Uzasadnienie
Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z "[...]" Burmistrz A (dalej jako: "organ I instancji"), min. na podstawie art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - dalej jako: "u.ś.r.", przyznał L. J. (dalej jako: "skarżąca") świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym córką M. J., na okres od 22 czerwca 2018 r. do 31 października 2020 r.
Decyzją z "[...]" organ I instancji uchylił powyższą decyzję z dniem 1 września 2019 r., stwierdzając że skarżąca może podjąć zatrudnienie choćby w niepełnym wymiarze czasu.
Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 5 lutego 2019 r. w sprawie II SA/Ol 884/18 oddalił skargę na decyzję Kolegium.
W wyniku wniesionej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 5 grudnia 2019 r. w sprawie I OSK 1361/19 uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza z "[...]".
W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że niesporne jest, iż córka skarżącej przebywa mniej niż przez 5 dni w tygodniu w ośrodku w A, tym samym pobyt ten nie wyklucza możliwości przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego.
W okolicznościach sprawy nie wyjaśniono jednak tego, czy skarżąca jest w stanie podjąć zatrudnienie lub inną pracę zarobkową.
Ponownie rozpoznając sprawę Burmistrz decyzją z "[...]" na podstawie art. 17 i art. 32 ust.1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111) po raz kolejny uchylił decyzję własną z "[...]".
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżąca nie podejmuje zatrudnienia, chociażby w niepełnym wymiarze czasu w związku z opieką nad córką, która przebywa w internacie od poniedziałku do piątku od września 2018 r. do czerwca 2019 r. Sprawowanie opieki nad córką w weekendy i w dni wolne od nauki oraz w razie choroby ma charakter doraźny i nie uniemożliwia podjęcia przez skarżącą zatrudnienia. Wskazano, że podstawową przesłanką warunkującą pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego, w myśl art. 17 ust. 1 u.ś.r., jest rezygnacja z pracy bądź jej niepodejmowanie spowodowane koniecznością sprawowania permanentnej opieki nad osobą niepełnosprawną. Rzeczą typową jest, że osoby wychowujące dzieci korzystają z urlopów czy zwolnień lekarskich.
W odwołaniu od tej decyzji skarżąca stwierdziła, że nie zgadza się z wydaną decyzją, ponieważ jej sytuacji nie można porównywać do innych rodziców mających zdrowe dzieci, a większość rodziców mających umieszczone dzieci w internacie pobiera świadczenie pielęgnacyjne.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w przedmiotowej sprawie nie występuje negatywna przesłanka określona w przepisie art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. b u.ś.r., uniemożliwiająca przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż w ośrodku edukacyjno – wychowawczym córka skarżącej nie przebywa więcej niż przez 5 dni w tygodniu. W ocenie Kolegium zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia istnienia bezpośredniego związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub jego niepodejmowaniem, a sprawowaniem opieki nad córką. Sprawowanie przez skarżącą doraźnej opieki nad córką (głównie w weekendy i w dni wolne od nauki lub w czasie choroby) nie wyklucza podjęcia przez stronę zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w czasie, kiedy córka od poniedziałku do piątku przebywa w ośrodku. Stwierdzono, że sprawowana przez skarżącą opieka nie jest na tyle absorbująca, aby uniemożliwić rodzicowi aktywność zawodową, tym bardziej, że w opiece nad dzieckiem w głównej mierze partycypuje placówka edukacyjno-opiekuńcza, gdzie córka przebywa w dni powszednie, w godzinach zazwyczaj odpowiadającym godzinom otwarcia większości zakładów pracy.
Kolegium podkreśliło, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje nie z tytułu sprawowania opieki nad dzieckiem, ale z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem. W rozpoznawanej sprawie brak jest bezpośredniego związku przyczynowego między niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą, a sprawowaniem przez nią opieki nad córką.
W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie:
- - przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię, że pozostawanie w ciągłej gotowości do opieki nad osobą niepełnosprawną oraz sprawowanie opieki co najmniej przez 3 dni w tygodniu nie wyczerpuje dyspozycji tegoż przepisu;
- - przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i 7a k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza z "[...]" opierającej się na interpretacji art. 17 ust. 1 u.ś.r. na niekorzyść strony w przypadku wątpliwości co do treści normy prawnej poprzez założenie, że dyspozycja powołanego przepisu wyklucza stany faktyczne obejmujące stałą gotowość do opieki nad podopiecznym.
W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że córka skarżącej przebywa w ośrodku zazwyczaj przez 4 pełne dni tygodnia, zdarza się, iż trzeba ją natychmiast odebrać z ośrodka. Skarżąca samotnie wychowuje córki i nie stać jej na to, aby zapewnić fachową opiekę córce w razie zdarzenia nagłego, dlatego musi być w stałej gotowości.
Z zaświadczenia dyrektora ośrodka wynika, że córka skarżącej przebywała średnio 17 dni w miesiącu pod całodobową opieką matki, co wskazuje na to, iż średnio przez 4 dni w miesiącu matka sprawowała nieplanowaną opiekę. Skoro ustawodawca nie wykluczył możliwości wystąpienia ciągu przyczynowego między niepodjęciem pracy, a opieką nad dzieckiem w sytuacji przebywania w ośrodku przez 4 doby, to w sytuacjach wymagających niesłychanego zaangażowania ze strony matki, decyzja uchylająca przyznanie świadczenia jest bezpodstawna. Nadto zaskarżona decyzja jest niesłuszna z powodu uchylenia jej w zakresie ram czasowych od 22 czerwca 2018 r. do 30 sierpnia 2018 r., jest to okres wakacyjny, w którym skarżąca nie podjęła żadnej pracy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 134 § 1 w zw.
z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Zaskarżonej decyzji nie można przypisać tego rodzaju naruszeń prawa w związku z tym skargę należało oddalić.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy wniosek taki został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, a skarżąca wnioskowi temu nie oponowała.
Podstawę prawną, w oparciu o którą organy administracji publicznej rozstrzygały rozpoznawaną sprawę, stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych.
Zgodnie z art.
- 17. ust.1 tej ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:
- 1) matce albo ojcu,
- 2) opiekunowi faktycznemu dziecka,
- 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,
- 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności
- - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Natomiast w art. 17 ust. 5 ustawodawca zawarł wyłączenia uniemożliwiające przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. b u.ś.r. świadczenie to nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki została umieszczona, w związku z koniecznością kształcenia, rewalidacji lub rehabilitacji, w placówce zapewniającej całodobową opiekę, w tym w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, z wyjątkiem podmiotu wykonującego działalność leczniczą, i korzysta w niej z całodobowej opieki przez więcej niż 5 dni w tygodniu.
W wyroku z 5 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1361/19, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że samo przebywanie córki skarżącej w internacie Ośrodka Edukacyjno-Wychowawczego nie wyklucza możliwości przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż pobyt ten trwa mniej niż 5 dni w tygodniu. W związku z tym negatywna przesłanka, o jakiej mowa w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. b u.ś.r. nie występuje. Jednocześnie w ocenie NSA zachodziła jeszcze konieczność zbadania spełnienia przesłanki pozytywnej z art. 17 ust. 1 u.ś.r., w sprawie nie wyjaśniono bowiem w sposób właściwy czy skarżąca jest w stanie podjąć zatrudnienie lub inną pracę zarobkową.
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, podobnie jak i organy ją rozstrzygające po wyroku NSA, związany był dokonaną wykładnią prawa, tym niemniej Naczelny Sąd Administracyjny w sposób jednoznaczny przesądził to, iż pobyt córki skarżącej w ośrodku trwa mniej niż 5 dni w tygodniu, natomiast kwestią wymagającą wyjaśnienia było to, czy skarżąca nie podejmuje zatrudnienia w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną córką.
Z treści unormowania art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, że podstawową przesłanką, jaką musi spełnić osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne jest rezygnacja z pracy zarobkowej, spowodowana koniecznością sprawowania permanentnej opieki nad osobą bliską o określonym stopniu niepełnosprawności. Na równi z rezygnacją z zatrudnienia traktuje się niepodejmowanie pracy. Świadczenie pielęgnacyjne wynikające z art. 17 ust. 1 u.ś.r., nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym dzieckiem, gdyż opieka ta wynika z prawnego i moralnego obowiązku rodzica względem dziecka. Przyznanie świadczenia jest wynikiem faktycznego braku możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania opieki nad dzieckiem lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Nie może być ono traktowane jako zastępcze źródło dochodu. Przepis art. 17 ust. 1 należy stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (tak np: Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 13 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2820/13; z 5 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 2454/11; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyrokach z 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 231/18, z 7 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 265/19, dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W wyroku z 4 grudnia 2018 r., w sprawie I OSK 2572/18 (dostępny w CBOSA), dotyczącej świadczenia pielęgnacyjnego za czas od listopada 2017 r., skarga kasacyjna L. J. została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku tym wskazał, że istota świadczenia pielęgnacyjnego z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych polega na tym, że jest ono adresowane wyłącznie do tych osób, których źródłem utrzymania jest wykonywanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, z którego muszą zrezygnować z uwagi na konieczność sprawowania opieki lub niepodejmowanie zatrudnienia z tego powodu. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że intencją ustawodawcy przy wprowadzeniu art. 17 ust. 1 była pomoc osobom sprawującym długotrwałą opiekę lub niosącym długotrwałą pomoc osobom niepełnosprawnym, które przez tę okoliczność znajdują się w życiowej sytuacji zmuszającej je do rezygnacji z pracy zarobkowej, pomimo istniejących na rynku pracy miejsc pracy i zdolności oraz gotowości do podjęcia zatrudnienia.
NSA zaznaczył, że w świetle wskazanych regulacji, aby uzyskać świadczenie pielęgnacyjne strona powinna spełniać przesłanki z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a równocześnie nie mogą zachodzić okoliczności wyłączające przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, wymienione enumeratywnie w art. 17 ust. 5 tej ustawy. W punkcie 2 lit. b art. 17 ust. 5 tej ustawy wskazano negatywną przesłankę nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, gdy osoba wymagająca opieki została umieszczona w placówce zapewniającej całodobową opiekę i korzysta w niej z całodobowej opieki przez więcej niż 5 dni w tygodniu. NSA stwierdził, że ustawodawca wprowadził to kryterium, aby bez względu na inne okoliczności, w sytuacji gdy okres pobytu osoby wymagającej opieki w placówce przekracza 5 dni w tygodniu, uznawać, że osoby opiekujące się niepełnosprawnymi mogą podjąć zatrudnienie.
Natomiast w sytuacji, gdy okres pobytu osoby wymagającej opieki w placówce nie przekracza 5 dni w tygodniu, należy zbadać czy okoliczności pozwalają opiekunowi osoby niepełnosprawnej na kontynuowanie lub podjęcie zatrudnienia. Praktycznie identyczna ocena wynikała z uzasadnienia wyroku w sprawie I OSK 1369/19, czyli sprawie obecnie rozpoznawanej w wyniku uchylenia wyroku WSA i decyzji organów administracji.
Z akt administracyjnych rozpatrywanej sprawy wynika, że córka skarżącej przebywa w ośrodku, gdzie ma zapewnioną całodobową opiekę, od poniedziałku do piątku, do którego jest dowożona i odwożona busem szkolnym. Skarżąca opiekę nad córką sprawuje w weekendy, święta i dni wolne od nauki szkolnej, poza tym w wakacje i ferie oraz w czasie choroby dziecka. Mając na uwadze te okoliczności organy obu instancji zasadnie uznały i sąd tę ocenę podziela, że okresy sprawowanej przez skarżącą opieki nie uniemożliwiają jej podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.
Z uwagi na identyczną sytuację za W.S.A. w Olsztynie rozpoznającym sprawę dotyczącą przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego od października 2019 r. (wyrok z 23 lipca 2020 r. w sprawie II SA/Ol 99/20) powtórzyć należy że, umieszczenie córki w ośrodku zapewniającym całodobową opiekę od poniedziałku do piątku znacznie polepszyło sytuację skarżącej w zakresie możliwości podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, choćby w częściowym wymiarze czasu pracy. Nie zasługuje na akceptację postawa skarżącej, usiłującej warunkować pobyt córki w ośrodku i jej rozwój uzyskaniem świadczenia pielęgnacyjnego. Ze stanowiska skarżącej wynika, że nie ma nawet woli poszukiwania zatrudnienia, chociaż zakres faktycznie sprawowanej przez nią opieki nad niepełnosprawną córką nie wyklucza takiej możliwości, gdyż skarżąca co do zasady nie sprawuje opieki w czasie, w jakim większość zakładów pracy jest otwartych. Od poniedziałku do piątku skarżąca dysponuje wolnym czasem, który mogłaby spożytkować na wykonywanie pracy zarobkowej.
Opieka nad dzieckiem w dni wolne od nauki i podczas choroby stanowi normalny obowiązek rodziców, w tym rodziców samotnie wychowujących dzieci, którzy tak jak skarżąca, borykają się z problemami związanymi z pogodzeniem zatrudnienia z koniecznością zapewnienia opieki swoim małoletnim dzieciom. Rodzice wykorzystują na ten cel przewidziane prawem rozwiązania, tj. urlopy, dni wolne związane z opieką nad dziećmi i zwolnienia lekarskie związane z chorobą dzieci, czy też korzystają z pomocy członków rodziny czy osób trzecich (tak NSA w powołanym wyżej wyroku z dnia 4 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2572/18).
Z przytoczonej wyżej argumentacji nie wynika to, że taki sam zakres opieki jest konieczny w przypadku dziecka pełnosprawnego i niepełnosprawnego, jednak z akt sprawy nie wynika to, aby skarżąca podjęła próbę (poszukiwania) zatrudnienia. Natomiast wówczas gdy jej córka przebywa w ośrodku ma ona takie same, a nawet większe możliwości podjęcia zatrudnienia niż rodzice dzieci pełnosprawnych przebywających w domach. Nie można zaakceptować takiego poglądu, że skarżąca nie może podjąć zatrudnienia ponieważ przez cały czas "musi być w stałej gotowości do niesienia pomocy córce". W takiej gotowości musi pozostawać każdy rodzić, niezależnie od stopnia pełnosprawności dziecka.
Zauważyć należy również to, że przedstawione w skardze wyliczenie dni "nieplanowanej opieki" budzi wątpliwości, gdyż zaskoczeniem nie mogą być ferie czy dni wolne wynikające z zarządzeń dyrektora ośrodka. Podobnie nie można uznać aby skarżąca musiała nieustannie zajmować się córką w czasie jej pobytu w szpitalu, czy na obozach szkolnych (k. - 60 akt administracyjnych).
W rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów wskazanych w skardze w tym przepisu art. 7a k.p.a. (nie wskazano paragrafu), gdyż w sprawie nie istniały wątpliwości co do treści normy prawnej, które powinny być rozstrzygnięte na korzyść skarżącej. Przypomnieć należy, że NSA w sprawie I OSK 1361/19 nakazał jedynie wyjaśnienie tego, czy skarżąca może podjąć zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, nie przesądził natomiast w żadnym stopniu o wyniku przyszłego rozstrzygnięcia. W ocenie sądu rozstrzygającego niniejszą sprawę wątpliwości te zostały dostatecznie wyjaśnione.
Nie bez znaczenia, przy kwestii powoływania się na wątpliwości dotyczące treści przepisu prawa jest również to, że w sprawie skarżącej nie było to pierwsze rozstrzygnięcie, przy praktycznie identycznym stanie faktycznym. W sprawie II SA/Ol 231/18 Sąd oddalił skargę skarżącej w kwestii odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od października 2017 r. Skarga kasacyjna została oddalona 12 grudnia 2018 r. w sprawie I OSK 231/18. Podobnie w sprawie II SA/Ol 99/20 wyrokiem z 23 lipca 2020 r. została oddalona skarga dotycząca odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od 1 października 2019 r., a NSA w wyroku z 22 stycznia 2021 r., w sprawie I OSK 2506/20, zaakceptował to stanowisko.
Trafnie w skardze podniesiono, że decyzja z "[...]" uchylająca przyznane świadczenie pielęgnacyjne nie powinna dotyczyć okresu wakacyjnego. Bez wątpienia skarżąca w tym przypadku ma rację, jednak powyższa okoliczność w ocenie sądu nie powinna skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, czy też decyzji organów obu instancji, gdyż jest to jedynie brak precyzji w rozstrzygnięciu, podlegający wyjaśnieniu przy zestawieniu rozstrzygnięć z uzasadnieniami, a nie błąd mogący wywołać negatywne skutki po stronie skarżącej.
Nie ulega wątpliwości, że decyzją z "[...]" skarżącej przyznane zostało świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad córką M. Rzeczą równie oczywistą jest, że decyzja ta została uchylona "[...]" (od 1 września 2018 r.), a przy ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z "[...]" tylko z jednego powodu, tj. z powodu umieszczenia córki skarżącej w internacie Ośrodka Edukacyjno-Wychowawczego, co skutkowało uznaniem, że w takiej sytuacji skarżąca może podjąć zatrudnienie. Córka skarżącej w A przebywała od 1 września 2018 r., dlatego też dopiero od tej daty skarżącej nie przysługiwało świadczenie pielęgnacyjne. Powyższe stwierdzenia odzwierciedlają nie tylko tok rozumowania sądu, ale również stanowiska organów administracji przedstawione w uzasadnieniach wydanych decyzji, dlatego też nie zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił jako niezasadną.