Uzasadnienie
III SA/Łd 1312/13
J.P. i K.P. (dalej skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie odmowy rozpatrzenia zażalenia.
Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę.
Postanowieniami z dnia 25 lutego 2014 r. przyznano skarżącym prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Pismem z dnia 4 marca 2014 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Ł. poinformowała o wyznaczeniu dla skarżących (J. i K. P.) pełnomocnika w osobie adwokata B.O..
W dniu 20 marca 2014 r. oraz w dniu 22 kwietnia 2014 r. pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy i zwrócił się o wydanie z nich kopii.
Następnie, w dniu 18 grudnia 2014 r. (data wpływu do Sądu) adwokat B.O. złożył wnioski (osobno w stosunku do każdego ze skarżących) o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy udzielonej z urzędu skarżącym oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi] wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści art. 205 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne. W stosunku do adwokatów stosowne unormowania zawarte są w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 461) [dalej: rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie].
Wskazać w tym miejscu należy, że o przyznaniu lub odmowie przyznania pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu w ramach prawa pomocy wynagrodzenia oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków orzeka w drodze postanowienia wydawanego na posiedzeniu niejawnym referendarz sądowy albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 258 § 2 pkt 8, art. 16 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi). W piśmiennictwie zwrócono uwagę, że sposób sformułowania wskazanego przepisu ("o przyznaniu...") daje podstawę do podjęcia zarówno pozytywnego, jak i negatywnego rozstrzygnięcia, tzn. wydania postanowienia co do przyznania lub odmowy przyznania wynagrodzenia (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi..., 2004 r., s. 337).
We wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu pełnomocnik nie podał podstawy prawnej, w związku z którą wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej z urzędu pomocy prawnej.
Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie adwokat B.O. ustanowiony został po wydaniu w sprawie postanowienia odrzucającego skargę. Uwzględniając zatem te okoliczności stwierdzić należy, iż do rozpatrzenia pozostaje kwestia złożonego wniosku w kontekście możliwości przyznania wnioskodawcom kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu na kolejnych etapach postępowania.
Istotne jest przy tym, że z treści § 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie wynika, że zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Brak jest zatem przeciwwskazań, aby odmawiać adwokatowi wynagrodzenia, o ile tylko ten udzielił stronie, dla której został ustanowiony z urzędu rzeczywistej pomocy prawnej. Pomoc ta polega na udzielaniu porad prawnych, sporządzaniu pism procesowych i opinii prawnych, występowaniu przed sądem.
W orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze przedmiotu z treści przepisów powoływanego rozporządzenia wywodzi się, że pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie jedynie w związku z faktycznym (rzeczywistym) udzieleniem pomocy prawnej (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04; wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2010 r., sygn. akt I FSK 1648/08, postanowienie NSA z dnia 16 czerwca 2010 r., sygn. akt II FZ 143/10 oraz S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Warszawa 2007). Decyzja o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to uprawnienie i obowiązek Sądu ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona.
W tym miejscu przywołać jeszcze należy art. 4 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tj. Dz.U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188) w myśl, którego zawód adwokata polega na świadczeniu pomocy prawnej, a w szczególności na udzielaniu porad prawnych, sporządzaniu opinii prawnych, opracowywaniu projektów aktów prawnych oraz występowaniu przed sądami i urzędami.
W niniejszej sprawie jak wskazano wyżej pełnomocnik został ustanowiony z urzędu już po wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi. Ponieważ pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy jak wynika z powyższych rozważań otrzymuje wynagrodzenie w związku z faktycznym udzieleniem stronie pomocy prawnej powinien wykazać, że podjął czynności mające na celu udzielenie realnej pomocy prawnej osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, między innymi kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
Mając to wszystko na uwadze zdaniem referendarza sądowego, pełnomocnik wnioskodawców w rozpatrywanej sprawie tak rozumianej pomocy prawnej skarżącym nie udzielił. Udział profesjonalnego pełnomocnika sprowadził się bowiem w niniejszej sprawie w praktyce jedynie do przejrzenia akt sprawy i wniosku o sporządzenie z nich fotokopii. Zatem, w ocenie referendarza, nie może być mowy o jakimkolwiek nakładzie pracy w przyczynieniu się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W przedmiotowej sprawie brak jest więc dowodów, że wyznaczony adwokat udzielił skarżący jakiejkolwiek pomocy prawnej przed sądami I instancji. W związku z powyższym żądanie pełnomocnika o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu uznać należy za niezasadne, bowiem pomoc prawna de facto nie została udzielona.
W konsekwencji brak podstaw by przyznać wnioskodawcy (adwokatowi) koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w oparciu o przepisy rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie.
Mając powyższe na uwadze Referendarz Sądowy, na podstawie art. 250 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.
U.K.