Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody D. (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji) z dnia [...] nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta W. (dalej: organ, organ I instancji) [...] z dnia [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą na rzecz A Sp. z o.o. sp. k. (dalej: inwestor) pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-mieszkalnego [...] z parkingiem podziemnym jednopoziomowym wraz z rozbiórką obiektów istniejących (budynku usługowego, budynku trafostacji, obiektu ziemnego, ścian oporowych) na terenie działki nr [...], AM-[...], obręb S. przy ul. S. we W. Inwestor wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę z dnia 7 lipca 2017 r. do organu I instancji. Do wniosku załączył między innymi oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością – działką nr [...], AM-[...], obręb S. – na cele budowlane. Do projektu budowlanego dołączono ponadto: decyzję D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. nr [...] z dnia [...] – pozwolenie na prowadzenie badań archeologicznych, opinię Dyrektora Wydziału Środowiska i Rolnictwa w Urzędzie Miejskim W. z dnia [...] w zakresie ochrony zieleni, pismo Dyrektora Wydziału Środowiska i Rolnictwa w Urzędzie Miejskim W. z dnia [...] zawierające informację, że inwestycja nie wymaga pozwolenia wodnoprawnego, decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] zatwierdzającą "Dokumentację geologiczno-inżynierską określającą warunki gruntowo-wodne podłoża terenu pod projektowane budynki usługowo-mieszkaniowe z parkingami podziemnymi jednopoziomowymi zlokalizowane przy ul. P. (róg ul. S.) we W., pismo Dyrektora Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego D. Urzędu Wojewódzkiego we W. z dnia 22 grudnia 2014 r. informujące o braku wymogu uzgodnienia projektu z Wydziałem Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego D. Urzędu Wojewódzkiego, postanowienie D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 31 października 2014 r. wyrażające zgodę na odstąpienie od obowiązku określonego w § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030) w odniesieniu do doprowadzenia drogi pożarowej do budynku.
W uzasadnieniu wskazano, że droga pożarowa nie przebiega wzdłuż dłuższego boku budynku oraz brak możliwości zapewnienia dostępu do 30% obwodu zewnętrznego budynku przy jego rozpiętości do 60 m, decyzję Prezydenta W. nr [...]z dnia [...] wydaną przez Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta zezwalającą inwestorowi na lokalizację zjazdu z drogi publicznej – ul. S. (działki nr [...]) na działkę nr [...], pismo Dyrektora Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta z dnia 11 stycznia 2016 r. wyrażające zgodę na usytuowanie budynku na działce nr [...] w odległości 4,7 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. S., tj. w odległości mniejszej niż to określono w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, pismo B S.A. z dnia 5 września 2016 r. ustalające warunki techniczne przebudowy sieci telekomunikacyjnej przy ul. P. i S. w związku z budową budynków usługowo-mieszkaniowych z parkingiem podziemnym przy ul. S. oraz ul. P. dz. nr [...],[...], AM-[...], obręb S., pismo spółki C S.A. z dnia 17 listopada 2014 r. ustalające warunki techniczne usunięcie kolizji sieci elektroenergetycznej, pisma spółki D S.A. z dnia 22 listopada 2016 r. prolongujące warunki przebudowy sieci telekomunikacyjnej oraz z dnia 22 grudnia 2016 r. prolongujące uzgodnienie trasy przebudowy sieci telekomunikacyjnej, pismo spółki B S.A. z dnia 29 grudnia 2016 r. uzgadniające trasę przebudowy sieci telekomunikacyjnej oraz budowę przyłączy, uzgodnienie – akceptacja nr [...] z dnia [...] w imieniu E S.A., pismo Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta z dnia 15 grudnia 2016 r. informujące, że decyzja nr [...] z dnia [...] została wydana na czas nieokreślony, zatem nie ma konieczności potwierdzania jakoby przedmiotowa decyzja stanowiła uzgodnienie drogi komunikacyjnej, pismo A Sp. z o.o. sp. k. z dnia 20 października 2015 r. – zgoda na rozbiórkę obiektów przy ul. S. na działce nr [...], opinię geotechniczną.
W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego projekt uzupełniono o uzgodnienie przez Miejskiego Konserwatora Zabytków na rysunku projektu zagospodarowania terenu wraz z postanowieniem nr [...] z dnia [...] uzgodnienie nr [...] z dnia [...]z rzeczoznawcą pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, uzgodnienie z dnia [...] z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.
