Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztyniez 16 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 200/20

Uzasadnienie

Z przekazanych Sądowi akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z "[...]" Starosta "[...]" (dalej jako: "organ I instancji" zatwierdził projekt budowlany i udzielił Z. G. (dalej jako: "inwestor") pozwolenie na budowę budynku biurowo-socjalnego, wytwórni mas bitumicznych, wytwórni betonu, szczelnego zbiornika na wody opadowe przy "[...]" w "[...]", na dz. nr "[...]" - obręb ewidencyjny "[...]" – bez przyłączy.

Decyzją z "[...]" Wojewoda, na skutek odwołania L. T. (dalej jako: "skarżąca") współwłaścicielki sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji gruntów ornych i terenu przemysłowego, uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał na rozbieżności pomiędzy wnioskiem o pozwolenie na budowę, załączonym do niego projektem budowlanym i wydaną decyzją o pozwoleniu na budowę.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, mając na uwadze wskazania organu odwoławczego, organ I instancji postanowieniem z "[...]", nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego w zakresie:

1. - zapewnienia spójności zakresu zamierzenia budowlanego wskazanego w projekcie budowlanym z zamierzeniem budowlanym wskazanym we wniosku,
2. - wpisania i ujednolicenia w projekcie budowlanym nazwy zamierzenia inwestycyjnego,
3. - uwzględnienia w projekcie budowlanym budowy przyłączy i sieci,
4. - sporządzenia projektu zagospodarowania terenu na aktualnej mapie do celów projektowych, która powinna zawierać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu, linie zabudowy, osie ulic, dróg itp., ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego,
5. - wskazania w projekcie zagospodarowania terenu linii przebiegu granicy strefy "C" obszaru ochrony uzdrowiskowej,
6. - doprowadzenia projektu budowlanego do wymagań określonych w przepisach § 8 ust. 3 pkt 6 i 7, § 11, § 12 Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935),
7. - uzgodnienia lokalizacji zjazdu z zarządcą drogi,
8. - doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z decyzją o uwarunkowaniach środowiskowych z dnia 26 października 2018 r., odnośnie zapotrzebowania na wodę, zagospodarowania wód opadowych i roztopowych, odprowadzenia ścieków socjalno-bytowych, gromadzenia i magazynowania odpadów komunalnych, niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne,
9. - wskazania w projekcie budowlanym obszaru oddziaływania inwestycji,
10. - zapewnienie sprawdzenia projektu budowlanego we wszystkich branżach przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane.

Ponadto w postanowieniu tym organ wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień w zakresie rozbieżności w numeracji działek (dotyczy dz. Nr "[....]").

W dniu 1 października 2019 r. inwestor przedłożył organowi I instancji uzupełniony w wymaganym zakresie projekt budowlany wraz z wyjaśnieniami.

Decyzją z "[...]" organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę: 1. wytwórni mas bitumicznych o wydajności 120 Mg/h (kategoria obiektu budowlanego VIII), 2. wytwórni betonu o wydajności 40 m3/h (kategoria obiektu budowlanego VIII), 3. recyklera betonu ze zbiornikiem o pojemności 5 m3 (kategoria obiektu budowlanego VIII), 4. wagi samochodowej (kategoria obiektu budowlanego VIII), 5. budynku biurowo-socjalnego (kategoria obiektu budowlanego XVI) o powierzchni zabudowy - 258,98 m2, powierzchni użytkowej – 211,73 m2, kubaturze -1377,29 m3, 6. zbiornika chłonnego na wody opadowe (kategoria obiektu budowlanego XXIV), wraz z drogami, placami, chodnikami oraz sieciami i przyłączami: wodociągowym, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej oraz elektrycznym przy "[...]" na dz. nr "[...]", obr. "[...]".

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że po uzupełnieniu projektu budowlanego jest on kompletny i spełnia warunki, o których mowa w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), dalej jako: "u.p.b".

