Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 790/14

Uzasadnienie

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) oraz art. 12 pkt 2, art. 18 ust. 1 pkt 6, art. 22, art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 oraz art. 33 ust. 1 ustawy i art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) po rozpoznaniu wniosku C.P. o ponowne rozpatrzenie sprawy z jego skargi na przetwarzanie jego danych osobowych przez Bank [...] S.A. z siedzibą w [...] oraz Biuro Informacji Kredytowej S.A. z siedzibą w [...] rozstrzygniętej decyzją Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2013 r. (znak: [...]), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (GIODO), wpłynęła skarga C. P. na przetwarzanie jego danych osobowych przez Bank [...] S.A. z siedzibą w [...], i Biuro Informacji Kredytowej S.A. z siedzibą w [...]. Skarżący podniósł, że w okresie aplikowania o kredyt w banku [...] prowadził działalność gospodarczą pod firmą [...], C. P. Podał, że publicznie dostępne informacje dotyczące przedsiębiorcy to firma, imię, nazwisko, adres siedziby, adresy prowadzonej działalności gospodarczej, rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej.

Skarżący złożył wniosek o kredyt dnia [...] czerwca 2005 r. W tym samym dniu Bank "przekazał informacje stanowiące tajemnicę bankową zawarte we wniosku kredytowym do Biura Informacji Kredytowej S.A. w [...]. Bank [...] oprócz publicznie dostępnych danych identyfikujących przedsiębiorcę przekazał takie dane osobowe jak numer PESEL, numer dowodu osobistego, datę urodzenia, wysokość wnioskowanego kredytu, wysokość raty kredytowej". Skarżący podkreślił, że nie udzielił Bankowi zgody na przetwarzanie jego danych osobowych ani na ich przekazywanie do BIK.

Skarżący zarzucił Bankowi naruszenie art. 23 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 1, art. 32 ust. 1 pkt 4, art. 36-39a, art. 40 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), zwanej dalej ustawą, oraz wniósł o "przeprowadzenie kontroli a następnie wydanie decyzji GIODO w zakresie usunięcia uchybień, zabezpieczenie danych, zastosowanie środków zabezpieczających dane oraz skorzystania z uprawnień wynikłych z art. 19 ustawy o ochronie danych osobowych".

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych przeprowadził w sprawie postępowanie wyjaśniające, w toku którego ustalił, co następuje:

1. 1. Bank wyjaśnił, że dnia [...] czerwca 2005 r. Skarżący złożył wniosek kredytowy (pozostający w związku z prowadzoną przez niego działalnością). Na podstawie tego wniosku Bank podjął czynności zmierzające do zawarcia umowy kredytowej, w tym złożył zapytanie o klienta do BIK. Przekazanie danych osobowych przez Bank do BIK nastąpiło na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy w związku z art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz.U. z 2012 r., poz. 1376), zwanej dalej Prawem bankowym, a dla legalności tego udostępnienia zgoda Skarżącego nie była wymagana. Podkreślono, że wobec niezawarcia umowy ze Skarżącym "Bank nie przetwarza danych osobowych Skarżącego ani w formie papierowej, ani w systemach Banku, nawet w celu archiwizacji".
2. 2. Skarżący załączył do skargi kopię pisma Banku z dnia [...] kwietnia 2007 r., które nawiązywało do wcześniejszej korespondencji między stronami. W tym piśmie Bank wskazał Skarżącemu: "w działaniach pracowników Oddziału nie stwierdzono błędów, czy uchybień proceduralnych" i "W kwestii Pana żądań uzyskania kopii dokumentów zgromadzonych w trakcie rozpatrywania Pana wniosku, znajdujących się w Banku, uprzejmie informuję, iż ustawa o ochronie danych osobowych nie nakłada takiego obowiązku. Ustawa mówi jedynie, iż każdy ma prawo uzyskać, informacje jakie są zgromadzone na jego temat. Jednakże, w drodze wyjątku przesyłamy Panu kopię zgromadzonej dokumentacji".
3. 3. Bank w złożonych w sprawie wyjaśnieniach podał, że przechowuje korespondencję reklamacyjną do 5 lat, więc już jej nie posiada.
4. 4. BIK pozyskał dane osobowe Skarżącego w związku z zapytaniem kredytowym Banku dnia [...] czerwca 2005 r. w zakresie: imienia, nazwiska, płci, daty urodzenia, obywatelstwa, nr PESEL, nr dowodu tożsamości i warunków finansowych kredytu. Zgodnie z regulaminem BIK zapytania są przechowywane w Bazie Informacji o Zapytaniach (BIOZ) przez okres nie dłuższy niż 2 lata od dnia otrzymania zapytania. Wobec upływu tego okresu BIK przetwarza aktualnie dane osobowe Skarżącego "w celu rozpatrywania ewentualnych reklamacji bądź roszczeń klientów oraz w celu kontroli przetwarzania danych. Dane te są przetwarzane w replice produkcyjnej bazy danych".

Po przeprowadzeniu w sprawie postępowania wyjaśniającego Generalny Inspektor wydał decyzję administracyjną z dnia [...] września 2013 r. (znak: [...]), mocą której w pkt 1 nakazał BIK usunięcie danych osobowych Skarżącego, a w pkt 2 odmówił uwzględnienia wniosku.

