Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę G.L. i J.G. (k. 59 akt).
W wyniku uwzględnienia wniosku skarżących, postanowieniem z dnia 3 stycznia 2012 r. zwolniono ich od kosztów sądowych i ustanowiono dla nich radcę prawnego (k. 377).
N.W., którego Okręgowa Izba Radców Prawnych "[...]" wyznaczyła na tej podstawie do pełnienia funkcji pełnomocnika, sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Zarzucając iluzoryczności uzyskanej pomocy prawnej, skarżący zwrócili się "o ustanowienie (...) adwokata (...) w miejsce ustanowionego radcy prawnego" (k. 396-398, 426-427).
W dniu 29 marca 2012 r. przedłożyli oni Sądowi pismo informujące wyznaczonego radcę prawnego o wypowiedzeniu pełnomocnictwa.
Wobec powyższego stwierdza się, co następuje:
Jeśli stronie zostało przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym, to ponowny wniosek w tym przedmiocie jest bezzasadny. Strona nie może skutecznie domagać się od sądu przyznania kolejnego prawa pomocy ponieważ jej prawo w tym zakresie zostało skonsumowane. Wyznaczenie przez korporację prawniczą pełnomocnika z urzędu i sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stanowiło wykonanie wydanego w sprawie postanowienia o przyznaniu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Rola sądu ogranicza się bowiem, zgodnie z art. 253 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), do wystąpienia do właściwego organu samorządu zawodowego (w tym przypadku Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w Olsztynie) o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 marca 2012 r., sygn. akt II FZ 29/12, publ. w Internecie - http:// orzeczenia.nsa.gov.pl/).
W tym stanie rzeczy wniosek przedstawiony do rozpoznania referendarzowi rozstrzygnięty został - według art. 258 § 2 pkt 7 w/w ustawy - postanowieniem o odmowie przyznania prawa pomocy.