Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 października 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W piśmie z dnia 30 listopada 2017 r. Okręgowa Rada Adwokacka [...] poinformowała, że pełnomocnikiem skarżącej z urzędu, w zamian za adwokata M. M., został wyznaczony adwokat P. K. Wyznaczony w niniejszej sprawie pełnomocnik w dniu 20 grudnia 2017 r. upoważnił aplikantkę adwokacką D. B. do wglądu do akt sprawy oraz wykonania fotokopii całości akt sprawy, a w dniu 22 stycznia 2018 r. upoważnił ww. do zastępowania go m.in. przed sądami.
Upoważniona aplikantka adwokacka wykonała fotografie z akt niniejszej sprawy oraz stawiła się na rozprawie, na której wniosła o przyznanie pełnomocnikowi kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, oświadczając iż nie zostały one uiszczone w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018 r. oddalił skargę.
Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wyznaczony pełnomocnik, otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801; dalej jako rozporządzenie), z uwagi na przepis przejściowy zawarty w § 22 aktualnie obowiązującego rozporządzenia o tym samym tytule Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714), zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata.
W niniejszej sprawie do wysokości należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy zastosowanie będzie miała opłata maksymalna określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, która wynosi 480 zł. Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, o czym stanowi § 4 ust. 3 rozporządzenia.
Referendarz sądowy, mając na uwadze treść przepisu zawartego w § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, postanowił przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości ½ opłaty maksymalnej, tj. w kwocie 240 zł. Za przyznaniem wynagrodzenia w kwocie wyższej nie przemawia bowiem ani charakter sprawy (stopień jej zawiłości) ani też nakład pracy pełnomocnika.
W związku z powyższym należało przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości 295,20 zł (w tym kwotę 55,20 zł tytułem VAT).
Z tych względów, na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.