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca zarzuciła, że wytyczne Wojewody nie zostały zrealizowane. Wskazała, że decyzja jest niespójna z wnioskiem inwestora albowiem dotyczy obszaru inwestycji w zakresie wymienionych w sentencji 5 działek, gdy na drugiej stronie w pkt dotyczącym m.in. obowiązku wykonywania robót budowlanych zgodnie z projektem, planem bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pominięto działkę nr "[...]". Podniosła, że wniosek dotyczył tylko 4 działek i nie obejmował budowy recyklera, wagi samochodowej. Dostrzegła, że działka nr "[...]" nie została w ogóle objęta decyzją o uwarunkowaniach środowiskowych. Stwierdziła, że jest to brak nieusuwalny i wydane pozwolenie powinno zostać uchylone. Zauważyła, że decyzja nie wyjaśnia dlaczego pozwolenie dotyczy budowy kanalizacji deszczowej skoro we wniosku mowa jest o szczelnym zbiorniku; dlaczego przy poszczególnych obiektach wskazano na kategorię budynku, co zdaniem skarżącej narusza zasadę transparentności i k.p.a. Zarzuciła, że organ I instancji nie przeprowadził żadnych czynności sprawdzających wobec inwestora, a jedynie przyjął uzupełnienie inwestora bez kontroli, co doprowadziło do wymienionych niespójności.

Dalej skarżąca argumentowała, że inwestycja dotyczy w istocie budowy zakładu przemysłowego, co nie odpowiada przeznaczeniu produkcyjno-składowemu, przewidzianemu w planie miejscowym. Podała, że teren inwestycji leży w sąsiedztwie obszaru ochrony uzdrowiska i powinien zostać objęty zakazem budowy zakładów przemysłowych oraz obiektów o charakterze uciążliwym. Zdaniem skarżącej wydane pozwolenie na budowę jedynie zachowuje pozory zapewnienia ochrony środowiska. Wyraziła przekonanie, że decyzja środowiskowa jest nieważna z mocy prawa, gdyż ustawodawca nakazuje posiadać decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych dla zakładów przemysłowych, szczególnie w otoczeniu terenu uzdrowiskowego. W sprawie zaś wydana została decyzja o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Skarżąca podniosła, że nie zmienia powyższego okoliczność, że obszar inwestycji należy do Specjalnej Strefy Ekonomicznej, którą utworzono w celu wsparcia i przyspieszenia procesów restrukturyzacyjnych oraz stworzenia nowych miejsc pracy w regionie.

Zarzuciła, że organ I instancji nie zbadał potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i nie zweryfikował obszaru oddziaływania przedsięwzięcia. Zaznaczyła, że brak jest wnikliwej oceny usytuowania przedsięwzięcia oraz jego uciążliwości. Podniosła, że praca wytwórni odbywać się będzie w systemach zmianowych przynajmniej 5 dni w tygodniu. Wskazała na natężenie ruchu związanego z obsługą wytwórni. Stwierdziła, że nie sprawdzono wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Wytknęła brak wiedzy o warunkach w zakresie emisji hałasu do środowiska; brak warunków w zakresie gospodarki odpadami, w tym obowiązku co do uzyskania wymaganych przepisami zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami; brak warunków co do wyodrębnienia miejsca tymczasowego magazynowania odpadów powstających w wyniku prowadzonej działalności i sukcesywnego ich usuwania; brak warunków w zakresie ochrony interesów osób trzecich, w szczególności zabezpieczenia interesów osób trzecich przez zabezpieczenie przed ponadnormatywną emisją hałasu i zanieczyszczeń do powietrza w czasie realizacji i eksploatacji obiektu; brak wymogów w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko, czy wymogów w sprawie stwierdzenia konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania; brak karty informacyjnej o przedsięwzięciu z której wynikałoby czy przedmiotowe przedsięwzięcie należy do kategorii przedsięwzięć określonych w art. 59 ust 1 pkt. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Wskazała też na zaniechanie stosowania aneksu II Dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne oraz Dyrektywy Rady 90/313/EWG z dnia 7 czerwca 1990 r. w sprawie swobodnego dostępu do informacji. Podała, że w sprawie niniejszego przedsięwzięcia były wcześniej wydawane decyzje przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z "[...]", wskazujące na brak możliwości lokalizowania zakładów przemysłowych w obszarze uzdrowiska i na konieczność posiadania decyzji środowiskowej.

