Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej zwanej "K.p.a." w związku z art. 35 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. J. i W. J. od decyzji Starosty [...] z [...] r. znak [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego w zabudowie bliźniaczej wraz z zewnętrznymi instalacjami: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, wewnętrzną elektroenergetyczną linią zasilającą oraz urządzeniami zagospodarowania terenu na działce nr [...] oraz dwoma przyłączami wody, przyłączem kanalizacji sanitarnej i przyłączem kanalizacji deszczowej na działkach nr [...], [...] i [...] obręb P. [...], wydanej inwestorowi – [...] sp. z o.o. w P., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ ustalił, że do Starostwa Powiatowego w P. [...] r. wpłynął wniosek w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego w zabudowie bliźniaczej wraz z zewnętrznymi instalacjami jw. Do wniosku załączono projekt budowlany oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Po rozpatrzeniu wniosku decyzją z [...] r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji.
Od powyższej decyzji odwołali się A. J. i W. J. podnosząc, że projekt narusza:
- - § 60 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż planowana inwestycja nie będzie ograniczała dostępu światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych skarżących,
- - art. 7, 8 i 11 K.p.a., poprzez niewystarczające uzasadnienie decyzji.
Wojewoda rozpatrując odwołanie, stwierdził, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (...) organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
pkt 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego (...), a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, pkt 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, pkt 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, pkt 4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - ust. 4 ww. art. 35.
Na działce skarżących nr [...] - sąsiadującej z działką inwestycyjną nr [...] - są prowadzone roboty budowlane polegające na budowie, na granicy obu działek, budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (pierwszy segment). Właściciele sąsiedniej działki nr [...] są na etapie uzyskania pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (drugi segment).
Uchwała Nr LIV/400/02 Rady Miejskiej w Policach z 1 października 2002 r. w sprawie zmian w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego miasta Police w części dotyczącej obszaru ograniczonego ulicami: Piłsudskiego i Siedlecką oraz torami kolejowymi - tzw. "Kwartał Siedlecka" wskazuje, że teren inwestycyjny - działka nr [...] - znajduje się na obszarze o symbolu terenu elementarnego - D8 MJ. Teren D8 MJ przeznaczony jest na mieszkalnictwo jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej, dla którego obowiązują następujące, mające wpływ na niniejsze rozstrzygnięcie, ustalenia kształtowania zabudowy wyrażone w § 4 ust. 8 pkt 4.2 planu:
- - wysokość zabudowy do 2 kondygnacji (7,5 m do stropu nad ostatnią kondygnacją użytkową),
- - wysokość do kalenicy max 11,5 m,
- - zabudowa bliźniacza,
- - dach wysoki w układzie kalenicowym,
- - zakaz budowy budynków w systemie wielkopłytowym,
- - skala budynków nawiązująca do istniejącej zabudowy przy ul. [...] (1.KL).
W zapisach ogólnych planu, w ustaleniach dotyczących zasad ochrony dóbr kultury, w § 3 ust. 3 znalazł się zapis - wprowadza się jako obowiązujące dla budynków przy ul. [...] zachowanie skali i charakteru zabudowy istniejącej poprzez:
- 1) umieszczenie drugiej kondygnacji budynku w ramach dachu wysokiego,
- 2) maksymalną wysokość ścianek kolankowych drugiej kondygnacji 1,20 m.
Zgodnie z - obowiązującym na dzień składania wniosku w przedmiotowej sprawie - § 12 rozporządzenia:
- - ust. 2 dopuszcza się sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy) bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość,
- - ust. 3 dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym (...).
Zapisy miejscowego planu obowiązujące dla terenu D8 MJ (zabudowa bliźniacza - § 4 ust. 8 pkt 4.2 miejscowego planu) oraz załącznik graficzny do miejscowego planu (w którym przerywaną linią wskazano możliwe usytuowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce inwestycyjnej nr [...] oraz należącej do skarżącego nr [...]) jednoznacznie wskazują na możliwość zabudowy tych działek budynkiem jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej. Projekt przedmiotowego obiektu spełnia przepisy § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury.