Pismem z dnia 13 lutego 2017 r. inwestor wystąpił z wnioskiem o udzielenie odstępstwa od § 12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422, dalej: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych) umożliwiającego budowę budynku usługowo-mieszkalnego "MPI-A" ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio na granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi nr [...], AM-[...] obręb S. Organ I instancji pismem z dnia 19 lipca 2017 r. wystąpił do Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na wnioskowane odstępstwo. Pismem z dnia 2 listopada 2017 r. Minister upoważnił Prezydenta W. do wyrażenia zgody na odstępstwo objęte wnioskiem, w związku z czym postanowieniem nr [...] z dnia [...] Prezydent W. udzielił zgodę na odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
Decyzją z dnia [...] nr [...] organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił skarżącej pozwolenia na budowę dla opisanej na wstępie inwestycji.
Odwołanie od tej decyzji wniosła E S.A. z siedzibą we W. (dalej: E).
Podczas postępowania odwoławczego inwestor dostarczył pismo B S.A. z dnia 18 sierpnia 2018 r. uzgadniające trasę przebudowy sieci telekomunikacyjnej oraz budowę przyłączy oraz pismo spółki B S.A. z dnia 21 sierpnia 2018 r. określające techniczne warunki przebudowy sieci telekomunikacyjnej. Pismem z dnia 13 listopada 2018 r. organ odwoławczy wystąpił do inwestora o wyjaśnienie dwóch kwestii. Po pierwsze, organ dostrzegł, że na rysunku projektu zagospodarowania terenu wrysowano nieistniejący budynek oznaczony symbolem K7 – na narożnej działce [...]. Zdaniem organu wskazuje to na etapowanie inwestycji, co nie zostało przewidziane projektem budowlanym, zaś w świetle art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego inwestor powinien przedstawić w takiej sytuacji projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego.
Po drugie, organ odwoławczy wskazał, że pomimo iż w opisowej części rysunku projektu zagospodarowania terenu wskazano, że od strony południowej zaprojektowano przestrzenie typu place publiczne oraz wewnętrzny dziedziniec z miejscem do wypoczynku, parkingiem dla rowerów itp. to na rysunku brak jest placów publicznych. Inwestycja zaś zaprojektowana została w całości na działce nr [...], od strony południowej działka graniczy z działkami o nr [...] i [...], należącymi do Gminy W., które nie są objęte wnioskowaną inwestycją, zaś między południową ścianą budynku a tą granicą znajduje się pas terenu o szerokości w najwęższym miejscu 4,06 m przeznaczony na chodnik dla pieszych. Powyższe okoliczności w ocenie organu odwoławczego przesądzają o tym, że projekt nie przewiduje w istocie przestrzeni typu place publiczne wbrew opisowi na rysunku.
W odpowiedzi pismem z dnia 13 listopada 2018 r. inwestor wyjaśnił, że na rysunku projektu zagospodarowania terenu pokazano ewentualny planowany budynek jako element koncepcyjny, jednak budynek ten oraz budynek "MPI-A" są budynkami niezależnymi, będącymi odrębnymi zamierzeniami budowlanymi, czego dobitnym dowodem – w ocenie inwestora – jest odrębny inwestor obu tych zamierzeń. Autor projektu wyjaśnił nadto, że jego intencją nie była sugestia o etapowaniu inwestycji, zaś symbol K7 dotyczy przewidywanej ilości kondygnacji budynku. Odnośnie do drugiej kwestii inwestor wyjaśnił, że fragment części opisowej projektu zagospodarowania terenu odnosi się do placu publicznego zlokalizowanego na dz. nr [...] od strony południowej, kreowanego pomiędzy granicą działki należącej do inwestora, a zaokrąglonym fragmentem elewacji projektowanego budynku – w bezpośrednim sąsiedztwie witryn lokalu handlowego oznaczonego symbolem 1.U01.1.
Inwestor podkreślił, że szerokość placu w tym miejscu wynosi około 7 m, zaś naturalnym przedłużeniem tego placu jest przestrzeń pomiędzy granicą działki inwestora a projektowanym budynkiem będącą strefą wejściową do pozostałych lokali usługowych parteru.
Wskutek wniesionego przez E odwołania organ odwoławczy decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy opisaną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że teren inwestycji położony jest na obszarze, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu P. we W. zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] (dalej: miejscowy plan) i znajduje się na obszarze jednostki strukturalnej oznaczonej symbolem A5.4UC przeznaczonej na funkcję centrotwórczą. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że na działce nr [...] znajdują się obiekty parterowe przeznaczone do rozbiórki, którą przewidziano w projekcie budowlanym. Organ stwierdził, że liczba kondygnacji budynku, jego usytuowanie na obowiązujących liniach zabudowy od południa oraz wschodu, zaprojektowany dach płaski z akcentem wysokościowym nad narożnikiem południowo—wschodnim w postaci dachu mansardowego, wielkość przejazdu bramowego oraz ogólna wysokość budynku pozwala na ocenę, iż projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu.
Oceniając projekt budowlany pod kątem zgodności z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych organ odwoławczy zauważył, że w dniu 1 stycznia 2018 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych. Biorąc jednak pod uwagę treść § 2 pkt 1 rozporządzenia zmieniającego, zgodnie z którym dla zamierzenia budowlanego, wobec którego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę, stosuje się przepisy dotychczasowe, organ odwoławczy zastosował przepisy dotychczas obowiązujące. Wniosek w sprawie inwestor złożył bowiem w dniu 7 lipca 2017 r. W ocenie organu odwoławczego usytuowanie północnej ("ślepej") ściany projektowanej budynku w granicy z działkami sąsiednimi jest zgodne z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W zakresie ewentualnych zakłóceń wentylacji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z projektem projektowany budynek nie wpływa na sąsiednią zabudowę i ze względu na możliwość przewietrzania nie stanowi przeszkody (zasłony) dla sąsiednich budynków.
Organ drugiej instancji stwierdził nadto, że ściana zachodnia projektowanego budynku, z otworami okiennymi, usytuowana jest w odległości nie mniejszej niż 4,87 m od zachodniej granicy działki inwestora, ściana południowa odległa jest od południowej granicy działki nieprzeznaczonej pod zabudowę o nie mnie niż 8 m, zaś elewacja północna poza częścią usytuowaną na granicy z działkami nr [...],[...] i [...] odległa jest od granicy z pozostałymi działkami sąsiednimi nie mniej niż o 4,2 m. W konsekwencji stwierdził, że budynek został zaprojektowany z zachowaniem wymogów § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
Organ odwoławczy podzielił opinię projektanta w zakresie spełnienia wymagań w zakresie nasłonecznienia i przesłaniania projektowanego budynku oraz budynków sąsiednich stwierdzając, że spełnione zostały wymagania § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a także przyjmując, że z uwagi na zlokalizowanie projektowanego budynku w zabudowie śródmiejskiej, można zastosować do niego w tym zakresie obniżone standardy.
Według organu projektowany budynek spełnia również wymagania ochrony przeciwpożarowej, gdyż uzgodniony został z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Inwestor uzyskał nadto zgodę na odstąpienie od obowiązku wymienionego w § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych w odniesieniu do doprowadzenia drogi pożarowej do budynku, zaś spełnienie rozwiązań zamiennych wynikających z postanowienia D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej sprawdzane będzie przy uzyskiwaniu pozwolenia na użytkowanie.
Wojewoda stwierdził przy tym, że nie jest uzasadniony zarzut odwołania odnoszący się do braku przewidzenia w projekcie budowlanym głównego wjazdu. Inwestor uzgodnił bowiem wjazd od ulicy S. prowadzący przez przejazd bramowy (decyzja Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] oraz pismo ZDiUM z dnia 15 grudnia 2016 r. informujące, że decyzja nr [...] z dnia [...] została wydana na czas nieokreślony). W jego ocenie, biorąc pod uwagę treść art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 443) obecnie nie są wymagane zapewnienia dostawców mediów oraz innych jednostek obsługujących infrastrukturę o zapewnieniu takiej obsługi dla planowanej inwestycji. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że inwestor uzyskał uzgodnienia z dostawcami mediów znacznie wcześniej, gdyż już uprzednio ubiegał się – bezskutecznie – o pozwolenie na budowę.
Opisaną decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu: - E - skargą, która została zarejestrowana pod sygn. II SA/Wr 102/19- F Sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: F) skargą zarejestrowaną pod sygn. II SA/Wr 103/19. Treść zarzutów oraz wniosków wyartykułowanych w obu skargach jest zbieżna. Skarżący zarzucili decyzji organu II instancji naruszenie:1. art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane mające istotny wpływ na treść wydanej decyzji, wyrażające się w zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla obiektu budowlanego niezgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu P. we W. w zakresie kształtu dachu projektowanego budynku poprzez zaprojektowanie dachu płaskiego w sytuacji, gdy zgodnie z miejscowym planem dach powinien być w układzie kalenicowym ze spadkiem powyżej 45 stopni lub w formie mansardowej, a nie płaskiej;
2. art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. Prawa budowlanego 3 w zw. z § 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez bezkrytyczne przyjęcie analiza przysłaniania budynków sąsiadujących z projektowana inwestycją przedłożoną przez inwestora w sytuacji, gdy jego na niezgodna z przywołanym przepisem rozporządzenia tj. nie została wykonana w oparciu o wewnętrzne lico ściany;
3. art. 35 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego wyrażające się w przyjęciu, że istniejące sieci kolidujące z planowaną budową zostaną usunięte na etapie projektu wykonawczego, w sytuacji gdy istniejące sieci kolidujące z inwestycją wymagają przełożenie ich na teren nieruchomości nieobjętych wnioskiem o pozwolenie na budowę, a inwestor nie wykazał w projekcie budowlanym zarówno sposobu przebudowy tych kolidujących z inwestycją sieci, jak i nie wykazał się prawem do dysponowania gruntem na cele budowlane dla konieczności przełożenia-usunięcia tych kolidujących z inwestycją sieci. Ponadto skarżący zarzucili, że inwestor posługuje się opiniami i uzgodnieniami operatorów sieci, które to opinie były wydawane do innego projektu, który zakończył się odmową zatwierdzenia pozwolenia na budowę. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości przekazanie jej organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie koszów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Na rozprawie w dniu 30 lipca 2019 r. na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) zarządzono o połączeniu sprawy o sygn. akt II SA/Wr 102/19 ze skargi E do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą o sygn. akt II SA/Wr 103/19 ze skargi F. W myśl art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 p.p.s.a. odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.
Sąd uznał, iż wniesione w niniejszej sprawie skargi nie zasługują na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności przytoczyć należy przepisy prawa materialnego wyznaczające podstawy prawne orzekania przez organy administracji publicznej mające zastosowanie w sprawie, których prawidłowość zastosowania podlega kontroli w niniejszym postępowaniu. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl ust. 3 tego przepisu w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W myśl art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
- 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
- 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
- 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Ujęte we wniosku inwestora zamierzenie budowlane obejmuje budowę budynku usługowo-mieszkalnego o sześciu kondygnacjach z parkingiem podziemnym jednokondygnacyjnym z pomieszczeniami technicznymi oraz niezbędnymi instalacjami i infrastrukturą, budowę dróg wewnętrznych, ciągów pieszy dla obsługi zabudowy oraz rozbiórkę istniejących budynków i elementów kolidujących. Projektowany budynek zbliżony jest w rzucie do litery "L". Teren inwestycji położony jest na obszarze, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i obejmuje jednostkę strukturalną oznaczoną symbolem A5.4UC. Zgodnie z § 15 ust. 59 miejscowego planu wyznacza się użytkowanie terenu, oznaczone na rysunku planu symbolem A5.4UC przeznaczone dla funkcji centrotwórczej. W myśl zaś ust. 60 tej jednostki redakcyjnej na terenie, o którym mowa w ust. 59, warunki kształtowania zabudowy określa się następująco: 1) nakazuje się wyburzenie istniejących obiektów parterowych o niskich walorach architektonicznych, jako sprzecznych z charakterem centrum miasta;
- 2) w zabudowie od ul. P. należy utworzyć podcienia dla ruchu pieszego o szer. 6,0 m od linii zabudowy;
- 3) wprowadza się zabudowę o funkcji centrotwórczej, zamykającą teren od strony wschodniej i południowej, jak na rysunku planu;
- 4) dopuszcza się lokalizowanie na wyższych kondygnacjach funkcji mieszkaniowej;
- 5) wysokością budynków projektowanych należy nawiązać do wysokości budynków przy ul. Piłsudskiego 89, 91;
- 6) w podziemiach budynków należy zaprojektować parking;
- 7) w projektowanej zabudowie należy przewidzieć bramę przejazdową o wymiarach 3,6 m x 4,2 m;
- 8) projektowana zabudowa powinna cechować się wysokim standardem ze względu na położenie w centrum miasta. Zgodnie z § 9 ust. 2 pkt 3 miejscowego planu na terenie objętym planem należy podnieść rangę architektoniczną obiektów budowlanych dla podkreślenia charakteru obszaru fragmentu centrum miasta - wizytówki dla przyjezdnych od strony dworca głównego PK i PKS oraz wjazdu do centrum od strony południowej. Osiągnięcie tych celów należy prowadzić przez wymóg, zgodnie z którym budynki realizowane wzdłuż ulic powinny mieć dachy o układzie kalenicowym, ze spadkiem powyżej 45°, dopuszcza się możliwość stosowania dachów mansardowych.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że sąd nie podziela zarzutów wyrażonych w skargach. Odnosząc się do zarzutu zatwierdzenia projektu budowlanego niezgodnego z miejscowym planem w zakresie zaprojektowanego dachu budynku, sąd nie dopatrzył się kolizji projektu z normami lokalnymi w tym zakresie. Rzeczywiście projektowany budynek ma mieć dach płaski zaś fragment dachu mansardowego ma znajdować się nad narożnikiem południowo-wschodnim obiektu. Takie ustalenia projektu budowlanego korespondują jednak z cytowanym wyżej § 9 ust. 2 pkt 3 miejscowego planu. Podkreślić bowiem należy, że wymóg posiadania przez budynki dachu w układzie kalenicowym ze spadkiem powyżej 45º lub w układzie mansardowym dotyczy jedynie budynków realizowanych wzdłuż ulic.
W ocenie sądu nie ma jednak przeszkód, by uznać za zrealizowaną dyspozycję tego wymogu poprzez zaprojektowanie części dachu w układzie kalenicowym lub mansardowym od strony ulicy, zaś w pozostałym zakresie – od podwórza lub zaplecza obiektu – pozostawić inwestorowi swobodę w tym zakresie. Prawodawca lokalny wprowadził bowiem wymóg stosowania wzdłuż ulic dachów kalenicowych bądź mansardowych, po to aby "podnieść rangę architektoniczną obiektów budowlanych dla podkreślenia charakteru obszaru fragmentu centrum miasta – wizytówki dla przyjezdnych od strony dworca PKP i PKS oraz wjazdu do centrum od strony południowej" (§ 9 ust. 2 miejscowego planu). Jednym ze środków do osiągnięcia tego celu jest właśnie określony rodzaj dachów budynków usytuowanych wzdłuż ulic. Pozostała część zadaszenia w głębi działki nie jest widoczna, zatem nie odnosi się do niej wymóg wynikający z § 9 ust. 2 pkt 3 miejscowego planu.
Z projektu budowlanego (str. 139) oraz z treści zaskarżonej decyzji wynika wprost, że projektowany budynek ma mieć dwuspadowy dach mansardowy jako akcent wysokościowy zasłaniający dalszą część zadaszenia nad narożnikiem południowo-wschodnim, tj. od ulicy S. W pozostałej części dach będzie płaski. Przyjęcie takiego rozwiązania w projekcie budowlanym w ocenie sądu realizuje zamysł prawodawcy lokalnego w zakresie ładu urbanistycznego na obszarze, na którym usytuowana jest działka zainwestowania.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprawidłowości w zakresie analizy przysłaniania budynków sąsiadujących z projektowaną inwestycją, sąd nie podziela stanowiska skarżących spółek. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że z uwagi na usytuowanie projektowanego obiektu w obszarze zabudowy śródmiejskiej, zgodnie z § 13 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę. W ocenie skarżących autor projektu budowlanego zastosował nieprawidłową metodykę analizy przesłaniania, ponieważ wierzchołek kąta 60º nie został usytuowany w wewnętrznym licu ściany. Zarzut ten jednak nie jest uzasadniony. Projekt budowlany zawiera analizę nasłonecznienia oraz przesłaniania zarówno w części opisowej (k. 55-57), jak i graficznej (k. 70, rysunek MPI A-PB-A-103). Z wyjaśnień autora projektu umieszczonych w legendzie wynika, że przeanalizowano okna mieszkań na najniższej kondygnacji.
Na kondygnacjach wyższych zapewniony jest dłuższy czas nasłonecznienia. Z rysunku zamieszczonego w legendzie wynika, że wierzchołek kąta 60º usytuowany został w wewnętrznym licu okna, do którego przykładany jest punkt startowy linijki słońca. Zatem nie mają racji skarżący twierdząc, że doszło do naruszenia § 13 ust.1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Zauważyć należy, że skarżący dopiero w skardze wskazali, że zarzut nieprawidłowo wykonanej analizy przesłaniania dotyczy istniejącego budynku przy ul. P., a dokładniej okien w elewacji oznaczonej odcinkiem a-b na rysunku MPI A-PB-A-103.
Podkreślenia wymaga, że z treści części opisowej projektu wynika, iż dla budynku przy ul. P. analizę przesłaniania przeprowadzono dla pomieszczeń zlokalizowanych na najniższej kondygnacji – parterze, dla przyjętej wysokości dolnej krawędzi okien, usytuowanych w ścianach a-b, wynoszącej 0,79 m. Analiza ta wykazała, że odległość oraz wysokość projektowanego budynku umożliwiają naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. W ocenie sądu, część opisowa oraz graficzna projektu budowlanego w tym zakresie pozwalają na przyjęcie, że analiza przesłaniania przeprowadzona została zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym zgodnie z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
W kwestii zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia w projekcie budowlanym konieczności usunięcia kolizji istniejących sieci z planowaną budową sąd podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Należy bowiem podkreślić, że w dniu 28 czerwca 2015 r. weszła w życie zmiana Prawa budowlanego przewidziana ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 443), która zmieniła brzmienie art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego. Z przepisu tego wyeliminowano wymóg załączenia do projektu budowlanego oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych. Słusznie zatem organ odwoławczy podkreślił, że aktualnie nie są wymagane zapewnienia dostawców mediów i innych jednostek obsługujących infrastrukturę o zapewnieniu takiej obsługi dla projektowanej inwestycji na etapie postępowania o pozwolenie na budowę.
W świetle powyższego inwestor nie miał obowiązku uwzględniania w projekcie budowlanym kwestii zapewnienia przyłącza do sieci. Niemniej zauważyć należy, że projekt przedstawia sposób usunięcia kolizji (rezerwę terenu) z zastrzeżeniem, że rozwiązanie tej kwestii będzie stanowiło przedmiot odrębnego opracowania. W części opisowej projektu budowlanego – instalacje elektryczne i teletechniczne w pkt II Cel i zakres opracowania wskazano, że "Projekt budowlany sieci i instalacji elektrycznych i teletechnicznych, z wyjątkiem rozbiórki budynku trafostacji zostanie objęty odrębnym opracowaniem". Do projektu budowlanego oraz na etapie postępowania odwoławczego inwestor załączył nadto szereg uzgodnień i opinii dostawców mediów m. in. uwzględniających kwestię uzgodnienia trasy i warunków przebudowy sieci telekomunikacyjnej, czy ustalających warunki techniczne usunięcia kolizji sieci elektroenergetycznej, które choć utraciły aktualność świadczą o możliwości wykonania przedłożenia infrastruktury technicznej kolidującej z projektowanym budynkiem.
Biorąc pod uwagę, że kwestia przyłączy planowanej inwestycji do mediów oraz rozwiązania kolizji planowanej zabudowy z istniejącymi sieciami nie jest jednak objęta kontrolowanym postępowaniem administracyjnym, co znajduje uzasadnienie w nowelizowanej treści art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego, inwestor nie miał obowiązku przedkładać tych dokumentów, tym samym bez znaczenia pozostaje okoliczność utraty ważności przez te uzgodnienia i opinie. Kwestia przyłączy do sieci będzie natomiast koniecznym elementem opracowanego w przyszłości projektu wykonawczego.
Analizując zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie należy stwierdzić, że nie daje ona również podstaw do uznania, by naruszono nią przepisy Prawa budowlanego, bądź rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W postępowaniu administracyjnym respektowano szczególny charakter terenu wymagający, by projektowana zabudowa cechowała się wysokim standardem ze względu na położenie w centrum miasta (§ 15 ust. 60 pkt 8 planu miejscowego).
Wreszcie trafna jest również dokonana przez organ odwoławczy ocena w zakresie formalnej poprawności projektu budowlanego, w szczególności jego zgodności z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935).
Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargi w całości.