Ponadto, w ocenie skarżącej, inwestycja nie spełnia warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), gdyż faktyczna budowa zakładu przemysłowego mas bitumicznych wynosi ponad 1000 m2 i wymaga wydania ekspertyzy.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z "[...]", Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu

I instancji. Organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko organu I instancji co do kompletności wniosku, jego spójności i spełnienia przez inwestora wszystkich wymagań formalnych. Wskazał, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i nie jest uzależniona od zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości. Wyjaśnił, że pierwotny wniosek z 13 grudnia 2018 r. oraz oświadczenie zostały w dniu 1 października 2019 r. przez inwestora doprecyzowane co do zakresu planowanego przedsięwzięcia i terenu inwestycji. Zgodnie z uzupełnionym wnioskiem planowana inwestycja dotyczy budowy wytwórni mas bitumicznych o wydajności 120 Mg/h, wytwórni betonu o wydajności 40 m3/h, recyklera betonu ze zbiornikiem o pojemności 5 m3, wagi samochodowej, budynku biurowo-socjalnego, zbiornika chłonnego na wody opadowe, wraz z drogami, placami, chodnikami oraz sieciami i przyłączami: wodociągowym, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej oraz elektrycznym na podanych dz. nr "[...]".

Zakres zamierzenia potwierdza złożona dokumentacja projektowa. Organ odwoławczy potwierdził, że projekt budowlany spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935) w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego. Podkreślono, że załączony projekt budowlany jest kompletny. Do dokumentacji załączono prawomocną decyzję z "[...]", o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowego przedsięwzięcia, decyzję z "[...]" w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód (wprowadzenie wód deszczowych do ziemi) i wykonanie urządzenia wodnego (zbiornika). Organ odwoławczy uznał, że zaprojektowane zamierzenie inwestycyjne odpowiada wymaganiom określonym w uchwale Rady Miejskiej w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]". Wskazał, że planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie oznaczonym jako 1P.

Organ przytoczył wszystkie ustalenia planu dla analizowanego terenu i stwierdził, że planowana inwestycja oraz projekt budowalny jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnił, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do podstawowego przeznaczenia określonego w planie - zabudowy produkcyjno - składowej. Zaprojektowane obiekty budowlane (wytwórnia mas bitumicznych i betonu, recykler betonu, waga samochodowa, budynek biurowo-socjalny, zbiornik na wody opadowe) nie przekraczają ustalonej nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony terenu komunikacji publicznej 1KD. Spełnione są wskaźniki udziału powierzchni zabudowy 63,08% i powierzchni biologicznie czynnej 36,94% (66 karta projektu budowlanego). Zaprojektowany budynek biurowo-socjalny jest parterowy z dachem dwuspadowym o kącie nachylenia połaci dachowych 30°. W ramach działki zaprojektowano 6 miejsc postojowych (dla przyjętych 10 zatrudnionych pracowników należy zagwarantować miejsca postojowe w liczbie od 2,5 do 4,5).

Organ odwoławczy wyjaśnił, że dla przedmiotowej inwestycji nie mają zastosowania zakazy określone w § 10 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż zakaz lokalizowania uciążliwych obiektów budowlanych w tym zakładów przemysłowych dotyczy terenu strefy ochronnej "C" Uzdrowiska. Jak wynika zaś z załącznika do planu zagospodarowania terenu cały teren projektowanej inwestycji leży poza strefą ochronną "C" Uzdrowiska "[...]". Wskazano, że granice stref ochronnych uzdrowiska "[...]" zostały ustalone w uchwale Rady Miejskiej w "[..]" zmieniającej uchwałę w sprawie nadania statutu uzdrowisku "[...]". Organ wyjaśnił, że powoływane przez skarżącą decyzje SKO z "[...]" i pismo Ministerstwa Zdrowia Departament Organizacji Ochrony Zdrowia zostały wydane w odmiennym stanie prawnym. W dniu ich wydawania teren na którym zaprojektowano przedmiotową inwestycję faktycznie znajdował się w strefie ochronnej "C" Uzdrowiska "[...]".

