Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braku skargi poprzez uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł, skarżąca złożyła pismo zatytułowane "zażalenie", w którym wniosła o zwolnienie jej z "wpłaty ww. kwoty" podnosząc, że ma 88 lat, od 30 lat jest wdową, byłą więźniarką obozu koncentracyjnego. Nadto - jest osobą bardzo schorowaną, poruszającą się o kulach i wymagającą całodobowej opieki. Wskazała, że leczenie i opieka jest bardzo dużym obciążeniem finansowym w jej budżecie.
W dniu 12 września 2013 r. doręczono skarżącej - w trybie art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - wezwanie do wypełnienia i przesłania do tutejszego Sądu w terminie 7 dni formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej "PPF" pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania.
Skarżąca w piśmie z dnia 18 września 2013 r. oświadczyła, że z uwagi na swój wiek i zły stan zdrowia nie jest w stanie wypełnić oraz dostarczyć formularza wniosku i wymaganych dokumentów. Skarżąca nie przesłała do Sądu na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie jej prawa pomocy.
Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 2 października 2013 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej.
Pismem nadanym pocztą w dniu 11 października 2013 r. (data stempla pocztowego) - zatytułowanym "zażalenie" skarżąca wniosła o "oddalenie decyzji wydanej przez Sąd we Wrocławiu z dnia 3 października 2013 r.". W piśmie tym skarżąca powtórzyła dotychczasowe stanowisko dotyczące przyczyn dla których nie jest w stanie wypełnić oraz dostarczyć formularza.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że pismo skarżącej z dnia 11 października 2013r. Sąd potraktował jako sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 2 października 2013 r. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia, zdaniem Sądu, treść pisma oraz że pismo to wpłynęło do Sądu w terminie otwartym do wniesienia sprzeciwu.
Stosownie do treści art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi warunkiem skuteczności wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu, według wzoru określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245).
Wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w formie innej niż przewidziana przepisami nie wywołuje skutków prawnych i stosownie do treści art. 257 p.p.s.a. należy pozostawić taki wniosek bez rozpoznania.
Podkreślić należy, że niezrozumiałe jest zachowanie wnioskodawczyni, która w kolejnym już postępowaniu w jakim uczestniczy przed tut. Sądem uparcie i bezzasadnie odmawia złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na wymaganym formularzu. W sprawie o sygn. akt II SA/Wr 343/06 wnioskodawczyni kilka razy precyzyjnie i dogłębnie wyjaśniano, że Sąd nie ma żadnej możliwości zwolnienia z obowiązku złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, bowiem taki obowiązek na zainteresowanych nakładają przepisy prawa. Wnioskodawczyni mimo negatywnych konsekwencji jakie ją dotknęły ww. postępowaniu, ponownie nie złożyła swojego wniosku na urzędowym formularzu. Argumentacja sugerująca, że skarżąca nie może tego uczynić nie jest przekonująca, bowiem do akt sprawy wciąż wpływają kolejne podpisane przez nią pisma. Oznacza to, że skarżąca jest w stanie się podpisać i może skorzystać z pomocy innych osób przy ich wysyłce.
Uznać zatem należy, że nie istnieją przeszkody, które uniemożliwiałyby jej przesłanie do Sądu wymaganego formularza wniosku. Sąd wyjaśnił skarżącej w wezwaniu, że rygor pozostawienia wniosku bez rozpoznania dotyczy tylko nie złożenia w terminie 7 dni formularza. Żądanie złożenie wymienionych w wezwaniu dokumentów miało na celu ułatwienie wnioskodawczyni wykazanie zasadności wniosku, a ich brak - zgodnie z wezwaniem- skutkować mógł odmową uwzględnienia wniosku. To w interesie skarżącej, leży aby jej wniosek o przyznanie prawa pomocy był jak najszybciej rozpoznany. Dotychczasowe postępowanie skarżącej wskazuje, że nie zależy jej na tym by złożona przez nią skarga była szybko rozpoznana, gdyż blokując postępowanie w kwestii wpisu sądowego (skarżąca nie uiszcza i nie chce uiścić wpisu sądowego w całości, a jednocześnie odmawia złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w wymaganej formie) uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu.
Z tych względów, na podstawie art. 257 w związku z art. 260 p.p.s.a., zarządzono pozostawić wniosek bez rozpoznania, o czym orzeczono jak w sentencji.