Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Starosta K. zatwierdził projekt budowlany i wydał W. T. pozwolenie na dobudowę pomieszczeń gospodarczych z garażem do budynku usługowo-hotelowego w L. Z. przy ul. K. [...].
W odwołaniu od tej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego oraz § 12 ust. 4 pkt 2 i § 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, a także § 272 ust.1 pkt 3 rozporządzenia i art. 144 k.c., w szczególności bowiem projektowana zabudowa pozbawia dostęp do światła słonecznego mieszkańców budynków nr [...] i [...]. Do odwołania dołączyła zdjęcia przedstawiające miejsce przyszłej zabudowy na skarpie znajdującej się naprzeciwko budynku mieszkalnego nr [...], w którym skarżąca mieszka na II piętrze, dla wykazania, że dobudowane budynki przesłonią widok w kierunku skweru.
Decyzją nr [...] z dnia [...] r. organ odwoławczy uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Podstawą tej decyzji było niedokładne wykazanie się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością przez dołączenie zgody Burmistrza, gdy zgodę powinien wyrazić organ gminy w formie uchwały. Zarzuty zgłoszone w odwołaniu ocenione zostały natomiast jako bezzasadne. Po uzyskaniu stosownej uchwały w toku ponownego rozpatrywania sprawy, organ I instancji decyzją nr [...] z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) ponownie zatwierdził projekt budowlany i wydał inwestorowi pozwolenie na dobudowę, określając powierzchnię użytkową garażu na [...] m2 i gospodarczą [...] m2. W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek inwestora spełnił wymogi z art. 35 ust. 1 i 2 oraz ar. 32 ust. 4 prawa budowlanego, zaś inwestycja nie narusza warunków wynikających z art. 5 ust. 1 pkt 6 w sposób opisany w art. 5 ust. 2 tej ustawy.
W odwołaniu skarżąca powtórzyła dotychczasowe zarzuty oraz dodała, że sprawdzenie wymagań wynikających z § 57 i 60 rozporządzenia powinno uwzględniać różnice wysokości posadowienia budynku wznoszonego do istniejących budynków, zaś wynikających z § 36 uwzględniać zamiar wybudowania tego budynku na zbiorniku na nieczystości ciekłe, którego pokrywy znajdą się w granicy działki przy ciągu pieszym i w odległości 4 m od okien i drzwi budynków K. [...] i [...]. Skarżąca podała, że budynek nr [...] jest niezamieszkały, zaś ona wraz z synem, synową i trzema wnukami jest współwłaścicielką budynku [...] w 3/4 częściach, zaś pozostali współwłaściciele nie są powiadamiani o postępowaniu. O tym, że działka inwestora nie powinna być zabudowana, mógłby przekonać dowód z oględzin. Wskazała ponadto, że inwestor rozpoczął samowolnie planowaną dobudowę.
Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu organ jedynie powołał się na argumentację zawartą w uzasadnieniu poprzednio wydanej decyzji odwoławczej na temat bezzasadności zarzutów skarżącej. Wyraził pogląd, że fakt rozpoczęcia budowy powinien zostać zgłoszony organom nadzoru budowlanego i nie ma znaczenia dla organu administracji architektoniczno - budowlanej.
W skardze do sądu administracyjnego skarżąca zarzuciła powyższej decyzji naruszenie art. 6, art. 7, art. 10, art. 35, art. 36, art. 61, art. 133 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 32 i art. 35 prawa budowlanego, a także § 12, 13, 36 i 272 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Według skarżącej powinna być zawiadomiona o ponownym wszczęciu postępowania dla ponownego rozpatrzenia sprawy. Podtrzymała dotychczasowe zarzuty odwołania dotyczące niezgodności zabudowy z planem miejscowy oraz naruszenia interesów właścicieli budynków położonych po drugiej stronie ulicy, w odległości 6,5 m od podlegającej zabudowie skarpy o wysokości 3 m. Nadal twierdziła, że w dacie wydania decyzji inwestor nie posiadał decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z ar. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 16, poz. 1126) właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, zatem w szczególności mógł odmówić pozwolenia w przypadku niezgodności projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska albo wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bądź z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a także w przypadku niezgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 tej ustawy, ponadto zaś w razie nie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Według orzecznictwa sądowoadministracyjnego, rozpoczęcie budowy na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nie uzasadniało umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego (wyroki NSA z dnia 24 maja 2002r. SA/Sz 2527/01 lub z dnia 30 września 1998r. IV SA 1709/96, niepublikowane).