Od 13 lipca 2018 r. jednak granice strefy ochronnej "C" Uzdrowiska "[...]" zostały zmienione powołaną uchwałą. Organ wykazał też, że inwestycja uwzględnia rozwiązania zastrzeżone w decyzji środowiskowej. Stwierdził, że postępowanie administracyjne w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę regulowane jest przepisami Prawa budowlanego, które nie przewidują powtórnej oceny przeprowadzonego postępowania w przedmiocie wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Podkreślono, że Wojewoda nie ma kompetencji ustawowej do postępowania weryfikacyjnego w zakresie wydanej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Organ II instancji przyjął, że brak wymienienia w orzeczeniu decyzji środowiskowej dz. nr "[...]" nie świadczy o niezachowaniu warunków robót budowlanych. Decyzja ta określa bowiem rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia mogącego zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zakres inwestycji przewidziany przez inwestora na dz. nr "[...]" nie zalicza się natomiast do przedsięwzięć mogących zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - dotyczy wagi samochodowej oraz ciągu komunikacyjnego. Organ odwoławczy stwierdził też, że umieszczenie w decyzji oznaczenia kategorii poszczególnych obiektów budowalnych w żaden sposób nie może być uznany za brak transparentności. Nie zgodził się ze skarżącą co do naruszenia k.p.a. Wskazał, że wbrew zarzutom skarżącej projekt zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji odpowiada wymaganiom określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w zakresie: usytuowania budynku, budynek biurowo socjalny usytuowano 10 m od granicy działki (jest to najmniejsza wartość, pozostałe odległości są większe) - § 12 ust. 1 pkt 1; dojść i dojazdów § 14, 15, 16; miejsc postojowych § 18, § 21 ust. 1 pkt 1 i 2; miejsca gromadzenia odpadów stałych § 22, § 23 ust. 1 pkt 1; uzbrojenia technicznego działki i odprowadzenia wód powierzchniowych, § 26 ust. 1, § 28 ust. 1, § 29. Na zakończenie organ odwoławczy wyjaśnił skarżącej, że ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko dokonała w zakresie swojej regulacji wdrożenia powołanych przez skarżącą Dyrektyw Wspólnot Europejskich.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji w związku z naruszeniem:

1. - prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez całkowite pominięcie przepisów dotyczących wymogów realizacji zakładów przemysłowych, oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego na środowisko, rozbieżności zakresu pozwolenia na budowę z decyzją Burmistrza "[...]" z dnia "[...]", zignorowania planu zagospodarowania przestrzennego odnośnie zakazu budowy uciążliwych obiektów oraz przemysłowych w otoczeniu uzdrowiska;
2. - przepisów postępowania, które ma istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie i brak wyjaśnienia pod względem faktycznym i prawnym uzasadnienia decyzji, w szczególności pod kątem stwierdzenia, że projekt budowlany zawiera wszelkie elementy gwarantujące zachowanie obniżonego poziomu hałasu oraz standardów ochrony środowiska.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła takie same argumenty jak w odwołaniu. Akcentowała, że celem inwestycji jest produkcja mas bitumicznych i betonu na skalę przemysłową. W odczuciu skarżącej organy starają się siłowo przeforsować realizację przedsięwzięcia kosztem istnienia nienaruszalności otoczenia uzdrowiska i kosztem ochrony środowiska. Stwierdziła, że Rada Miasta w "[...]" podjęła uchwałę zmieniającą granice strefy ochronnej "C" Uzdrowiska "[...]" pod wyraźne zamówienie na wykonanie przedmiotowej inwestycji. Wojewoda winien stwierdzić nieważność tej uchwały lub ją zaskarżyć.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 16 lipca 2020 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę. Podniósł, że pozwolenie na budowę zostało wydane z naruszeniem prawa, niezgodnie z ustawą o ochronie środowiska. Podał, że przepisy zostały naruszone na etapie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazał, że decyzja o pozwoleniu na budowę powinna być poprzedzona wydaniem decyzji środowiskowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zasada legalności, wyrażona w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2019 r. poz. 2167) obliguje sądy administracyjne do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny może wzruszyć zaskarżoną decyzję jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r. poz. 2325.) – zwanej dalej "p.p.s.a.").