Projekt budowlany załączony do wniosku z [...] r. przedstawia budynek jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej (jeden segment) na działce nr [...], który został usytuowany: na granicy z działką skarżącego nr [...] (jako przylegający do realizowanego budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej - drugi segment), na wskazanej planem obowiązującej linii zabudowy od strony działki drogowej nr [...] oraz na nieprzekraczalnej linii zabudowy wyznaczonej planem od strony działki nr [...]. Projektowany segment ma dwa lokale mieszkalne wydzielone pionowo. Segment usytuowany na granicy z działką skarżącego od strony elewacji ogrodowej (strona zachodnia) jest wysunięty do przodu, w stosunku do realizowanego, o 0,67 m, a drugi lokal, usytuowany w odległości około 5,92 m od granicy z działką skarżących, wysunięty został do przodu o około 2,60 m w stosunku do segmentu skarżącego. Budynek został usytuowany kalenicą równolegle do działki drogowej nr [...].
Wysokość budynku w kalenicy wynosi 8,75 m od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku i - zgodnie z rysunkami nr [...] projektu - została zaprojektowana na tej samej wysokości co kalenica sąsiedniego (realizowanego) segmentu. Segment na działce inwestycyjnej nr [...] stanowi wydzieloną samodzielną konstrukcję albowiem na granicy działki zaprojektowano dylatację pomiędzy obu segmentami. Projektowany budynek na działce [...] przylega do budynku na działce nr [...], a jego wysokość jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu. Usytuowanie budynku spełnia zapisy miejscowego planu jak i § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury.
Projektowany segment posiada dwa lokale mieszkalne. Budynek jest dwukondygnacyjny. Druga kondygnacja została zaprojektowana w wysokim dachu o nachyleniu połaci 40° i doświetlona oknami w formie lukarn. Nad drugą kondygnacją znajduje się nieużytkowe poddasze. Wysokość budynku w kalenicy wynosi 8,75 m czyli mniej niż 11,5 m wskazane planem, a wysokość do stropu nad ostatnią kondygnacją użytkową wynosi 5,55 m czyli mniej niż 7,5 m wskazane planem. W odniesieniu do zapisu ogólnego planu w sprawie zasad ochrony dóbr kultury należy zauważyć, że druga kondygnacja budynku została zaprojektowana w ramach wysokiego dachu, a zaprojektowana ścianka kolankowa o wysokości 0,94 m jest niższa niż dopuszczona planem o maksymalnej wysokości 1,2 m - § 3 ust. 3 pkt 2. Pod względem wysokości, długości i szerokości elewacji projektowany budynek jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej nawiązuje do realizowanego obiektu na sąsiedniej nieruchomości. Projektowany budynek nawiązuje do skali i charakteru budynku na działce skarżących oraz spełnia wymagania miejscowego planu.
Do projektu budowlanego załączono analizę nasłonecznienia i zacieniania sąsiedniego budynku. Z analizy wynika, że na wskutek budowy segmentu na działce nr [...], nasłonecznienie i zacienienie okien budynku sąsiedniego w elewacji zachodniej (ogrodowej) do godz. 13 nie ulegnie zmianie z uwagi na usytuowanie tych okien od strony zachodniej, które będą oświetlone światłem słonecznym dopiero od godziny 14 do 17 w dniach równonocy (21 marca i 21 września), co jest zgodne z § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r.
Wojewoda stwierdził więc, że organ I instancji nie uchybił przepisom z art. 7, 8 i art. 11 K.p.a. W sprawie zebrano w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zebrany materiał dowodowy był wystarczający do przeprowadzenia prawidłowej oceny stanu prawnego sprawy.
Powyższa decyzja została zaskarżona przez A. J. i W. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.
Zaskarżonej decyzji zarzucili:
- 1. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 7 K.p.a., poprzez działanie wbrew słusznym interesom obywatela, nie działając w celu dążenia do ujawnienia prawdy obiektywnej, a z góry powziętym kierunkowym zamiarem przypisania określonych okoliczności pod przyjętą tezę.
- 2. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 11 K.p.a., poprzez brak ustosunkowania się w zaskarżonej decyzji do argumentów skarżących powołanych w odwołaniu, tj. nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji.
Skarżący wnieśli o:
- 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości;
- 2. zasądzenia na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w tym opłaty skarbowej od pełnomocnictwa;
W pierwszej kolejności podnieśli, że w uzasadnieniu zaskarżonej w ogóle nie odniesiono się do zarzutów skarżących dotyczących niezgodności projektu budowlanego złożonego przez inwestora z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w przedmiocie ilości kondygnacji planowanego budynku, jak również niewystarczającego badania czasu nasłonecznienia nieruchomości skarżących, a co za tym idzie nie podparcia twierdzenia na temat stopnia nasłonecznienia nieruchomości skarżących miarodajnymi badaniami.
Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje wysokość zabudowy do 2 kondygnacji oraz umieszczenie drugiej kondygnacji budynku w ramach dachu wysokiego. Zdaniem skarżących, projekt budowlany nie spełnia powyższych założeń.
Definicja kondygnacji zawarta została w § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak wynika z projektu przedłożonego przez inwestora, planowana inwestycja ma 3 kondygnacje: parter, pierwsze piętro na którym zlokalizowane są trzy pokoje, łazienka, korytarz oraz poddasze nieużytkowe.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia 9 października 2018 r. pełnomocnik skarżących wniósł o odroczenie terminu rozprawy wobec kolizji terminów uniemożliwiającej uczestniczenie w rozprawie przed sądem administracyjnych. Sąd mając na uwadze fakt, że pełnomocnictwo skarżących zostało udzielone dwóm radcom prawnym do tego z możliwością dalszej substytucji, nie znalazł podstaw do odroczenia terminu rozprawy.
Na rozprawie w dniu 18 października 2018 r. uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).
Obowiązek organów administracji publicznej działania na podstawie i w granicach prawa wynika z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Zgodnie z art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Przepis ten wraz z początkową częścią art. 7 K.p.a. formułuje zasadę ogólną legalizmu, nazywaną także zasadą praworządności.
Przez przepisy prawa należy rozumieć przepisy powszechnie obowiązującego prawa. Źródła powszechnie obowiązującego prawa zostały wskazane w art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Tak więc należą do nich: Konstytucja RP, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia oraz akty prawa miejscowego. Akty prawa miejscowego są przepisami prawa powszechnie obowiązującymi, jakkolwiek terytorialny zakres ich obowiązywania jest ograniczony.
Aktem prawa miejscowego zastosowanym przez organy administracji publicznej w niniejszym postępowaniu była uchwała Nr LIV/400/02 Rady Miejskiej w Policach z dnia 1 października 2002 r. w sprawie zmian w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego miasta Police w części dotyczącej obszaru ograniczonego ulicami: Piłsudskiego i Siedlecką oraz torami kolejowymi – tzw. "Kwartał Siedlecka"(Dz. Urz. Woj. Zacho. z 2002 r. Nr 85, poz. 1735).
Badając prawidłowość rozstrzygnięć zapadłych w sprawie sąd stwierdził, że Rada Miejska w Policach w dniu 28 listopada 2017 r. podjęła uchwałę nr XXXVI/340/2017 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej miasta Police pn. "Centrum". Uchwała ta została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 12 stycznia 2018 r. pod poz. 390 i weszła w życie z dniem 27 stycznia 2018 r. W § 28 pkt 2 tej uchwały stwierdzono, że "z dniem wejścia w życie niniejszej uchwały na obszarze objętym planem tracą moc ustalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Police w części dotyczącej obszaru ograniczonego ulicami: Piłsudskiego i Siedlecką oraz torami kolejowymi - tzw. "Kwartał Siedlecka", przyjętego uchwałą Nr LIV/400/02 Rady Miejskiej w Policach z dnia 1 października 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2002 r. Nr 85, poz. 1735)".
Mając na uwadze powyższe sąd stwierdził, że wydając decyzje w niniejszej sprawie już po wejściu w życie nowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. po 27 stycznia 2018 r., zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy, badając w oparciu o art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, swoje rozstrzygnięcia oparły na nieobowiązujących przepisach prawa miejscowego, skutkiem czego naruszony został art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane co miało wpływ na wynik sprawy oraz art. 6 K.p.a. co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że organy administracji publicznej swoje rozstrzygnięcia wydają na podstawie przepisów obowiązujących w dacie podejmowania decyzji, chyba że przepisy nowego aktu stanowią inaczej, co w niniejszym przypadku nie ma miejsca.
Rozpatrując ponownie sprawę organ winien uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę sądu i zastosować przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dniu orzekania.
Dodać należy, że na obecnym etapie sprawy, ustosunkowanie się przez sąd do zarzutów skargi byłoby przedwczesne.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję pierwszoinstancyjną. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art.200 w zw. z art.205 ww. ustawy.