Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się ustanowienia radcy prawnego.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną.
Określając swój majątek wykazał stanowiące współwłasność w udziale ½ cz. cztery działki ewidencyjne o pow. 0,13 ha. Zadeklarował brak zasobów i przedmiotów wartościowych. Opisując stan majątkowy żony wykazał sześć dalszych działek ewidencyjnych o pow. 0,243 ha
Miesięczne dochody gospodarstwa domowego oszacował łącznie na 2222 zł wyjaśniając że składa się na to jego renta w wysokości 925,76 oraz emerytura jego żony w wysokości 1296,11 zł.
Uzasadniając swoje starania nawiązał do swojej skargi. Opisując zaś zobowiązania i stałe wydatki dokonał ich rocznego zsumowania wyciągając z otrzymanego wyniku średnią arytmetyczną. Z przedstawionych przez skarżącego wyliczeń wynika, że roczne wydatki na telefon to 600 zł, na prąd 1056 zł, na gaz 511 zł, na węgiel 3000 zł, na MPO 452 zł, na benzynę 1263 zł na leki 2876 zł, na podatek 529 zł, na wodę 420 zł, na ubezp. 384 zł. Razem daje to kwotę 11091 zł która podzielona przez dwanaście daje wynik 925 zł.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Okoliczność, że przed złożeniem obecnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych skarżący domagał się wcześniej ustanowienia radcy prawnego (k. 28), którego mu przyznano (k.
31) nie ma większego znaczenia, bo przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "ppsa" nie sprzeciwiają się możliwości wielokrotnego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Co więcej, ponieważ aktualne żądanie skarżącego nie zachodzi na wcześniej udzielone prawo pomocy wiec jego wniosek można i należy rozpatrzyć w oparciu o przepisy określające przesłanki materialne warunkujące przyznanie prawa pomocy bez potrzeby sięgania do trybu przewidzianego w art. 165 ppsa. Inna rzecz, że wskutek przyjętej taktyki procesowej wniosek skarżącego należy rozpatrywać nie pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym lecz pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym a więc z przepisu art. 246 §1 pkt. 1 ppsa. Przyjęciu odmiennej optyki stoją na przeszkodzie i argumenty jakie daje się wywieźć z porównania zakresów logicznych przepisów art. 245 §3 i §2 ppsa i zapatrywanie, że obniżenie standardów w takim przypadku, stanowiłoby nieuzasadnione uprzywilejowanie wnioskodawcy składającego dwa następujące po sobie wnioski najpierw poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych a następnie poprzez ustanowienie na swoją rzecz kwalifikowanego zastępstwa procesowego w stosunku do wnioskodawców żądających od razu przyznania im prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rozważania te gdy chodzi o sytuację skarżącego nie mają waloru li tylko teoretyzującego. Skarżący nie należy bowiem do osób o których potocznie mówi się, że są biedne. Nie jest również osobą przesadnie zamożną. Przy wykazanych środkach mógł jednak poczynić oszczędności lub dokonać określonych przesunięć majątkowych, które pozwoliłby mu opłacić wpis od skargi o który był wzywany (k. 16), zwłaszcza, że przy udzielonym wsparciu w ramach przyznanego prawa pomocy nie obciążały go żadne wydatki związane z zapewnioną mu na koszt Skarbu Państwa reprezentacją.
Mając to na uwadze należało więc odmówić obecnemu wnioskowi skarżącego a w związku z tym orzeczono jak sentencji.