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Przy czym przez pojęcie "sprawa" należy rozumieć przedmiot zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot (por. uchwała NSA z dnia 3 lutego 1997r. sygn. akt OPS 12/96, ONSA 1997, nr 3 poz. 104). Powyższe oznacza, że rozpatrując skargę na decyzję o pozwoleniu na budowę Sąd nie może w niniejszej sprawie weryfikować pod względem zgodności z prawem cytowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy powoływanej uchwały Rady Miasta w "[...]" z "[...]" zmieniającej granice strefy ochronnej "C" Uzdrowiska "[...]". Akty te podlegają odrębnemu zaskarżeniu, a do czasu ich obowiązywania mają moc wiążącą.

Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przedsięwzięcie ma być realizowane na obszarze Specjalnej Strefy Ekonomicznej przeznaczonej pod zabudowę produkcyjno-składową z infrastrukturą towarzyszącą. Teren objęty wnioskiem znajduje się poza strefą ochronną "C" Uzdrowiska "[...]", co przyznaje sama skarżąca, kwestionując legalność obowiązujących aktualnie granic tej strefy, których zmiana spowodowała dezaktualizację wcześniejszych rozstrzygnięć środowiskowych, na które powołuje się skarżąca, co prawidłowo wyjaśnił organ odwoławczy. Zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 1 cytowanego planu miejscowego zakaz lokalizowania uciążliwych obiektów budowlanych w tym zakładów przemysłowych dotyczy tylko terenu położonego w obszarze ochrony uzdrowiskowej w strefie ochronnej "C". Tym samym zakazu tego nie można rozszerzać na tereny położone poza wyznaczoną strefą ochronną. Nie jest też zasadne stanowisko skarżącej, że inwestycja jest sprzeczna z produkcyjno-składowym przeznaczeniem terenu, ponieważ w przekonaniu skarżącej wnioskowane zamierzenie dotyczy produkcji na skalę przemysłową.

Z uwagi na brak definicji legalnej odwołać należy się do słownikowej definicji terminów "przemysł" i "produkcja". Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN przemysł to produkcja materialna polegająca na wydobywaniu z ziemi bogactw naturalnych i wytwarzaniu produktów w sposób masowy przy użyciu urządzeń mechanicznych. Z kolei "produkcja" oznacza zorganizowaną działalność mającą na celu wytwarzanie jakichś towarów, usług lub dóbr kultury. Definicji tej odpowiada wytwórnia mas bitumicznych i betonu będąca przedmiotem wniosku wraz z towarzyszącymi jej obiektami i urządzeniami technicznymi tworzącymi jedno zorganizowane przedsięwzięcie (por. wyrok NSA z 27 października 2016 r., sygn. akt II OSK 184/15, publ. na stronie orzeczenia.snsa.gov.pl).

Nie jest możliwe też na obecnym etapie kwestionowanie ustaleń ostatecznej decyzji Burmistrza ‘[...]" z "[...]", którą stwierdzono brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia i jednocześnie ustalono warunki i wymagania dotyczące realizacji i funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia. Art. 86 pkt 2 cytowanej przez skarżącą ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz.U. z 2020 r. poz. 283) wyraźnie stanowi, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1, czyli też decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 tej ustawy). Decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach jest też decyzja stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Wynika to jednoznacznie z treści art. 84 tej ustawy. Zgodnie z ust. 1 tego artykułu decyzja stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wydawana po uzyskaniu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska i właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Decyzja taka może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c (art. 84 ust. 2). W myśl art. 84 ust. 2 tej ustawy charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z powyższymi unormowaniami, wbrew stanowisku skarżącej, inwestor nie musiał przedkładać organowi architektoniczno-budowlanemu karty informacyjnej o przedsięwzięciu i organy orzekające nie musiały powtórnie analizować oddziaływania inwestycji na środowisko, gdyż nie jest to przedmiotem postępowania o pozwolenie na budowę.

