Uzasadnienie
W dniu 2 lipca 2014 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga M. P. na decyzję Wojewody[...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności zasądzonej wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Łodzi sygn. I C 890/95 z dnia 20 lutego 1996 r.
W dniu 4 lipca 2014 r. Sąd przekazał skargę do organu administracji w celu udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłania akt administracyjnych.
Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2014 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 11 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 odrzucił skargę. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 22 września 2014 r.
W dniu 26 września 2014 r. do Sądu wpłynął wniosek M. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wskazał, że jest ojcem samotnie wychowującym małoletnie dziecko z drugą grupą niepełnosprawności, z którym to dzieckiem musiał pilnie wyjechać w celach medycznych. Skarżący wyjaśnił, że poprosił zięcia o nadanie skargi do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem Wojewody [...]. Zięć źle zaadresował skargę, o czym dowiedział się z postanowienia Sądu. Do wniosku załączył odpis skargi.
Zarządzeniem z dnia 30 września 2014 r. wezwano skarżącego do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, ewentualnie nadesłania dokumentów wskazujących na konieczność wyjazdu z małoletnim dzieckiem oraz odpisu wniosku – w terminie 7 dni.
W odpowiedzi, w piśmie z dnia 7 października 2014 r. skarżący wskazał, że nie posiada żadnych dokumentów wyjazdowych, gdyż dniu 31 lipca 2014 r. wieczorem zabrała go wraz z córką M. L. do Juraty. Ponownie wyjaśnił, że zięć źle zaadresował kopertę ze skargą. Do pisma załączył oświadczenie zięcia Ł. Ch., z którego wynika, że błędnie zaadresował kopertę oraz odpis wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. nr 270 t.j.) przywrócenie terminu przez sąd następuje, jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Z wnioskiem o przywrócenie terminu strona występuje w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym winna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.).
Brak winy należy rozpatrywać jako dopełnienie przez stronę obowiązku dołożenia staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie przesłanki braku winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdej osoby należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W orzecznictwie przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z 4.10.2000 roku sygn. akt I SA/Gd 560/00, Lex nr 46437; postanowienie NSA z 2.10.2002 roku, sygn. akt V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002/23/1059). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zaliczyć zatem należy m.in. nagłą chorobę strony, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą.
W rozpoznawanej sprawie strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W dniu 22 września 2014 r. doręczono skarżącemu odpis postanowienia o odrzuceniu skargi, a skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia skarżący złożył w Sądzie w dniu 26 września 2014 r. (data prezentaty na wniosku – k. 40).
Rozważenia wymagało zatem, czy strona skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy. Sąd doszedł do przekonania, że okoliczności warunkujące przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zostały spełnione. Skarżący w związku z koniecznością pilnego wyjazdu z małoletnim niepełnosprawnym dzieckiem w celach medycznych powierzył wniesienie skargi zięciowi, który źle zaadresował kopertę. Do wniosku załączył oświadczenie zięcia, który wyjaśnił, że nadał skargę do Sądu, zamiast do Wojewody [...]. Skarżący wezwany został do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, ewentualnie nadesłania dokumentów wskazujących na konieczność wyjazdu z małoletnim dzieckiem. W odpowiedzi strona wyjaśniła, że nie posiada żadnych dokumentów wyjazdowych oraz podała, że w dniu 31 lipca 2014 r., wieczorem, wyjechała samochodem z M. L. i córką do Juraty.
W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu. Skarżący zlecił wniesienie skargi zięciowi, zatem ponosi konsekwencje jego działań. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym, nieprawidłowe zaadresowanie koperty i w konsekwencji przesłanie skargi bezpośrednio do sądu, a nie do organu świadczy o niedołożeniu należytej staranności przez stronę i stanowi błąd, za który ponosi ona winę (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2012r., sygn. akt I OZ 139/12, LEX nr 1120744, z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. I OZ 507/14, z dnia 28 maja 2014 r. sygn. I FZ 127/14 publ. Baza orzeczeń CBOIS).
Wymaga również podkreślenia, że do uchybień związanych z nieprawidłowym nadaniem skargi doszło pomimo prawidłowego pouczenia o środku zaskarżenia umieszczonym w zaskarżonej decyzji oraz prawidłowego oznaczenia adresata skargi (k. 2). Prawidłowe wskazanie w treści skargi organu administracji, za pośrednictwem którego skarżący zamierzała wnieść skargę, nie oznacza jeszcze, iż została ona wniesiona prawidłowo.
W zakresie natomiast wskazywanej konieczności wyjazdu skarżący nie uprawdopodobnił, że miał on charakter nagły, którego strona nie mogła przewidzieć. Nie przedłożył na tę okoliczność żadnych dokumentów. Skarżący wskazał również, że wyjechał w dniu 31 lipca 2014 r., tymczasem jak wynika z daty stempla pocztowego na kopercie została nadana w placówce Poczty Polskiej w dniu 1 lipca 2014 r. Termin do wniesienia skargi upływał w dniu 3 lipca 2014 r. Z zestawienia tych dat jednoznacznie wynika, że wyjazd skarżącego w dniu 31 lipca 2014r. nie mógł mieć wpływu na zachowanie terminu do wniesienia skargi. Nawet, gdyby przyjąć, że skarżący omyłkowo w piśmie z dnia 6 października 2014 r. wskazał datę 31 lipca 2014 r., podczas, gdy w istocie miał na myśli 3 lipca 2014 r. to i tak w świetle powyższych rozważań okoliczność ta nie usprawiedliwia braku jego winy w uchybieniu terminu. Skoro skarżący zamierzał wnieść skargę na decyzję z dnia [...] r., to mógł tej czynności również dokonać w trakcie pobytu poza miejscem zamieszkania.
Podsumowując, stwierdzić należy, że jakkolwiek sytuacja życiowa strony w okresie, kiedy upływał termin do dokonania czynności w postępowaniu, mogła być utrudniona, jednakże nie można zgodzić się z twierdzeniem, że okoliczności wskazane przez stronę uniemożliwiały jej złożenie przedmiotowej skargi w terminie, a tylko w takiej sytuacji możliwe byłoby przywrócenie uchybionego terminu.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.
k.p.