Dnia [...] września 2013 r. do Biura GIODO wpłynął wniosek Skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy jego skargi rozstrzygniętej ww. decyzją. Podniósł: "składam wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i wnioskuję o uchylenie części 2 decyzji i w konsekwencji zobowiązanie Banku [...] do zabezpieczenia danych w Banku [...] i wydanie decyzji zakazującej przekazywania danych z Banku do innych podmiotów, ustawowo nieuprawnionym" Skarżący zarzucił organowi niewłaściwe zastosowanie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z art. 105a ust. 1, 104 ust. 2, 104 ust. 3 i 105 ust. 4 prawa bankowego, poprzez ustalenie, iż bank mógł, bez zgody klienta banku, przekazywać dane stanowiące tajemnicę bankową do instytucji utworzonych na podstawie art. 105 ust. 4 prawa bankowego (w brzmieniu sprzed 1 kwietnia 2007), takich jak BIK. Z treści pisma banku [...] wynika, iż bank posiada pełną dokumentację związaną z wnioskiem kredytowym i zapytaniem złożonym do BIK, a więc danych osobowych Skarżącego - Bank przetwarza więc dane osobowe Skarżącego".

Zdaniem Skarżącego Bank i BIK "posiłkują się przy tym wadliwą interpretacją art. 105a ust. 1 prawa bankowego, który ich zdaniem uprawnia banki do przekazywania danych instytucjom utworzonym na podstawie art. 105 ust.4 prawa bankowego celem oceny zdolności kredytowej. Tymczasem wspomniany art. 105a ust. 1 prawa bankowego formułuje, iż przekazywanie danych następuje z zastrzeżeniem m.in. art. 104 prawa bankowego. Natomiast art. 104 ust.3 prawa bankowego obliguje do uzyskania wyraźniej zgody klienta banku do przekazywania określonych danych określonemu podmiotowi.

Jednocześnie zaś art. 104 ust.2 prawa bankowego nie zwalnia banków od zachowania tajemnicy bankowej podczas wykonywania zadania oceny zdolności kredytowej. Ponadto odnosząc się do argumentacji dotyczącej legalności przetwarzania danych osobowych przedsiębiorcy, który prowadzi działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej to należy wskazać, iż tylko te dane które są publicznie dostępne mogą być przetwarzane bez zgody przedsiębiorcy. Takie dane jak nr PESEL, nr dowodu osobistego, data urodzenie nie są publicznie dostępne i podlegają ochronie wynikłej z ustawy o ochronie danych osobowych. GIODO w uzasadnieniu nie odniosło się do orzecznictwa, które zostało zawarte w skardze, a które w pełni jest zbieżne z poglądami skarżącego - bez uzyskania zgody przekazywanie danych do BIK było i jest nieuprawnione".

Skarżący podsumował, że "[...] przetwarza dane osobowe skarżącego (dotyczące wniosku kredytowego jak i spraw sądowych) bez jego zgody a ponadto przekazanie danych o przedsiębiorcy - w zakresie niedostępnym publicznie - odbyło się bez podstawy prawnej".

Dnia [...] października 2013 r. do Biura GIODO wpłynął wniosek Skarżącego w związku z ww. decyzją o "nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności części 1 decyzji, na podstawie art. 108 par.2 kpa". Postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. (znak: [...]) GIODO odmówił uwzględnienia ww. wniosku. Organ podkreślił, że Skarżący nie wskazał żadnych powodów uzasadniających jego wniosek, ograniczając się jedynie do wskazania podstawy prawnej żądania. Organ stwierdził, że nie zachodzi w sprawie żadna z okoliczności wymienionych w art. 108 § 1 Kpa. Dnia [...] listopada 2013 r. do Biura GIODO wpłynęło zażalenie Skarżącego na ww. postanowienie.

Po powtórnym rozpatrzeniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych zważył, co następuje.

Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2013 r. jest prawidłowe.

W pierwszej kolejności odniesiono się n do głównego zarzutu skarżącego zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie spraw, dotyczącego braku jego zgody na przekazanie jego danych osobowych przez Bank do BIK.

Wskazano, że ustawa o ochronie danych osobowych określa zasady postępowania przy przetwarzaniu danych osobowych oraz prawa osób fizycznych, których dane osobowe są lub mogą być przetwarzane w zbiorach danych (art. 2 ust. 1). Przetwarzanie danych osobowych jest legalne, gdy spełniona zostanie którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy. Przesłanki te odnoszą się do wszelkich form przetwarzania danych wymienionych w art. 7 pkt 2 ustawy, w tym do ich udostępnienia. Są także względem siebie równoprawne, co oznacza, że dla legalności ww. procesu wystarcza spełnienie jednej z nich. W myśl art. 23 ust. 1 ustawy przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne m.in. wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa (pkt 2) oraz gdy jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą (pkt 5). Wskazana w art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy zgoda osoby, której dane dotyczą, na ich przetwarzanie nie jest jedyną przesłanką legalizującą ten proces.

Aktem prawnym zawierającym szczegółowe regulacje dotyczące przetwarzania danych osobowych klientów banków jest przede wszystkim Prawo bankowe, dlatego ocena przetwarzania danych osobowych Skarżącego przez Bank i BIK, w tym ich udostępnienia, musi być dokonywana w powiązaniu z przepisami tej ustawy.