Prawidłowo organ odwoławczy wskazał skarżącej, że pozwolenie na budowę wydawane jest w trybie ustawy Prawo budowlane, która jasno określa zakres tego postępowania. Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 u.p.b. pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

W rozpatrywanym przypadku ocena taka została przeprowadzona, co potwierdza ostateczna decyzja Burmistrza "[...]" z "[..]" i rolą organu architektoniczno-budowlanego jest tylko dopilnowanie, aby projekt budowlany respektował warunki i wymagania w niej określone, skoro ustawodawca wprost wyartykułował, że jest ona wiążąca przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Stosownie do art. 35 ust. 1 u.p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

1. 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
2. 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
3. 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.
4. 7. Na zasadzie art. 35 u.p.b. zadaniem organu architektoniczno-budowlanego jest ustalenie, jakie wymagania ze względu na charakter sprawy powinien spełnić inwestor, a następnie sprawdzenie, czy zostały spełnione. W razie ustalenia, że nie wszystkie wymogi określone w art. 35 ust. 1 u.p.b. zostały spełnione, organ działając na podstawie art. 35 ust. 3 u.p.b. nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości. Art. 35 ust. 3 u.p.b. ma na celu doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z prawem, ale w zakresie wskazanym w art. 35 ust.
5. 1. Oznacza to, że organ architektoniczno-budowlany nie analizuje zasadności rozwiązań przyjętych w odrębnych aktach prawnych, czy projektowanych przez inwestora, ale czuwa, aby zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 35 ust. 1 u.p.b. Dlatego bezpodstawnie skarżąca zarzuca organom orzekającym naruszenie art. 7, art. 8 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieustalenie elementów gwarantujących zachowanie obniżonego poziomu hałasu oraz standardów ochrony środowiska. Ustaleń takich dokonuje się w odrębnym postępowaniu środowiskowym, którego wyniki musi respektować projekt budowlany podlegający zatwierdzeniu przez organ architektoniczno-budowlany. W rozpatrywanym przypadku w projekcie budowlanym uwzględnione zostały wszystkie wymagania określone w decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych z "[...]", co potwierdziła analiza akt administracyjnych sprawy. Przekonanie skarżącej, że wymagania te są niewystarczające stanowi jedynie polemikę z ostateczną decyzją o uwarunkowaniach środowiskowych i nie ma znaczenia dla oceny przedłożonego projektu budowlanego. Ponadto, jak wynika z przywołanego art. 86 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 tj. m.in. decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (pkt 3), jednakże owo związanie odnosi się do charakterystycznych parametrów danej inwestycji i jej oddziaływania na środowisko, nie zaś do wyznaczonego obszaru oddziaływania przedsięwzięcia na potrzeby prowadzonego postępowania. Poza tym przepisy regulujące procedurę wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia nie wymagają, by rozstrzygnięcie to zawierało wskazanie konkretnych numerów działek ewidencyjnych wskazując tylko ogólnie o potrzebie podania miejsca realizacji przedsięwzięcia, jak stanowi art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o udostępnianiu informacji.

Wbrew twierdzeniu skarżącej uzupełniony przez inwestora wniosek jest kompletny i spójny z wydanym pozwoleniem na budowę oraz poprzedzającą go decyzją środowiskową. Projektant przy każdym z wnioskowanych obiektów określił jego kategorię i organ uwzględnił to w wydanym pozwoleniu. Każdy z obiektów budowlanych podlega klasyfikacji. Kategorie obiektów budowlanych określa załącznik do u.p.b.

Odnosząc się do zarzutu braku wymienienia w decyzji środowiskowej działki nr "[...]" objętej wnioskiem i pozwoleniem, to wyjaśnić należy, że zgodnie z decyzją podziałową z "[...]" jest to droga wewnętrzna o pow. 0,3328 ha, stanowiąca dojazd do działek o nr "[...]". Zgodnie z wnioskiem na drodze tej zaprojektowano wagę samochodową najazdową. Sama działka, jak i projektowana waga do ważenia pojazdów, w celu przestrzegania przepisów ustawy o transporcie drogowym, bez wątpienia jest funkcjonalnie związana z planowanym przedsięwzięciem, stanowiąc jedną ze składowych zorganizowanej całości. Sama działka jak i waga pełni przy tym jedynie służebną rolę względem całego zamierzenia i nie wpływa w żaden sposób na ocenę parametrów przedsięwzięcia ustalonych w decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Co istotne przeznaczenie działki nr "[...]" było oczywiste w dacie wydawania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, jako działki drogowej umożliwiającej komunikację działek nr "[...]" z drogą publiczną.

Chociaż było oczywiste, że działka nr "[...]" będzie funkcjonalnie powiązana z terenem inwestycji, decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych nie musiała w ogóle tej działki wymieniać, a inwestor nie musiał jej zgłaszać, ponieważ na jej terenie nie przewidziano w ogóle do realizacji obiektów, które w sposób chociażby potencjalny mogły wpływać znacząco na środowisko. Nie sposób uznać, aby urządzenie drogi wewnętrznej z wagą najazdową mogło wpłynąć na zmianę sposobu oddziaływania inwestycji, który został już przeanalizowany i rozstrzygnięty ostateczną decyzją z "[...]". Decyzja ta obowiązuje dalej dla działek nr"[...]" w niezmieniony sposób. Lokalizacja zasadniczych obiektów budowlanych jak i parametry produkcyjne wytwórni, brane pod uwagę przy ocenie oddziaływania inwestycji na środowisko, pozostają takie same jak w decyzji środowiskowej.

Jednocześnie inwestor zasadnie uwzględnił we wniosku wszystkie działki objęte zamierzeniem budowlanym, gdyż wymaga tego art. 33 ust. 1 u.p.b. Zgodnie z tym unormowaniem pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego.

W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego.

Sąd nie stwierdził zarzucanej w skardze niespójności decyzji o pozwoleniu na budowę, wobec braku wymienienia działki nr "[...]" w pkt określającym warunki realizacji robót. W pkt tym wskazano, że roboty należy wykonywać w sposób zgodny z zatwierdzonym projektem, a więc dotyczy to także działki nr "[...]", która została objęta projektem. Natomiast jak już wyjaśniono do działki nr "[...]" nie ma zastosowania w ogóle decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych.

Odnosząc się na koniec do argumentów skarżącej o niewłaściwym zastosowaniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wyjaśnić należy, że skarżąca błędnie interpretuje § 2 ust. 1, 2 i 3a tego rozporządzenia. Unormowania te stanowią, że przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2 (ust.1). W myśl ust. 2 przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania:

1. 1) budynków o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 1000 m2, 2) budynków o powierzchni użytkowej przekraczającej 1000 m2, o których mowa w art. 5 ust. 7 pkt 1-4 i 6 (2) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - wymagania, o których mowa w § 1, mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. Tak samo ekspertyza może uzasadnić wprowadzenie innych rozwiązań technicznych przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków istniejących o powierzchni użytkowej przekraczającej 1000 m2 (ust.3a). Skarżąca mylnie na podstawie tych przepisów sumuje powierzchnie zabudowy wszystkich przewidzianych do realizacji obiektów budowlanych i uznaje, że skoro łączna powierzchnia zabudowy przekracza 1000 m2, to wymagana jest ekspertyza właściwej jednostki badawczo-rozwojowej. Po pierwsze § 2 ust. 2 i 3a odnosi się tylko do budynków. Zgodnie z art. 3 pkt 2 u.p.b. budynek to obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Tym samym przepisów tych nie stosuje się do innych obiektów budowlanych. Poza tym żądanie ekspertyzy jest uzasadnione tylko wówczas, gdy zachowanie standardów gwarantowanych tym rozporządzeniem nie jest możliwe w sposób nim określony.

W rozpatrywanym przypadku taka sytuacja nie występuje, co wykazał w uzasadnieniu organ II instancji.

W tym stanie rzeczy skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.