozwolenia na budowę została przez właściwy organ wyeliminowana z obrotu prawnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1260).
Zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.) prowadzenie robót budowlanych jest możliwe na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i 30.
Uzyskanie tej decyzji uprawnia inwestora do rozpoczęcia budowy i przesądza o tym, że wykonanych na jej podstawie robót nie można uznać za samowolę budowlaną, o której mowa w art. 48 ustawy Prawo budowlane, nawet jeśli następnie zostanie stwierdzona nieważność takiej decyzji. Inwestor nie może bowiem ponosić ujemnych konsekwencji wadliwych decyzji organu administracyjnego.
W świetle powyższego nie można uznać za samowolę budowlaną rozbudowy sklepu na działce przy ul. D., dokonanej przez J.B. na podstawie decyzji ostatecznej zatwierdzającej projekt i udzielającej pozwolenia na budowę.
Z tych względów organ nadzoru budowlanego nie mając podstaw do zastosowania art. 48 cyt. ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, prawidłowo odmówił wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego budynku.
Ubocznie należy stwierdzić, że skarżący może dochodzić roszczeń wynikających z naruszenia prawa własności w drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym,
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) oddalił skargę jako pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych.