Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013r. odrzucił skargę J. L. na decyzję Rektora uczelni A w [...]. W związku z przyznaniem skarżącemu prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Okręgowa Izba Radców Prawnych w Poznaniu wyznaczyła do jego reprezentowania radcę prawnego P. P. (k. 97 akt sąd.).
Pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wraz ze sporządzoną przez siebie skargą kasacyjną od postanowienia Sądu odrzucającego skargę. Po przywróceniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej została ona przekazana Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do rozpoznania. W skardze kasacyjnej pełnomocnik zawarł wniosek o zwrot nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu (k. 138).
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 22 października 2014r. uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o odrzuceniu skargi. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 22 października 2015r. odrzucił skargę. Pełnomocnik skarżącego pismem z 2 listopada 2015r. poinformował, że nie znalazł podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z 22 października 2015r. Nadto wskazał, że o powyższym zawiadomił skarżącego odrębnym pismem (k. 307).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013r. poz. 490), dalej "rozporządzenie".
W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, zgodnie z którym pełnomocnik ustanowiony z urzędu otrzymuje wynagrodzenie za faktycznie udzieloną pomoc prawną, przy czym udzielenie pomocy prawnej przez pełnomocnika z urzędu powinno zmierzać bezpośrednio do poprawy lub ochrony sytuacji prawnej osoby, której pomoc jest udzielana (por. np. postanowienia NSA: z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OZ 321/10, z dnia 17 września 2012 r., sygn. akt II FZ 727/12). Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, wynagrodzenie takie przysługuje jedynie w sytuacji świadczenia pomocy prawnej na poziomie wymaganym przez jej profesjonalny charakter.
W niniejszej sprawie wyznaczony radca prawny w ramach czynności pomocy prawnej sporządził i wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu, a następnie po ponownym rozpoznaniu sprawy przez Sąd sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Czynności te były czynnościami wykonanymi w niniejszej sprawie przez wyznaczonego z urzędu pełnomocnika, przewidzianymi w rozporządzeniu, za które przyznaje się wynagrodzenie. W tym też zakresie pomoc prawna została skarżącemu faktycznie udzielona.
Na podstawie §14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wyznaczonemu radcy prawnemu przysługuje 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Uwzględniając rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz nakład pracy poniesiony przez pełnomocnika o jakim mowa w §2 ust. 1 rozporządzenia należało przyznać pełnomocnikowi tytułem nieopłaconej pomocy prawnej wynagrodzenie w kwocie 180 zł na sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz po ponownym rozpoznaniu sprawy - 120 zł za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wynagrodzenie pełnomocnika w łącznej wysokości 300 zł należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, w kwocie 69 zł (§2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy radcy prawnemu ustanowionemu z urzędu w ramach prawa pomocy przyznano wynagrodzenie w łącznej wysokości 369 zł.
Mając powyższe na względzie na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit b) i §2 ust. 3 rozporządzenia Sąd orzekł, jak w postanowieniu.
/-/ J. Zieliński