Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztyniez 25 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 386/13

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 28 marca 2012 r. Przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o. wystąpiło do Prezydenta O. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na rozbudowę i remont budynku z przeznaczeniem na budynek mieszkalno - usługowy w O. przy ul. "[...]" na działce ewidencyjnej nr "[...]", obręb geodezyjny "[...]".

Prezydent O. decyzją z dnia 25 października 2012 r., Nr "[...]", działając na podstawie: art. 28 ust. 1, 2 i 3, art. 33 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 1 i 4, art. 36 ust. 1, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę w zakresie rozbudowy i remontu budynku z przeznaczeniem na funkcję mieszkalno usługową w O. przy ul. "[...]", na działkach nr: "[...]".

Od decyzji z dnia 25 października 2012 r. odwołał się T. K. zarzucając, iż został wykluczony z postępowania prowadzonego przez Miejskiego Konserwatora Zabytków. Podniósł, iż wszystkie postępowania dotyczące powyższej sprawy prowadził Prezydent O., dlatego też chciałby uczestniczyć we wszystkich postępowaniach na prawach strony. Tymczasem był uznany za stronę tylko w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji celu publicznego i decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto stwierdził, iż wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę na przedmiotową inwestycję mogłoby zostać wydane dopiero po wznowieniu postępowania przez Miejskiego Konserwatora Zabytków w sprawie decyzji zezwalającej na prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich i budowlanych w budynku przy ulicy "[...]" w O. Dodał również, że zatwierdzony projekt nie spełnia wymagań warunków zabudowy.

W piśmie procesowym z dnia 28 lutego 2013 r. T. K. dodatkowo podniósł, iż Miejski Konserwator Zabytków wznowił postępowanie w sprawie wydania decyzji zezwalającej na prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich i budowlanych w budynku przy ul. "[...]" w O. twierdząc, iż w zawiązku z powyższym nie ma podstaw prawnych do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto stwierdził, iż projektowana rozbudowa będzie monstrualna. Gzymsy oficyny zostaną podniesione o 2 m wyżej. W związku z tym będzie ona dominowała nad budynkiem głównym, jak również nad całą zabytkową okoliczną zabudową. Dodał, iż w dokumentacji techniczno konstrukcyjnej jest błąd w przedstawieniu istniejącej konstrukcji budynku. Nie występuje korelacja na przekrojach i rzutach z jego budynkiem. Stwierdził również, iż z dokumentacji wynika, że nie zostanie zachowana jakakolwiek substancja zabytkowa w trakcie remontu i rozbudowy budynku przy ul. "[...]".

Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda decyzją z dnia 4 marca 2013 r., Nr "[...]", działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.), uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 25 października 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Argumentował m.in., iż z zebranego materiału dowodowego wynika, że Prezydent swoje postępowanie przeprowadził z naruszeniem zasad określonych w art. 7 i 64 § 2 k.p.a. Mianowicie, wnioskodawca wnioskował o wydanie decyzji o pozwolenie na rozbudowę i remont budynku z przeznaczeniem na budynek mieszkalno usługowy na działce ewidencyjnej nr "[...]", obręb geodezyjny "[...]". Jednak załączony do wniosku projekt budowlany obejmuje roboty budowlane dodatkowo na działkach o numerach "[...]". Z akt sprawy wynikało, że organ pierwszej instancji nie zwrócił uwagi na rozbieżności występujące pomiędzy treścią wniosku a zakresem robót budowlanych wskazanych w projekcie budowlanym.

Organ pierwszej instancji winien zażądać w trybie artykułu 64 k.p.a. uzupełnienia wniosku o doprowadzenie zgodności wniosku z projektem budowlanym. Ponadto, organ pierwszej instancji swoje postępowanie przeprowadził z naruszeniem zasad określonych wart. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, bowiem do wniosku o pozwolenie na budowę zostało dołączone oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wypełnione nieprawidłowo oraz niezawierające działki numer "[...]", na której zaprojektowano przyłącze kanalizacji sanitarnej i deszczowej.