W nawiązaniu do zarzutów skarżącej można jeszcze zaznaczyć, że ochrona praw cywilnych zagrożonych budową realizowaną na sąsiednim gruncie była dopuszczalna ponadto przed sądem powszechnym w ramach powództwa negatoryjnego w zakresie nie objętym skutkami decyzji o pozwoleniu na budowę (wyrok Sądu Najwyższego z 16.12.1992r. OSNC 1993/5/90, glosy w OSP 1994/4/78 lub Palestra 1994/3-4 s. 150-156, por. wyroki SN z 3.06.1983r. OSNC 1984/1/10 glosy w Nowe Prawo 1984/10 s. 118, OSP 1985/4/77 i Nowe Prawo 1985/10 s. 122 lub z 18.06.1998r. Prok. i Pr. 1999/1 s. 32, albo uchwała SN z 21.03.1984r. OSN 1984/10/171). Nie wchodziło zatem w rachubę stosowanie przez organy administracji bądź sąd administracyjny przepisu art. 144 k.c. o immisjach pośrednich (np. przez zasłonięcie dopływu światła lub widoku, patrz glosy w OSP 1970/7-8/157 lub OSP 1973/3/55), chociaż jednocześnie przepis ten powoływany był przez NSA jako źródło interesu prawnego właściciela sąsiedniej nieruchomości (próbą rozwiązania tej niespójności była nowelizacja z dnia 27 marca 2003r. Dz. U. Nr 80, poz. 718 przez dodanie ustępów 2 i 3 do art. 28 prawa budowlanego).
Odnosząc powyższe uwagi do treści wniosku inwestora należy wskazać, że w dołączonej dokumentacji znajdował się niepodważony przez skarżącą szkic i omówienie linii zacienienia, wykazujący spełnienie wymagań z § 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz.1 40). W projekcie technicznym uwzględniono posadowienie budynku na istniejącym osadniku. Do wniosku dołączono decyzję nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r. o terminie ważności do dnia [...] r., w której opisano teren działki inwestora [...] jako teren zabudowy wczasowej, bez szczególnych wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich poza art. 5 prawa budowlanego. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] r. doręczono wszystkim zainteresowanym właścicielom i organom.
Zamierzenie inwestycyjne zostało pozytywnie uzgodnione przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Dołączono również wymaganą przez organ odwoławczy uchwałę zarządu miasta uwzględniającą pozytywnie wykonanie zjazdu z drogi gminnej i udzielającą zgody na usytuowanie dobudowy przy granicy działki nr [...]. Z przedstawionego materiału wynikał brak naruszenia § 12 i § 13 powołanego rozporządzenia, ponadto bezprzedmiotowy był zarzut naruszenia § 36, skoro inwestycja nie dotyczyła budowy zbiornika na nieczystości ciekłe, podobnie jak dotyczący § 272 tego rozporządzenia. W opisanych warunkach nie można było również skutecznie zarzucić naruszenia art. 32 i 35 ustawy. Można było poza zarzutami skargi w zakresie prawa procesowego dostrzec niepełne odniesienie się w zaskarżonej decyzji do szczegółowych twierdzeń i zastrzeżeń skarżącej, jednak to naruszenie art. 107 § 1 i 3 w związku z art. 8 i art. 11 k.p.a. w tej konkretnej sprawie nie miało istotnego wpływu na jej wynik.
Zarzuty procesowe skargi były bezzasadne. Nie można było stwierdzić naruszenia przez zaskarżoną decyzję zasady praworządności. O ile zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. powiązać z nieuwzględnieniem wniosku dowodowego skarżącej o przeprowadzenie oględzin, to dowód ten wobec treści dołączonej do wniosku dokumentacji był zbędny, zatem nie nastąpiło uchybienie zasadzie prawdy obiektywnej. Nie było w materiale sprawy podstaw do sformułowania zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., w szczególności zaś do wymagania od organu zawiadomienia skarżącej o przystąpieniu do ponownego rozpatrywania sprawy, ponadto skarżąca nie wyjaśniła, jakie konkretne twierdzenia i dowody zamierzała przedstawić w toku ponownego rozpatrywania, gdyby takie zawiadomienie otrzymała. Niedotrzymanie terminu załatwienia sprawy jest naganne, ale z reguły, jak w tym przypadku, nie ma wpływu na jej wynik. Nie było podstawy do ponownego zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania jedynie z uwagi na uchylenie decyzji przez organ odwoławczy, jak też nie został udokumentowany brak zawiadomienia jakiegokolwiek podmiotu będącego stroną o wszczęciu postępowania.
Organ odwoławczy nie mógł naruszyć przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd nie stwierdził naruszeń prawa nie wytkniętych w skardze. Z tych wszystkich względów oraz zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), orzeczono jak na wstępie.