BIK jest instytucją utworzoną na podstawie art. 105 ust. 4 Prawa bankowego, który stanowi, że banki mogą, wspólnie z bankowymi izbami gospodarczymi, utworzyć instytucje upoważnione do gromadzenia, przetwarzania i udostępniania: 1) bankom - informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje te są potrzebne w związku z wykonywaniem czynności bankowych oraz w związku ze stosowaniem metod statystycznych, o których mowa w art. 128 ust. 3 oraz w art. 128d ust. 1, 2) innym instytucjom ustawowo upoważnionym do udzielania kredytów informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje te są niezbędne w związku z udzielaniem kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń. Według art. 105a ust. 1 Prawa bankowego przetwarzanie przez banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów oraz instytucje utworzone na podstawie art. 105 ust. 4, informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie dotyczącym osób fizycznych może być wykonywane, z zastrzeżeniem art. 104, art. 105 i art. 106-106c, w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego.

Podkreślić należy, że informacje zamieszczone w zbiorze BIK służyć mają wypełnianiu przez banki jako instytucje zaufania publicznego ich ustawowych obowiązków związanych z koniecznością dokładania szczególnej staranności w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa przechowywanych środków pieniężnych (art. 50 ust. 2 Prawa bankowego), czyli w zakresie ochrony depozytów, a także z koniecznością należytego badania zdolności kredytowej, od której istnienia bank uzależnia udzielenie kredytu (art. 70 ust. 1 Prawa bankowego). Badanie zdolności kredytowej, która obejmuje zdolność do spłaty zobowiązań i wiarygodność kredytową, jest istotnym elementem działalności banku. BIK został utworzony właśnie w celu zmniejszenia ryzyka udzielania przez banki i instytucje kredytowe trudnych kredytów, przyśpieszenia i uproszczenia procedur kredytowych, wspomagania decyzji banków dotyczących udzielania kredytu.

Podkreślono, że przekazanie danych osobowych Skarżącego przez Bank do BIK nastąpiło w związku z art. 105 ust. 4 Prawa bankowego, a dla legalności tego udostępnienia zgoda Skarżącego nie była wymagana. W ocenie GIODO Bank posiadał ponadto uzasadniony interes w dokonaniu sprawdzenia historii kredytowej Skarżącego nie tylko jako konsumenta, lecz także jako przedsiębiorcy odpowiadającego za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej całym swoim majątkiem.

Odnosząc się do zarzutu Skarżącego dotyczącego naruszenia przez Bank w związku z ww. udostępnieniem danych osobowych przepisów Prawa bankowego dotyczących tajemnicy bankowej, stwierdzono, że jest on chybiony.

W myśl art. 104 ust. 1 Prawa bankowego bank, osoby w nim zatrudnione oraz osoby, za których pośrednictwem bank wykonuje czynności bankowe, są obowiązane zachować tajemnicę bankową, która obejmuje wszystkie informacje dotyczące czynności bankowej, uzyskane w czasie negocjacji, w trakcie zawierania i realizacji umowy, na podstawie której bank tę czynność wykonuje. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu banku nie obowiązuje, z zastrzeżeniem ust. 4, zachowanie tajemnicy bankowej wobec osoby, której dotyczą informacje objęte tajemnicą. Osobom trzecim informacje te mogą być ujawnione, z zastrzeżeniem art. 105, 106a i 106b, wyłącznie gdy osoba, której informacje te dotyczą, na piśmie upoważni bank do przekazania określonych informacji wskazanej przez siebie osobie lub jednostce organizacyjnej. Art. 104 ust. 2 ww. ustawy wymienia wyjątki od obowiązku zachowania tajemnicy bankowej. W niniejszej sprawie istotne znaczenie posiada wyjątek określony w pkt 1 tego przepisu.

Stanowi on, że obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przypadków, w których bez ujawnienia informacji objętej tajemnicą bankową - ze względu na istotę i charakter czynności bankowej lub obowiązujące przepisy - nie jest możliwe należyte wykonanie umowy, na podstawie której jest wykonywana ta czynność bankowa, lub należyte wykonanie czynności pozostających w związku z zawarciem i wykonaniem tej umowy. Z art. 5 ust. 1 pkt 3 Prawa bankowego wynika, że udzielanie kredytów jest czynnością bankową. Zatem podkreślenia wymaga, że zapytanie kredytowe Banku wystosowane do BIK po złożeniu przez Skarżącego wniosku kredytowego w Banku stanowiło czynność bankową, o której mowa w powołanym przepisie. Dlatego nie można zarzucić Bankowi naruszenia tajemnicy bankowej w związku z powyższym działaniem.

Odnosząc się do zarzutu Skarżącego, że Bank przetwarza jego dane osobowe, stwierdzono, że jest on chybiony. Skarżący na poparcie swojej tezy powołał się bowiem na skierowane do niego pismo Banku z dnia [...] kwietnia 2007 r., w którym rzeczywiście Bank wskazał, że kopie dokumentów zgromadzonych w trakcie rozpatrywania wniosku kredytowego Skarżącego znajdują się w Banku. Natomiast w udzielonych w sprawie wyjaśnieniach Bank wskazał: "Skarżący istotnie wnioskował w 2005 r. w Banku [...] o kredyt, jednak nie otrzymał go i od tego czasu regularnie kierował korespondencję do Banku, na którą otrzymywał odpowiedzi, o czym dokładnie wskazano w załączonym do skargi piśmie Banku z dnia [...].04.2007 r. [powinno być [...] kwietnia - przyp. GI]. Bank przechowuje korespondencję reklamacyjną do 5 lat, więc nie posiada już w swoim archiwum tej korespondencji".

Jednocześnie podkreślono, że "Bank nie przetwarzał i nie przetwarza w swoich systemach żadnych danych osobowych Skarżącego gdyż nigdy nie zawierał ze Skarżącym umów, a przedstawionego wniosku papierowego Bank nie ma obowiązku przechowywać tak długi okres czasu, nawet dla celów dowodowych".

Wobec powyższego nie jest możliwe uwzględnienie przez Generalnego Inspektora żądania Skarżącego zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy poprzez zobowiązanie Banku do zabezpieczenia danych osobowych Skarżącego i nieudostępniania ich podmiotom nieuprawnionym, skoro Bank tych danych nie przetwarza.

Ponadto z uwagi na powyższe jedynie informacyjnie odnieść się można do kwestionowanego przez Skarżącego zakresu danych osobowych, tj. numeru PESEL, nr dowodu osobistego i daty urodzenia - według niego przetwarzanych przez Bank. Ze wspomnianego wyżej art. 70 ust. 1 Prawa bankowego wynika, że Bank uzależnia przyznanie kredytu od zdolności kredytowej kredytobiorcy. Kredytobiorca jest obowiązany przedłożyć na żądanie banku dokumenty i informacje niezbędne do dokonania oceny tej zdolności. Zgodnie z art. 69 ust. 2 ww. ustawy umowa kredytu powinna być zawarta na piśmie i określać w szczególności strony umowy. W myśl art. 112 b ww. ustawy banki mogą przetwarzać dla celów prowadzonej działalności bankowej informacje zawarte w dokumentach tożsamości osób fizycznych.

Art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) wymienia zakres danych zamieszczanych w dowodzie osobistym. Są to: 1) nazwisko, nazwisko rodowe i imię (imiona);

1. 2) imiona rodziców;
2. 3) data i miejsce urodzenia;
3. 4) adres miejsca zameldowania na pobyt stały, a w razie jego braku zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; w przypadku braku zameldowania na pobyt stały albo pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące danych o adresie nie zamieszcza się 5) płeć, wzrost w centymetrach i kolor oczu;
4. 6) numer PESEL;
5. 7) nazwa organu wydającego dowód osobisty, data wydania i termin ważności;
6. 8) seria i numer dowodu osobistego. Wobec powyższego bank może dla celów prowadzonej działalności bankowej - która jak wyżej wskazano, obejmuje m.in. udzielanie kredytów - przetwarzać dane osobowe zawarte w dokumencie tożsamości potencjalnego kredytobiorcy, w tym jego numer PESEL, numer dowodu osobistego i datę urodzenia.

Kolejnym zagadnieniem w niniejszej sprawie jest kwestia przetwarzania danych osobowych Skarżącego przez BIK. Przesłanki i cele, w jakich BIK może przetwarzać dane osobowe pozyskane od banków, określono enumeratywnie w przepisach Prawa bankowego. W niniejszej sprawie BIK wskazał, że przetwarza dane osobowe Skarżącego, pozyskane z dniem [...] czerwca 2005 r., w celu rozpatrywania ewentualnych reklamacji pozostających w związku m.in. z niniejszym postępowaniem. Jednak BIK nie wykazał podstaw prawnych dla przetwarzania danych Skarżącego w ww. celu. Dodać należy, że przetwarzanie danych w ww. celu może zostać uznane za przetwarzanie "na zapas", "na wszelki wypadek", co narusza zasady adekwatności oraz celowości wyrażone w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o ochronie danych osobowych.

W ocenie Generalnego Inspektora BIK nie legitymuje się podstawą prawną do przetwarzania danych osobowych Skarżącego pozyskanych od Banku w jakimkolwiek innym celu niż wskazane w Prawie bankowym. Organ nie podziela stanowiska BIK, że przetwarzanie przez ten podmiot danych osobowych może odbywać się dla realizacji innego celu administratora danych, jakim w niniejszej sprawie jest według BIK potrzeba rozpatrywania ewentualnych reklamacji Skarżącego.

Mając na uwadze powyższe, GIODO zasadnie w zaskarżonej decyzji na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy nakazał BIK jako administratorowi danych osobowych Skarżącego wyeliminowanie nieprawidłowości w procesie ich przetwarzania poprzez ich usunięcie.