Ponadto w punkcie 6 powyższego oświadczenia nie podano właścicieli nieruchomości, do których prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika ze stosunku zobowiązaniowego. W oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane inwestor powinien wymienić wszystkie działki. W związku z powyższym inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością do działki nr "[...]". Nadto, inwestor do projektu budowlanego dołączył decyzję Prezydenta Miasta "[...]" Nr "[...]" z dnia 20 kwietnia 2005 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na rozbudowie i remoncie budynku z przeznaczeniem na budynek mieszkalno - usługowy przy ul. "[...]" w O., działki nr "[...]" obręb "[...]". Projekt budowlany nie jest zgodny z zakresem robót wskazanych w powyższej decyzji.

Ponadto, do wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji nie dołączono informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, co jest obowiązkiem projektanta. Odnosząc się do twierdzeń T. K. zawartych w piśmie procesowym z dnia 28 lutego 2013 r. Wojewoda wskazał, iż niezasadna jest obawa dotycząca dominacji oficyny nad budynkiem głównym, bowiem kalenica oficyny jest niższa od kalenicy budynku głównego. Odnosząc się z kolei do zarzutów dotyczących braku korelacji między budynkiem przy ul. "[...]" i budynkiem przy ul. "[...]" oraz braku zachowania substancji zabytkowej Wojewoda wyjaśnił, iż projekt budowlany w części konstrukcyjnej szczegółowo przedstawia sposób pogłębienia fundamentów istniejących oraz sposób zaprojektowania ściany żelbetowej, w odległości 250 cm od wspólnej ściany szczytowej, oddzielającej część podpiwniczoną od niepodpiwniczonej, przylegającej bezpośrednio do budynku istniejącego.

Z obliczeń konstrukcyjnych wynika, że strop nad parterem zaprojektowano jako oddylatowany od budynku sąsiedniego. Dodał również, że przewidziany został stan zachowania konstrukcji istniejącego budynku. Zachowane zostaną również elementy budynku, które wymagają remontu.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody z dnia 4 marca 2013 r. wywiódł do Sądu T. K. podnosząc, iż pomimo tego, że zakwestionowaną decyzję uważa za zasadną i w pełni się z nią zgadza, ale nie zgadza się z częścią jej uzasadnienia. Podniósł w tym zakresie, że:

1. 1. Nieprawdziwe jest twierdzenie Wojewody, że miejski konserwator zabytków jest innym organem niż Gmina i Prezydent Miasta, co w konsekwencji spowodowało wykluczenie skarżącego z postępowania administracyjnego dotyczącego wydania pozwolenia na budowę w pierwszym stadium postępowania administracyjnego.
2. 2. Wojewoda stwierdza nieprawdę wskazując, iż organ administracji miał prawo wyłączyć skarżącego z postępowań prowadzonych przez miejskiego konserwatora zabytków ponieważ było to postępowanie w innej sprawie, co jest nieprawdą bowiem toczy się tylko jedno postępowanie w tej samej sprawie.
3. 3. Nieprawdą jest, że postępowanie wznowieniowe prowadzone przez konserwatora zabytków w sprawie decyzji z 2011 r. oraz decyzji z 2012 r. jest postępowaniem nadzwyczajnym i nie ma wpływu na prowadzenie postępowania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.
4. 4. Nieprawdą jest, że projektowana rozbudowa jest zgodna z zaleceniami konserwatorskimi.
5. 5. Wojewoda powtarza nieprawdę w swojej decyzji stwierdzając, że pomiędzy istniejącym budynkiem zaprojektowano łącznik z kalenicą prostopadłą do budynku głównego, kiedy projektowany obiekt nie posiada łącznika i jest integralną częścią istniejącego budynku, a poprzez zaprojektowaną bryłę będzie dominował nad całym istniejącym zabytkowym otoczeniem.
6. 6. Wykluczenie skarżącego z postępowania doprowadziło do możliwości wydania niezgodnego z warunkami lokalizacji pozwolenia na budowę.
7. 7. Wojewoda stwierdza nieprawdę w sprawie niezasadności zarzutu o braku korelacji na rzutach i przekrojach w stosunku do budynku skarżącego.
8. 8. Nieprawdą jest stwierdzenie, że "projektant szczegółowo opisał konstrukcję" oparcia nowej konstrukcji budynku, ponieważ przedstawiony w dokumentacji sposób wykonania 2-ch słupów nośnych ze stopami fundamentowymi przy sąsiednim budynku spowodowuje zniszczenie wspólnej ściany szczytowej oraz zniszczenie budynku skarżącego.
9. 9. Błędne jest stwierdzenie Wojewody, że nie zostanie zachowana substancja zabytkowa remontowanego budynku.
10. 10. Inwestor, zamiast zmienić projekt na zgodny z warunkami lokalizacji, wyeliminował skarżącego z postępowania administracyjnego, co doprowadziło do niemożliwości dokonania rzetelnej analizy projektu.

