Uzasadnienie
Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że dnia 16 października 2019 r. wpłynął do Prezydenta A wniosek pełnomocnicika spółki A w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora A o wysokości całkowitej 43,30 m n.p.t. z dwoma antenami sektorowymi, urządzeniami sterującymi i energetyczną wewnętrzną linią zasilającą w A przy ul. A, na działce nr "[...]", obręb A w A. Prezydent A (organ I instancji) decyzją z "[...]" zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wnioskowaną budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa A (skarżąca, strona skarżąca), reprezentowana przez radcę prawnego. Skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu architektury na okoliczność naruszenia przez planowaną budowę ładu architektoniczno-przestrzennego oraz dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu wyceny nieruchomości na okoliczność wpływu projektowanej inwestycji na wartość nieruchomości znajdujących się w bezpośredniej bliskości ww. działki, z uwzględnieniem wartości lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach wielorodzinnych przy ul. A w A. W uzasadnieniu odwołania skarżąca spółdzielnia zarzuciła, że decyzja na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej została wydana z naruszeniem przepisów bez konieczności wymogu uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz bez żadnej analizy dotyczącej tego, że konstrukcja wieży nie spowoduje przesłaniania i zacieniania domów mieszkalnych. Ponadto skarżąca zakwestionowała działanie organu I instancji dotyczące możliwości zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania.
Wojewoda (Wojewoda, organ odwoławczy) decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podniósł, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę przedłożył cztery egzemplarze projektu budowlanego, wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Do projektu budowlanego dołączona została decyzja z "[...]" o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym.
Do dokumentacji załączono również uzgodnienie lokalizacji przedmiotowej stacji bazowej z Szefostwem Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z "[...]". Zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, złożono oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.
Odnośnie do zarzutów, że powyższa inwestycja będzie powodować przesłanianie i zacienianie okolicznych budynków wielorodzinnych wyjaśniono, że najbliższa zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna usytuowana jest na działce, na której lokalizuje się projektowany masz telefonii komórkowej w odległości 16,6 m od istniejącego budynku.
Co do naruszenia ładu architektoniczno-przestrzennego wskazano, że podstawą lokalizacji takiej inwestycji jest decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego, która wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej. Właściwy organ nie może zaś odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli nieruchomość nie jest objęta planem miejscowym, a zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.
Podniesiono również, że zarzut skarżącej dotyczący uwzględnienia wyceny wartości rynkowej nieruchomości znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej inwestycji z uwzględnieniem wartości lokali mieszkalnych, nie może być przedmiotem rozpatrywania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.
Skargę na decyzję Wojewody wywiodła skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Skarżąca zwróciła się o przeprowadzenie dowodów z opinii biegłego we wskazanym przez nią zakresie dotyczącym naruszenia przez inwestycję ładu przestrzennego oraz obniżenia wartości sąsiednich nieruchomości.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że organy nie wykazały braku konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.
Ponadto nie wykazano, że inwestycja ta nie wpłynie na możliwość posadowienia obiektów architektonicznych na terenach sąsiednich. Nie poparto również twierdzenia, że inwestycja nie wpłynie na zacienienie obiektów sąsiadujących.
Według strony skarżącej biegli winni ustalić, czy planowana inwestycja nie zaburzy ładu przestrzennego w obrębie ul. A. Wskazana ulica zabudowana jest w przeważającej mierze budynkami wielorodzinnymi o średniej wysokości (4 — 5 kondygnacji ponad poziomem terenu). Tymczasem maszt, który jest przedmiotem postępowania będzie znacznie wyższy od otaczającej go zabudowy, w związku z czym będzie widoczny ze znacznej odległości i będzie dominował nad tą częścią miasta.
Dodatkowo według skarżącej inwestycja obniży wartość sąsiadujących nieruchomości.
Wskazano również, że skarżąca dowiedziała się o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie ze znacznym opóźnieniem, przez co nie miała możliwości wziąć udziału w toczącym się postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U z 2021 r., poz. 137).
Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność.
Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2019 r., poz. 2325 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Wskazać również należy, że przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), wobec uznania za konieczne rozpoznania sprawy w związku z obowiązkiem terminowego rozpoznania spraw, istnieniem zagrożenia dla życia i zdrowia stron oraz brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość.
Zaskarżona decyzja Wojewody wydana została po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 t. j.). Zgodnie z tym przepisem - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
- 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
- 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
- 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia,o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
- 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Przywołany przepis określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego – pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim zbadaniu zgodności projektu budowlanego m.in. z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Podnieść należy również, w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, że zgodnie z art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego projekt budowlany składa się z dwóch zasadniczych części: (1) projektu zagospodarowania działki lub terenu (sporządzonego na aktualnej mapie, obejmującego: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich) oraz (2) projektu architektoniczno-budowlanego (określającego funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 – również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osób starszych).
Co jest szczególnie istotne, tylko pierwszy z wymienionych projektów składowych – projekt zagospodarowania działki (terenu) – podlega kontroli właściwych organów w pełnym zakresie, tj. pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (zob. art. 35 ust. 1 pkt 2). Natomiast kontrola projektu architektoniczno-budowlanego, poza sprawdzeniem wymogów z art. 35 ust. 1 pkt 3–5 Prawa budowlanego, ograniczona została do kryteriów określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, tj. zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu (decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego), a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (w skrócie "decyzji "u.ś."), o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081, z późn. zm.; w skrócie "u.u.i.ś.").
Zróżnicowany zakres badania poszczególnych części projektu budowlanego jest silnie akcentowany w orzecznictwie sądowym (por. np. wyrok NSA z 13.01.2017 r. II OSK 1003/15, CBOSA), w którym zwraca się uwagę, że co do części architektoniczno-budowlanej organ administracji pozbawiony został zasadniczo możliwości ingerencji w merytoryczną zawartość projektu (zob. wyrok WSA z 02.08.2018 r., II SA/Po 128/18, CBOSA).
W pierwszej kolejności wskazać należy, że w sprawie została wydana w dniu "[...]" ostateczna i prawomocna decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją SKO z "[...]". Z kolei skarga na tę decyzję została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 października 2019 r. (sygn. II SA/Ol 576/19), utrzymanym w mocy wyrokiem NSA z 17 lipca 2020 r., II OSK 330/20.
Trzeba mieć na uwadze, że we wskazanym wyroku Sąd rozstrzygnął, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zawierał określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Inwestor spełnił ten wymóg, przedkładając dokument zawierający analizę występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2 w związku z działaniem wnioskowanej instalacji radiokomunikacyjnej. W opracowaniu tym inwestor przedstawił charakterystykę projektowanej stacji, podając dokładne parametry anten, kierunki na jakich będą działały, ich moc, wysokość na jakiej będą umieszczone na wieży i ich maksymalne odchylenie (tilt). Dane te pozwalają zweryfikować obszar oddziaływania wiązek promieniowania elektromagnetycznego.
Sąd jednoznacznie stwierdził, że wobec zamiaru umieszczenia na wieży dwóch anten sektorowych działających na różnych kierunkach, nie zachodzi ryzyko kumulowania się wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny.
W niniejszej sprawie jest bezsporne, że stosownie do § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, ze względu na emisję do otoczenia elektromagnetycznego promieniowania, mogą zostać zaliczone do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane. Istotna jest tutaj przy tym właściwa kwalifikacja przedsięwzięcia przeprowadzana na podstawie charakterystyki instalowanych anten sektorowych - w oparciu o dwa kryteria, tj. równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIRP) oraz na podstawie wyznaczanej dla poszczególnych anten odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten. Zgodnie z załączoną do wniosku dokumentacją techniczną dotyczącą kwalifikacji przedsięwzięcia, opracowaną na zlecenie inwestora, projektowana równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP), wyznaczona dla anteny A1 i B1 wynosić będzie mniej niż 2000 W. W związku z tym stosownie do § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d) powołanego rozporządzenia weryfikacji podlegało, czy w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny mogą znajdować się miejsca dostępne dla ludności.
Z analizy zaś charakterystyki zamierzenia oraz ukształtowania i zagospodarowania terenu wynika, że anteny nie obejmą swym oddziaływaniem miejsc dostępnych dla ludności, gdyż anteny zostaną zawieszone na wysokości 41,2 m n.p.t. Przy maksymalnym odchyleniu (tilt 6o) wiązki promieniowania będą przechodziły minimalnie nad poziomem terenu odpowiednio na wysokości 35,6 m lub 36,8 m, zaś nad zabudową 35,6 m. Mając na uwadze istniejącą zabudowę sąsiedniego terenu, a także możliwą maksymalnie zabudowę, jak ustalił biegły do 25 m, zasadne jest stanowisko o braku oddziaływania emitowanego pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny na miejsca dostępne dla ludności.
W wyroku z 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 766/16 (publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) NSA wyjaśnił, że zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Powołany przepis zawarto w dziale VI (ochrona przed polami elektromagnetycznymi). Dlatego też warunkiem zakwalifikowania określonego miejsca, jako dostępnego dla ludności, jest możliwość przebywania w nim: po pierwsze możliwość prawna (dostęp ludności nie jest zabroniony), a po drugie możliwość faktyczna (dostęp do miejsca jest możliwy bez użycia sprzętu technicznego). Skoro więc w art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska za miejsce dostępne dla ludności uznaje się takie, do którego człowiek ma dostęp bez użycia sprzętu technicznego, to nie przeznaczenie terenu, na którym miejsce to się znajduje, ale faktyczna możliwość dostępu do niego (bez użycia sprzętu technicznego) determinuje jego kwalifikację, jako dostępnego dla ludności.
W przypadku terenu, miejscem dostępnym dla ludności będzie zatem takie, w którym człowiek może znaleźć się w ramach zwykłego, codziennego korzystania z tego terenu (zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 16/10, publ na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dalej NSA wyjaśnił, że w ramach delegacji ustawowej zawartej w art. 123 ust. 3 P.o.ś. Minister Środowiska wydał rozporządzenie z dnia 12 listopada 2007 r. w sprawie zakresu i sposobu prowadzenia okresowych badań poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2007 r. Nr 221, poz. 1645). Zgodnie z ust. 1 załącznika nr 1 do tego rozporządzenia punkty pomiarowe, w których wykonuje się badania poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, wybiera się w dostępnych dla ludności miejscach usytuowanych na obszarze województwa w: 1) centralnych dzielnicach lub osiedlach miast o liczbie mieszkańców przekraczającej 50 tys.;
- 2) pozostałych miastach;
- 3) terenach wiejskich. Stosownie zaś do ust. 3 pkt 1 tego samego załącznika punkty pomiarowe wybiera się w takich miejscach, aby w szczególności sonda pomiarowa przyrządu, którym wykonuje się pomiary, znajdowała się na wysokości 2 m nad poziomem terenu. W świetle powyższego, zakładając racjonalność prawodawcy, a także kierując się doświadczeniem życiowym i zasadami logicznego rozumowania, NSA uznał, że trzeba przyjąć, że w ramach zwykłego, codziennego korzystania z terenu, bez potrzeby użycia sprzętu technicznego, człowiek ma dostęp do miejsc znajdujących się nie wyżej niż 2 m nad poziomem terenu. Jeżeli zaś na terenie znajduje się zabudowa mieszkaniowa, to należy zakładać, że bez potrzeby użycia sprzętu technicznego człowiek będzie miał dostęp do miejsc, które znajdują się nie wyżej niż 2 m nad budynkiem, który stanowi taką zabudowę. Przedstawione stanowisko skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.
Uwzględniając zatem podane przez inwestora wysokości osi głównych promieniowania dla każdej z dwóch anten sektorowych, Sąd stwierdził w przywołanym wyroku, że w rozpatrywanym przypadku od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania, w odległościach określonych cytowanym rozporządzeniem z 2010 r., nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Tym samym, nie była wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Kwestia ta podlegała ocenie Sądu we wskazanym wyroku w sprawie II SA Ol 576/19 i była przedmiotem kontroli instancyjnej dokonanej przez NSA w sprawie II OSK 330/20, skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni to stanowisko podziela.
Dlatego też zarzuty skargi odnoszące się do konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla spornego przedsięwzięcia są bezpodstawne.
Bezsprzecznie również sam projekt został sporządzony przez osobę uprawnioną do jego przygotowania, w odpowiedniej liczbie egzemplarzy, a ponadto inwestor uzyskał wymagane uzgodnienia.
Odnosząc się natomiast do zarzutów potencjalnego zacienienia sąsiednich zabudowań i uniemożliwienia powstania zabudowań na działkach sąsiednich, wskazać należy, że w razie spełnienia wymagań wynikających z przepisów Prawa budowlanego (a takie zostały spełnione w niniejszej sprawie) organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co w sposób jednoznaczny wynika z brzmienia art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Decyzja o pozwoleniu na budowę jest zatem decyzją związaną, a nie uznaniową. W niniejszej sprawie projektant dołączył do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, jak i dołączył dokumenty potwierdzające kwalifikacje zawodowe osób sporządzających projekt.
Ponadto projektant, pełniąc samodzielną funkcję techniczną w budownictwie, uważany jest za osobę posiadającą odpowiednie wykształcenie techniczne i praktykę zawodową, pozwalającą na fachową ocenę zjawisk technicznych lub samodzielnego rozwiązywania zagadnień architektonicznych i technicznych. Ocena przedsięwzięcia przez projektanta stanowi zatem miarodajny i wiarygodny materiał dowody.
Zwrócić należy również uwagę na to, że najbliższa zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna usytuowana jest na działce, na której lokalizuje się projektowany masz telefonii komórkowej w odległości 16,6 m od istniejącego budynku, co jest zgodne z obowiązującymi przepisami § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065).
W świetle powyższego oraz poczynionych ustaleń, nie znajdują uzasadnienia zarzuty podniesione przez stronę skarżącą. Niezależnie od zawartej w projekcie budowlanym analizy i kwalifikacji przedsięwzięcia, kwestia ewentualnej przyszłej zabudowy na terenach objętych oddziaływaniem anten sektorowych nie może być przedmiotem analizy, jeżeli zabudowa taka nie została skonkretyzowana i nie wykazano, że realizacja inwestycji ograniczy możliwość takiej zabudowy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 października 2016 r., sygn. akt II SA/Po 297/16, dostępny w CBOSA).
Stwierdzić należy również, że oparcie postulowanej przez skarżącą decyzji negatywnej na klauzuli generalnej, jaką jest ład przestrzenny, jego kształtowanie i ochrona, czyniłoby z decyzji o pozwoleniu na budowę orzeczenie o charakterze zbliżonym do uznaniowego. Ustawa ma oczywiście kształtować i chronić ład przestrzenny, jednakże środki do tego służące określone są precyzyjnie w przepisach o charakterze szczególnym, w tym regulujących ustalanie warunków zabudowy oraz lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z samej zaś technicznej istoty urządzenia, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej, wyposażona w anteny nadawcze i odbiorcze, wynika konieczność wykonania jej na odpowiednio wysokim maszcie, który musi znacząco przewyższać istniejącą zabudowę. Podzielenie zatem stanowiska skarżącej musiałoby prowadzić do wniosku, że w żadnym wypadku nie jest możliwe ustalenie lokalizacji takiego celu publicznego, a co za tym idzie wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, bo maszt anteny stacji zawsze będzie górował nad terenem lub okoliczną zabudową, mając wpływ na istniejący krajobraz.
W istocie zatem zawsze wprowadzi pewną dysharmonię w istniejący sposób zagospodarowania obszaru i w pewien sposób zaingeruje w istniejący krajobraz. Jednak sama ta okoliczność nie może stanowić podstawy do wydania decyzji odmownej (podobne stanowisko zaprezentowano w wyrokach NSA: z dnia 29 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 220/09; z dnia 10 lutego 2010 r., II OSK 1737/08; z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 1862/08; CBOSA).
Dlatego też zarzuty dotyczące naruszenia ładu przestrzennego i konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w tym zakresie, a także naruszenia walorów krajobrazowych, należy uznać za niezasadne.
Poza zakresem tego postępowania, pozostawały natomiast wskazywane w skardze zagadnienia związane z potencjalnym obniżeniem wartości sąsiednich nieruchomości.
Reasumując, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego.
Wprawdzie faktycznie skarżąca dowiedziała się z opóźnieniem o wszczęciu postępowania w sprawie, jednakże nie wpłynęło to istotnie na możliwość brania przez nią udziału w toczącym się postępowaniu.
Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.