Generalny Inspektor w pełni podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji odnośnie do pozostałych rozstrzygniętych w niej kwestii, które nie zostały podważone przez Skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Wobec sformułowanego w skardze zarzutu Skarżącego, że nie został wobec niego zrealizowany obowiązek informacyjny określony w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy, ponownie wskazano, że ten obowiązek powinien być wykonany najpóźniej w momencie rozpoczęcia utrwalania danych i polegać na poinformowaniu o: 1) adresie swojej siedziby i pełnej nazwie, a w przypadku gdy administratorem danych jest osoba fizyczna — o miejscu swojego zamieszkania oraz imieniu i nazwisku, 2) celu zbierania danych, a w szczególności o znanych mu w czasie udzielania informacji lub przewidywanych odbiorcach lub kategoriach odbiorców danych, 3) prawie dostępu do treści swoich danych oraz ich poprawiania, 4) dobrowolności albo obowiązku podania danych, a jeżeli taki obowiązek istnieje, o jego podstawie prawnej. Zaznaczenia wymaga, że prawidłowe spełnienie ww. obowiązku polega na przekazaniu wszystkich ww. informacji. W myśl art. 24 ust. 2 ustawy przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli: 1) przepis innej ustawy zezwala na przetwarzanie danych bez ujawniania faktycznego celu ich zbierania, 2) osoba, której dane dotyczą, posiada informacje, o których mowa w ust. 1.

Z materiału dowodowego sprawy wynika, że Bank pozyskał dane osobowe Skarżącego z dniem [...] czerwca 2005 r., czyli w okresie gdy obowiązywał art. 7a ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), który stanowił, że ewidencja działalności gospodarczej jest jawna i dane osobowe w niej zawarte nie podlegają przepisom ustawy o ochronie danych osobowych. Przepis ten stracił moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2011 r. To oznacza, że do dnia 1 stycznia 2012 r. przepisy ustawy o ochronie danych osobowych nie dotyczyły informacji identyfikujących przedsiębiorców w obrocie gospodarczym, dlatego administratorzy danych osobowych dotyczących przedsiębiorców nie musieli wypełniać obowiązków wynikających z ustawy o ochronie danych osobowych, w tym informacyjnych oraz w zakresie przesłanek legalności przetwarzania danych.

Wobec zarzutu Skarżącego, że nie zostały mu udzielone informacje z art. 32 ust. 1 pkt 4 ustawy, Generalny Inspektor prawidłowo stwierdził, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby Skarżący zwracał się do Banku z wnioskiem o spełnienie wobec niego obowiązku informacyjnego określonego w art. 33 ustawy. Dodać należy, że sam Skarżący załączył do skargi kopię pisma Banku, z którego wynika, że została mu udostępniona kopia zgromadzonej przez Bank dokumentacji związanej z jego wnioskiem kredytowym.

Odnosząc się do wniosku Skarżącego o "przeprowadzenie kontroli", Generalny Inspektor słusznie wskazał, że kontrola zgodności przetwarzania danych z przepisami ustawy o ochronie danych osobowych, jako kompetencja ustawowa organu, jest przeprowadzana z urzędu, a nie na wniosek zainteresowanego, czy skarżącego, bowiem GIODO samodzielnie decyduje o sposobie realizacji własnych uprawnień.

Mając na uwadze wniosek Skarżącego o "skorzystanie z uprawnień wynikłych z art. 19 ustawy" należy powtórzyć, że ustawa o ochronie danych osobowych nie uprawnia GIODO do zakończenia prowadzonego postępowania poprzez skierowanie w formie decyzji administracyjnej zawiadomienia do organów ścigania o popełnieniu przestępstwa. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w wyroku z dnia 19 listopada 2001 r. (sygn. akt II SA 2702/00), że "osoba dochodząca ochrony swych praw w trybie ustawy o ochronie danych osobowych nie jest podmiotem postępowania obliczonego na wydanie decyzji o zawiadomieniu stosownego organu o przestępstwie w zakresie przetwarzania danych osobowych i nie może się tego domagać od GIODO w administracyjno - prawnych formach tego postępowania. Przepis art. 19 ustawy nie daje bowiem stronie roszczenia w tym względzie".

Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł w wyroku z dnia 13 listopada 2009 r. (sygn. II SA/Wa 612/2009): "Skierowane przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa następuje poprzez wystąpienie do organu właściwego do wszczęcia postępowania karnego w danej sprawie, a ponadto jako należące do kompetencji organu realizowane jest z urzędu, a nie na wniosek osób zainteresowanych". Ponownie wskazać należy, że jeśli według Skarżącego w przedstawionej w skardze sprawie doszło do popełnienia przestępstwa, to może on złożyć odpowiedniej treści zawiadomienie do właściwych organów ścigania (policji, prokuratury) w trybie przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.).

Na zakończenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Skarżący wskazał: "[...] przetwarza dane osobowe skarżącego (dotyczące wniosku kredytowego jak i spraw sądowych) bez jego zgody".

Niezależnie od ustaleń faktycznych poczynionych przez GIODO w niniejszej sprawie, z których wynika, że Bank nie przetwarza danych osobowych Skarżącego, podkreślenia wymaga, że zarzut dotyczący przetwarzania przez Bank danych osobowych Skarżącego dotyczących "spraw sądowych" Pan C. P. podniósł dopiero we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, natomiast nie uczynił go przedmiotem skargi inicjującej postępowanie przed Generalnym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych, dlatego nie ma podstaw do oceny zasadności tego zarzutu w toku postępowania dotyczącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Według doktryny: "Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może zmieniać rodzaju sprawy, a zatem w postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawa.

Organ odwoławczy nie może również rozszerzać zakresu sprawy", (tak B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wydawnictwo C.H.Beck, 7. wyd., Warszawa 2005, s. 600). Takie stanowisko prezentowane jest też w orzecznictwie. Tytułem przykładu można wskazać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 stycznia 2005 r. (sygn. akt II SA/Lu 608/04), w którym sąd stwierdził, że: "(...) zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko dwukrotnego rozpoznania sprawy, ale także przestrzegania jej tożsamości pod względem przedmiotowym i podmiotowym. Granice rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w drugiej instancji wyznacza zatem rozstrzygnięcie decyzji pierwszej instancji (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1995 r., sygn. akt III ARN 53/95, OSN 1996, Nr 11, poz. 152; wyrok NSA z dnia 12 lipca 2002 r., sygn. akt II SA 277/2001). Oznacza to, iż organ odwoławczy nie może rozstrzygać sprawy w zakresie innym, niż uczynił to organ I instancji (...)".

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w której skarżący wniósł o uchylenie decyzji GIODO w całości o uchylenie części 2 decyzji poprzedzającej decyzję GIODO i w konsekwencji zobowiązanie Banku [...] do usunięcia uchybień, zabezpieczenia danych w Banku [...] i wydanie decyzji zakazującej przekazywanie danych z Banku do innych podmiotów, ustawowo nieuprawnionych, oraz o zasądzenie kosztów

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 23 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 19997 r o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2002 r., Nr 101 poz. 926 ze zm. w zw. art. 105 a ust. 1, 104 ust. 2, 104 ust. 3 i 105 ust. 4, art. 70 ust. 1, art. 5 i art. 6 prawa bankowego poprzez ustalenie iż bank mógł bez zgody klienta banku przekazywać dane stanowiące tajemnicę bankową do instytucji utworzonych na podstawie art. 105 ust. 4 prawa bankowego.

Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem, wskazując że w jego ocenie zarówno w roku 2003 jak i dalej w kolejnych miesiącach przekazywania danych koniecznym było uzyskanie wyrażanej zgody skarżącego na tego typu ujawnianie informacji stanowiących tajemnicę bankową. Zarzucił też organowi, że w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się do orzecznictwa które zostało zawarte w skardze a z którego wynika, że bez uzyskania zgody przekazywanie danych było i jest nieuprawnione. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Oznacza to, iż sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa.

Rozpatrywana pod tym względem skarga C. P. Nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań należy wskazać, że ochrona danych osobowych polega przede wszystkim na określeniu kiedy dozwolone, a kiedy zabronione jest ich przetwarzanie. Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) wskazuje zasady przetwarzania danych osobowych (rozdz. 3 ustawy). W art. 23 § 1 ustawy zostały wymienione przesłanki legalizujące przetwarzanie danych osobowych. Zgodnie z jego treścią tego przepisu przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy:

1. 1) osoba, której dane dotyczą, wyrazi na to zgodę, chyba że chodzi o usunięcie dotyczących jej danych,
2. 2) jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa,
3. 3) jest to konieczne do realizacji umowy, gdy osoba, której dane dotyczą, jest jej stroną lub gdy jest to niezbędne do podjęcia działań przed zawarciem umowy na żądanie osoby, której dane dotyczą,
4. 4) jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego,
5. 5) jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą.

Cytowany powyżej przepis ustawy określa ogólne materialne przesłanki przetwarzania danych osobowych. Przesłanki te mają charakter generalny, odnoszą się do wszelkich form przetwarzania danych, w tym zarówno do przetwarzania "na własne potrzeby" administratora, jak i "na zewnątrz". Są one co do zasady równoprawne, charakter autonomiczny i niezależny, co oznacza, że wystarczy wystąpienie jednej z nich, by przetwarzanie danych mogło być uznane za usprawiedliwione. Oznacza to także, że zgoda osoby, której dane dotyczą, nie jest wyłączną przesłanką przetwarzania danych osobowych (por. J. Barta, P. Fajgielski, R. Markiewicz "Ochrona danych osobowych. Komentarz.", publ. LEX nr 106659, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 678/07, publ. LEX nr 368229).

W rozpoznawanej sprawie skarżący był klientem Banku z uwagi na złożenie przez niego aplikacji kredytowej w 2005 r., następnie w 2007 r składał do Banku pisma w trybie reklamacji. W ocenie Sądu organ prawidłowo ocenił, że przesłanką legalizującą przetwarzanie danych osobowych skarżącego przez Bank (jako aplikującego o udzielenie kredytu) jest przesłanka wskazana w art. 23 ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy.

W odniesieniu zaś do przekazania danych osobowych skarżącego przez Bank do BIK i ZBP przesłanką legalizującą jest okoliczność opisana w art. 23 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy w zw. z art. 105 ust. 4 i 105a ust. 1 ustawy Prawo bankowe.

Stosownie bowiem do art. 105 ust. 4 ustawy Prawo bankowe banki mogą, wspólnie z bankowymi izbami gospodarczymi, utworzyć instytucje upoważnione do gromadzenia, przetwarzania i udostępniania:

1. 1) bankom - informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje te są potrzebne w związku z wykonywaniem czynności bankowych oraz w związku ze stosowaniem metod statystycznych, o których mowa w art. 128 ust. 3 oraz w art. 128d ust. 1;
2. 2) innym instytucjom ustawowo upoważnionym do udzielania kredytów - informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje te są niezbędne w związku z udzielaniem kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń;
3. 3) instytucjom kredytowym - informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie niezbędnym do oceny ryzyka kredytowego konsumenta, o którym mowa w art. 9 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim.

Zgodnie zaś z art. 105a ust. 1 ustawy Prawo bankowe przetwarzanie przez banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów oraz instytucje utworzone na podstawie art. 105 ust. 4, informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie dotyczącym osób fizycznych może być wykonywane, z zastrzeżeniem art. 104, art. 105 i art. 106-106c, w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego.

Nie ulega wątpliwości, że zarówno BIK należy do instytucji wymienionych w art. 105 ust. 4, a celem przetwarzania danych zawartych w BIK, jak i ZBP jest zwiększenie bezpieczeństwa systemu bankowego i płatniczego oraz ochrona depozytów bankowych oraz ocena zdolności kredytowej i analiza ryzyka kredytowego. Zatem w ocenie Sądu organ prawidłowo ocenił, że do przetwarzania danych na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych w zw. z art. 105 ust. 4 i art. 105a ust. 1 ustawy Prawo bankowe - zgoda osoby, której dane są przetwarzane, nie jest wymagana. Powołane przepisy prawa nie ustanawiają bowiem takiego wymogu. O zgodzie na przetwarzanie danych stanowiących tajemnicę bankową przez instytucje wymienione w art. 105 ust. 4 ustawy mowa dopiero w art. 105a ust. 2, tj. po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów.

Podkreślenia wymaga, że informacje zamieszczone w zbiorze BIK służyć mają wypełnianiu przez banki jako instytucje zaufania publicznego ich ustawowych obowiązków związanych z koniecznością dokładania szczególnej staranności w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa przechowywanych środków pieniężnych (art. 50 ust. 2 Prawa bankowego), czyli w zakresie ochrony depozytów, a także z koniecznością należytego badania zdolności kredytowej, od której istnienia bank uzależnia udzielenie kredytu (art. 70 ust. 1 Prawa bankowego). Badanie zdolności kredytowej, która obejmuje zdolność do spłaty zobowiązań i wiarygodność kredytową, jest istotnym elementem działalności banku. BIK został utworzony właśnie w celu zmniejszenia ryzyka udzielania przez banki i instytucje kredytowe trudnych kredytów, przyśpieszenia i uproszczenia procedur kredytowych, wspomagania decyzji banków dotyczących udzielania kredytu.

Przekazanie danych osobowych Skarżącego przez Bank do BIK nastąpiło w związku z art. 105 ust. 4 Prawa bankowego, a dla legalności tego udostępnienia zgoda Skarżącego nie była wymagana. W ocenie Sądu GIODO prawidłowo ocenił, iż Bank posiadał uzasadniony interes w dokonaniu sprawdzenia historii kredytowej Skarżącego nie tylko jako konsumenta, lecz także jako przedsiębiorcy odpowiadającego za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej całym swoim majątkiem.

Zgodnie z art. 104 ust. 1 Prawa bankowego bank, osoby w nim zatrudnione oraz osoby, za których pośrednictwem bank wykonuje czynności bankowe, są obowiązane zachować tajemnicę bankową, która obejmuje wszystkie informacje dotyczące czynności bankowej, uzyskane w czasie negocjacji, w trakcie zawierania i realizacji umowy, na podstawie której bank tę czynność wykonuje. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu banku nie obowiązuje, z zastrzeżeniem ust. 4, zachowanie tajemnicy bankowej wobec osoby, której dotyczą informacje objęte tajemnicą. Osobom trzecim informacje te mogą być ujawnione, z zastrzeżeniem art. 105, 106a i 106b, wyłącznie gdy osoba, której informacje te dotyczą, na piśmie upoważni bank do przekazania określonych informacji wskazanej przez siebie osobie lub jednostce organizacyjnej. Art. 104 ust. 2 ww. ustawy wymienia wyjątki od obowiązku zachowania tajemnicy bankowej. W niniejszej sprawie istotne znaczenie posiada wyjątek określony w pkt 1 tego przepisu.

Stanowi on, że obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przypadków, w których bez ujawnienia informacji objętej tajemnicą bankową - ze względu na istotę i charakter czynności bankowej lub obowiązujące przepisy - nie jest możliwe należyte wykonanie umowy, na podstawie której jest wykonywana ta czynność bankowa, lub należyte wykonanie czynności pozostających w związku z zawarciem i wykonaniem tej umowy.

Przypomnieć należy, że bank uzależnia przyznanie kredytu od zdolności kredytowej kredytobiorcy. Przez zdolność kredytową rozumie się zdolność do spłaty zaciągniętego kredytu wraz z odsetkami w terminach określonych w umowie. Kredytobiorca jest obowiązany przedłożyć na żądanie banku dokumenty i informacje niezbędne do dokonania oceny tej zdolności. Podkreślić należy, że z powyższego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że wystosowanie przez Bank zapytania kredytowego do BIK po złożeniu przez Skarżącego wniosku kredytowego w Banku stanowiło czynność podjętą w ramach udzielania kredytu i w tym kontekście stanowiło czynność bankową, o której mowa w powołanym przepisie. Dlatego nie można zarzucić Bankowi naruszenia tajemnicy bankowej w związku z powyższym działaniem.

Skarżący złożył wniosek o kredyt w 2005 r. kredytu jednak nie uzyskał, ale od 2007 r. regularnie kierował korespondencję do Banku, na którą otrzymywał odpowiedzi. W tym miejscu przypomnieć należy, że Bank przechowuje korespondencję reklamacyjną do 5 lat, więc nie posiada już w swoim archiwum tej korespondencji". Jednocześnie podkreślono: "Bank nie przetwarzał i nie przetwarza w swoich systemach żadnych danych osobowych Skarżącego gdyż nigdy nie zawierał ze Skarżącym umów, a przedstawionego wniosku papierowego Bank nie ma obowiązku przechowywać tak długi okres czasu, nawet dla celów dowodowych".

Wobec powyższego Generalny Inspektor prawidłowo nie mógł uwzględnić żądania Skarżącego zawartego w jego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i zobowiązać Banku do zabezpieczenia danych osobowych Skarżącego i nieudostępniania ich podmiotom nieuprawnionym, skoro Bank danych tych nie przetwarza.

Odnosząc się do zarzutu przetwarzania danych osobowych Skarżącego przez BIK podnieść należy, że zarówno przesłanki, jak i cele, w jakich BIK może przetwarzać dane osobowe pozyskane od banków, określają enumeratywnie przepisy Prawa bankowego. W niniejszej sprawie BIK podał, że przetwarza dane osobowe Skarżącego, pozyskane z dniem [...] czerwca 2005 r., w celu rozpatrywania ewentualnych reklamacji pozostających w związku m.in. z niniejszym postępowaniem. Jednak BIK nie wykazał podstaw prawnych dla przetwarzania danych Skarżącego w ww. celu. Dodać należy, że przetwarzanie danych w ww. celu może zostać uznane za przetwarzanie "na zapas", "na wszelki wypadek", co narusza zasady adekwatności oraz celowości wyrażone w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o ochronie danych osobowych.

BIK nie legitymuje się podstawą prawną do przetwarzania danych osobowych Skarżącego pozyskanych od Banku w jakimkolwiek innym celu niż wskazane w Prawie bankowym i dlatego GIODO zasadnie na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy nakazał BIK jako administratorowi danych osobowych Skarżącego wyeliminowanie nieprawidłowości w procesie ich przetwarzania poprzez ich usunięcie.

Z materiału dowodowego sprawy wynika, że Bank pozyskał dane osobowe Skarżącego z dniem [...] czerwca 2005 r., czyli w okresie obowiązywania art. 7a ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), który stanowił, że ewidencja działalności gospodarczej jest jawna i dane osobowe w niej zawarte nie podlegają przepisom ustawy o ochronie danych osobowych. Przepis ten stracił moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2011 r. To oznacza, że do dnia 1 stycznia 2012 r. przepisy ustawy o ochronie danych osobowych nie dotyczyły informacji identyfikujących przedsiębiorców w obrocie gospodarczym, dlatego administratorzy danych osobowych dotyczących przedsiębiorców nie musieli wypełniać obowiązków wynikających z ustawy o ochronie danych osobowych, w tym informacyjnych oraz w zakresie przesłanek legalności przetwarzania danych.

Generalny Inspektor prawidłowo uznał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby Skarżący zwracał się do Banku z wnioskiem o spełnienie wobec niego obowiązku informacyjnego określonego w art. 33 ustawy. Odnośnie do wniosku Skarżącego o "przeprowadzenie kontroli" GIODO słusznie wskazał, że kontrola zgodności przetwarzania danych z przepisami ustawy o ochronie danych osobowych, jako kompetencja ustawowa organu, jest przeprowadzana z urzędu, a nie na wniosek zainteresowanego, czy skarżącego, bowiem organ samodzielnie decyduje o sposobie realizacji własnych uprawnień.

Z uwagi na wniosek Skarżącego o "skorzystanie z uprawnień wynikłych z art. 19 ustawy" również słusznie Generalny Inspektor zaznaczył, że ustawa o ochronie danych osobowych nie uprawnia organu do zakończenia prowadzonego postępowania poprzez skierowanie w formie decyzji administracyjnej zawiadomienia do organów ścigania o popełnieniu przestępstwa. Na uzasadnienie tego stanowiska organ powołał orzecznictwo sądowoadministracyjne (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2001 r., sygn. II SA 2702/00; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 612/2009).

Jednocześnie GIODO wskazał w zaskarżonej decyzji, że jeśli według Skarżącego w przedstawionej w skardze sprawie doszło do popełnienia przestępstwa, to może on złożyć stosowne zawiadomienie do właściwych organów ścigania (policji, prokuratury) w trybie przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 555 ze zm.).

Odnosząc się natomiast do przytoczonych przez skarżącego w skardze orzeczeń należy wskazać, że dotyczą one innych spraw, o różnych, od rozpoznawanej sprawy, stanach faktycznych i nie mają one charakteru wiążącego dla niniejszej sprawy. Przytoczone natomiast stanowiska doktryny nie dotyczą wprost przetwarzania danych na podstawie ustawy Prawo bankowe, ale odnoszą się generalnie do wyrażania zgody na przetwarzanie danych osobowych, a jak zostało przedstawione powyżej - zgoda na przetwarzanie danych, nie była koniecznym wymogiem do legalnego ich przetwarzania w rozpoznawanej sprawie.

Konkludując organ prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy, a następnie na tej podstawie wydał rozstrzygnięcie odpowiadające prawu. Dlatego też skarga jako bezzasadna i podlega oddaleniu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.