Konkludując podniósł, iż nie zgadza się z argumentami Wojewody zawartymi w jego decyzji, a dotyczącymi posiadania przez projektantów odpowiednich uprawnień i pieczątek, co nie zostało wzięte przez organ pod uwagę na etapie opracowania zakwestionowanej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje

Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" p.p.s.a.

Stosownie do uregulowania art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd zważył, że Wojewoda prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne, ustalił stan faktyczny i wydał rozstrzygnięcie odpowiadające prawu.

Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Na mocy art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza:

1. 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2. 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3. 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; oraz
4. 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W cytowanym przepisie art. 35 Prawa budowlanego został określony zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Warto zwrócić uwagę, że właściwy organ został przede wszystkim pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu – ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie).

Do obowiązków organu administracji architektoniczno – budowlanej należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 ustawy) uprawnienia budowlane.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ pierwszej instancji uznał, że złożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnego z przepisów prawa budowlanego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Konsekwencją powyższego stanowiska było wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Odwołanie od tej decyzji złożył T. K. - właściciel sąsiedniej nieruchomości. Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda uchylił decyzję o pozwoleniu na budowę. Skargę do sądu administracyjnego złożył T. K. Wskazać ponadto należy, iż zgodnie z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organ prowadzący postępowanie ma obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością.

Z kolei art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wykonanie wymogów wynikających z przywołanych przepisów jest konieczne dla prawidłowego ustalenia normy prawnej znajdującej zastosowanie w danej sprawie, a w konsekwencji, ustalenia sytuacji prawnej stron postępowania, zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Jednym z podstawowych warunków prawidłowego zastosowania normy prawnej jest ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy i skonfrontowanie go ze stanem faktycznym opisanym w danej normie w celu ustalenia ich zgodności. Stanowisko organu prowadzącego postępowanie winno zaś znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, skonstruowanym stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Przywołane wyżej zasady, na mocy art. 140 k.p.a., znajdują odpowiednie zastosowanie w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie administracyjne jest bowiem postępowaniem dwuinstancyjnym, co oznacza, że każda sprawa będąca przedmiotem rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przed organem pierwszej instancji podlega, na skutek złożenia środka zaskarżenia, ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu w pełnym zakresie przed organem drugiej instancji.

Analiza materiału dowodowego sprawy wskazuje, że Wojewoda nie naruszył powyżej wskazanych zasad procesowych, a w szczególności wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, dlaczego decyzja organu pierwszej instancji nie mogła pozostać w obrocie prawnym. Mianowicie, Wojewoda przeanalizował cały przebieg postępowania, ocenił zgromadzony przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy i zasadnie stwierdził, że załączony do wniosku projekt budowlany obejmuje roboty budowlane dodatkowo na działkach o numerach "[...]" (projektowana rozbudowa - część nadwieszona, przyłącze kanalizacji deszczowej, przebudowa sieci i przyłącza cieplnego), "[...]" (projektowana rozbudowa - część nadwieszona, przyłącze kanalizacji deszczowej, przebudowa sieci i przyłącza cieplnego), "[...]" (przebudowa sieci i przyłącza cieplnego), "[...]" (przyłącze kanalizacji sanitarnej i deszczowej). Z materiału dowodowego wynika, że organ pierwszej instancji nie zwrócił uwagi na rozbieżności występujące pomiędzy treścią wniosku, a zakresem robót budowlanych wskazanych w projekcie budowlanym.

Słuszne zatem jest twierdzenie organu odwoławczego, że organ pierwszej instancji winien zażądać w trybie artykułu 64 k.p.a. uzupełnienia wniosku o doprowadzenie zgodności wniosku z projektem budowlanym. Zgodzić ponadto należy się z Wojewodą, iż wobec rozbieżności pomiędzy treścią decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego a treścią projektu budowlanego organ pierwszej instancji powinien, stosownie do art. 35 Prawa budowlanego, zażądać od inwestora uzupełnienia wniosku o doprowadzenie do zgodności pomiędzy tą decyzją, a projektem budowlanym. Znajdujące oparcie w materiale dowodowym sprawy jest stanowisko Wojewody wskazujące, iż organ pierwszej instancji naruszył art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego bowiem powinien zwrócić się do inwestora o przedłożenie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego, uwzględnianej w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (art. 20 ust. 1 pkt 1b).

Dodatkowo organ pierwszej instancji powinien zobowiązać inwestora do wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością do działki nr "[...]", a zaniechanie powyższego stanowiło naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego.

Wskazane powyżej okoliczności jednoznacznie wskazują na błędnie przeprowadzoną przez organ pierwszej instancji analizę przedłożonego mu wniosku i projektu budowlanego, czego następczym skutkiem było naruszenie przepisów prawa procesowego, a w konsekwencji prawa materialnego. Uchybienia organu pierwszej instancji zostały dostrzeżone przez organ odwoławczy, co doprowadziło do podjęcia przez ten organ decyzji kasacyjnej. W ocenie Sądu, stwierdzenie w decyzji organu odwoławczego, że nie zostały spełnione wymagania do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, przy jednoczesnym szczegółowym, i znajdującym potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy, umotywowaniu powyższego stwierdzenia, było wystarczającą przesłanką do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Zauważyć przy tym należy, że powyższe stanowisko Wojewody w pełni podziela skarżący wskazując w uzasadnieniu skargi, że zakwestionowaną decyzję uważa za zasadną i w pełni się z nią zgadza.

Odnosząc się do enumeratywnie przedstawionych zarzutów skargi, przede wszystkim należy wyjaśnić stronie skarżącej, iż w postępowaniu dotyczącym zezwolenia na prace budowlane na terenie objętym ochroną konserwatora zabytków (jak w niniejszej sprawie) zabezpieczenie interesu społecznego w postaci ochrony zabytków, realizowane jest wyłącznie przez organy konserwatorskie – a więc organy administracji publicznej wyspecjalizowane i wyposażone w odpowiednie, ale inne niż posiadają organy architektoniczno-budowlane, kompetencje. Powyższe wynika m.in. z istoty instytucji udzielania zezwoleń na dokonywanie prac budowlanych przy zabytku, w których dokonywana jest ocena projektowanych robót z uwagi na zachowanie zabytku, czy też objętego ochroną układu przestrzennego. Bez wątpienia skarżący posiada w niniejszej sprawie indywidualny interes prawny w ochronie własnego budynku przed ewentualnym oddziaływaniem robót budowlanych, i może go realizować w oparciu o przepisy Prawa budowlanego – skarżący skorzystał z powyższego uprawnienia m.in. kwestionując legalność decyzji Prezydenta i Wojewody w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Natomiast kwestia, czy skarżący mógł uczestniczyć na prawach strony w postępowaniu prowadzonym przez miejskiego konserwatora zabytków na podstawie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, które wbrew twierdzeniom skargi jest postępowaniem oddzielnym od postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, jako nie należąca do przedmiotu niniejszej sprawy, nie mogła być oceniona przez Sąd. Z materiału dowodowego sprawy wynika jednakże, że powyższa kwestia będzie przedmiotem oceny Miejskiego Konserwatora Zabytków, który postanowieniem z dnia 4 lutego 2013 r. wznowił postępowanie administracyjne w przedmiocie udzielenia pozwolenia na prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich i budowlanych w budynku przy ul. "[...]".

Tym samym kwestia udziału skarżącego w postępowaniu przed organem konserwatorskim zostanie przesądzona w toczącym się w bardzo zawężonych ramach nadzwyczajnym (co nie ulega wątpliwości że takim ono jest) postępowaniu wznowieniowym. Jeżeli skarżący zostanie dopuszczony do udziału w tamtym postępowaniu jako strona i na skutek jego działań wydana w nim decyzja Prezydenta z dnia 6 września 2012r. udzielająca pozwolenia na prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich i budowlanych w budynku przy ulicy "[...]" w O. ulegnie zmianie to wynik tej sprawy będzie musiał być uwzględniony w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w zakresie rozbudowy i remontu budynku przy ulicy "[...]" w O. w postępowaniu zwyczajnym lub nadzwyczajnym. Na dzień wydania zaskarżonej do Sądu decyzji Wojewody, decyzja Prezydenta z dnia 30 września 2011r. (ze zmianami z dnia 6 września 2012 r.) udzielająca pozwolenia na prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich i budowlanych w budynku przy ulicy "[...]" w O. była ostateczna.

Z wynikającej z art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji ostatecznych wynika, że decyzje te obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym (domniemanie mocy obowiązującej decyzji). Zatem decyzja ta wiązała organy architektoniczno-budowlane przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę wydanych w kontrolowanym przez Sąd postępowaniu.

Ponadto, Sąd nie mógł podzielić zarzutów wskazujących, iż projektowana rozbudowa jest niezgodna z zaleceniami konserwatorskimi co spowoduje, że nie zostanie zachowana substancja zabytkowa remontowanego budynku, bowiem ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy projektu budowlanego wynika, jak to słusznie wskazał organ drugiej instancji, że inwestycja polegająca na rozbudowie i remoncie budynku z przeznaczeniem na budynek mieszkalno - usługowy w O. przy ul. "[...]" uwzględnia zalecenia konserwatorskie wynikające z decyzji z dnia 20 czerwca 2005 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w tym obowiązek zachowania substancji zabytkowej budynku i w projekcie dochowano warunków zapobiegających uszkodzeniu lub zniszczeniu zabytku zawartych w decyzji Prezydenta O. (Miejskiego Konserwatora Zabytków) z dnia 30 września 2011r. (ze zmianami z dnia 6 września 2012 r.). Okoliczności na to wskazujące szeroko przedstawił Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i zbędnym jest ich ponowne tu powtarzanie.

Odnosząc się z kolei do zarzutów przedstawionych w punktach nr 5, 7 i 8 skargi wyjaśnić należy, że za szczegółowe rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym odpowiada projektant, a organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest władny rozwiązań tych kontrolować. Uprawnienia organu architektoniczno budowlanego szczegółowo przedstawiono wyżej. Przepis art. 35 Prawa budowlanego nie przewiduje prawa organu architektoniczno-budowlanego do sprawdzania szczegółowych rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym, celowości i racjonalności poszczególnych robót, a także realnej możliwości ich wykonania. Wynika to z obowiązków nałożonych w powyższym zakresie na projektanta i projektanta sprawdzającego wskazanych w art. 20 prawa budowlanego. Organ architektoniczno-budowlany sprawdza uprawnienia tych osób i ich oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Zaświadczenia o uprawnieniach i stosowne oświadczenia projektantów sporządzających i sprawdzających projekt przebudowy i rozbudowy budynku będącego przedmiotem niniejszej sprawy zostały załączone do tego projektu, zatem zastrzeżenia i obawy skarżącego do szczegółowych rozwiązań zastosowanych w projekcie, szczególnie konstrukcyjnych, jako nie poparte dowodami przeciwnymi nie mogą być uwzględnione.

Ponadto wyjaśnić należy skarżącemu, że będzie on miał możliwość przedstawienia swoich argumentów, w tym dotyczących projektu budowlanego, w ponownie przeprowadzonym postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę, w którym będzie uczestniczył na prawach strony.

Reasumując, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły zostać podzielone, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę oceniając legalność zakwestionowanej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.