Uzasadnienie
UZASADANIENIE
Decyzjami z dnia [...] nr [...] i [...] Starosta Powiatu [...], działając na podstawie art. 6a ust. 1 pkt. 2 lit. b) oraz art. 7d ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U z 2010 r. Nr 193 poz. 1287 ze zm.) w związku z art. 40f ust. 1 tej ustawy oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosków geodety W. W. prowadzącego "A" w M., odmówił zmiany wysokości należnej opłaty wynikającej z Dokumentów Obliczenia Opłaty nr [...] i [...].
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że W. W. prowadzący "A" w dniu [...] złożył do Starostwa Powiatowego w [...] wnioski dotyczące zmiany wysokości należnej opłaty nr [...] i [...] z dnia [...]. We wnioskach wskazał, że zastosowanie tabeli 16.3 z załącznika do ustawy "Wysokość stawek podstawowych w odniesieniu do odpowiednich jednostek rozliczeniowych, wysokość współczynników korygujących oraz zasady naliczania tych współczynników, a także szczegółowe zasady obliczania wysokości opłat" jest niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa i zwrócił się z prośbą o zastosowanie się do obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 5 września 2013 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. 2013 poz. 1183), opatrzenie dokumentów dla zamawiającego oznaczonych numerem kancelaryjnym zgłoszenia [...] i [...] odpowiednimi klauzulami wg Tabeli nr 5 przytoczonego rozporządzenia oraz ponowne naliczenie opłat.
Starosta w wyniku przeprowadzonych w przedmiotowych sprawach postępowań ustalił, że W. W. w dniu [...] złożył w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] zgłoszenia prac geodezyjnych dotyczących: 1/ wykonania mapy do celów projektowych w obrębie [...] Gm. [...], która została zarejestrowana za nr [...] i 2/ wykonania mapy do celów projektowych w obrębie [...], gm. [...], która została zarejestrowana za [...].
Strona złożyła do Starosty Powiatu [...] zawiadomienia o wykonaniu zgłoszonych prac geodezyjnych o identyfikatorze zgłoszenia prac: 1/ [...] - w dniu [...] i 2/ [...] - w dniu [...] oraz wnioski o uwierzytelnienie dokumentów opracowanych przez wykonawcę prac, a w tabelach dotyczących informacji o dokumentach, w kolumnie: "liczba egzemplarzy dokumentu do uwierzytelnienia" wpisana została liczba 4.
Starosta po rozpatrzeniu wniosków geodety o uwierzytelnienie dokumentów ustalił wysokość należnych opłat na podstawie tabeli 16 lp. 3 i lp. 4 załącznika do ustawy z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U z 2014 r. poz. 897) za uwierzytelnienie jednego egzemplarza dokument oraz za trzy egzemplarze kopii uwierzytelnianego dokumentu.
Organ wskazał, że zgodnie z art. 40b. ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, organy prowadzące państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny pobierają opłaty za uwierzytelnianie dokumentów opracowanych przez wykonawców prac geodezyjnych lub prac kartograficznych, co do zgodności tych dokumentów z danymi zawartymi w bazach danych, lub z dokumentacją przekazaną przez tego wykonawcę do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Stosownie do art. 40d ust. 2 oraz art. 40c ust. 1 tej ustawy, wysokość stawek podstawowych w odniesieniu do odpowiednich jednostek rozliczeniowych za czynności wymienione w art. 40b ust. 1, a także szczegółowe zasady obliczenia wysokości opłaty określa załącznik do ustawy, natomiast wysokość należnej opłaty oraz sposób jej wyliczenia utrwala się w Dokumencie Obliczenia Opłaty.
W przedmiotowych przypadkach w Dokumencie Obliczenia Opłaty nr [...] i [...] z dnia [...] wysokość stawki podstawowej naliczono z tabeli 16 lp. 3 tj. 50,0 zł za uwierzytelnienie jednego dokumentu (mapy) oraz z tabeli 16 lp. 4 za 3 sztuki kopii uwierzytelnianego dokumentu - co dało kwotę 15,00 zł, łącznie w każdym przypadku: 65,00 zł.
Przedstawiony sposób naliczenia wysokości opłat jest zgodny w ocenie Starosty, ze złożonymi wnioskami o uwierzytelnienie dokumentów opracowanych przez wykonawcę prac geodezyjnych, których wyniki przekazywał do zasobu. Starosta Powiatu [...] nie znalazł zatem podstaw do zmiany wysokości należnej opłaty wyliczonej i utrwalonej w dokumencie DOO nr [...] i [...].
Organ wskazał również, że prośba o zastosowanie się do obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 5 września 2013 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U z 2013 r. poz. 1183) jest bezzasadna, gdyż złożone przez geodetę do uwierzytelnienia dokumenty zostały opatrzone odpowiednimi klauzulami, które przewiduje załącznik nr 5 wskazanego rozporządzenia.
W odwołaniach od powyższych decyzji, skierowanych zgodnie z pouczeniem Starosty, do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, W. W. wniósł o uchylenie rozstrzygnięć z dnia [...] i dokonanie zmiany wysokości opłat.
Wskazał, iż znowelizowana ustawa prawo geodezyjne i kartograficzne w art. 12b ust. 4 stanowi, że podstawię do przyjęcia zbiorów danych lub innych materiałów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego stanowi pozytywny wynik weryfikacji (...). Natomiast zgodnie z art. 12b ust. 5 tej ustawy, przyjęcie zbiorów danych lub innych materiałów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej potwierdza wpisem do ewidencji materiałów tego zasobu, a także opatrzeniem dokumentów przeznaczonych dla podmiotu, na rzecz którego wykonawca prac geodezyjnych lub prac kartograficznych realizuje prace geodezyjne lub prace kartograficzne, odpowiednimi klauzulami urzędowymi, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 40 ust.
8. Przepisem wykonawczym wydanym na ww. podstawie prawnej jest rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 5 września 2013 roku w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1183). Wprowadza ono 3 wzory klauzul umieszczanych na materiałach gromadzonych w zasobie i udostępnianych z zasobu. Z kolei przepisy będące podstawą uwierzytelniania wprowadza rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie sposobu i trybu uwierzytelniania przez organy Służby Geodezyjnej i Kartograficznej dokumentów na potrzeby postępowań administracyjnych, sądowych lub czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 914). Zgodnie z § 2 ww. aktu, dokumenty opracowane przez wykonawców prac geodezyjnych lub prac kartograficznych na potrzeby postępowań administracyjnych, sądowych lub czynności cywilnoprawnych podlegają uwierzytelnieniu na wniosek. Z kolei z § 4 wynika, iż w przypadku gdy wniosek o uwierzytelnienie dokumentów jest składany w związku z przekazaniem przez wykonawcę prac geodezyjnych lub prac kartograficznych dokumentacji geodezyjnej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, uwierzytelnienie dokumentów następuje z chwilą przyjęcia tej dokumentacji. W innych przypadkach (niż powyższy) uwierzytelnienie dokumentów następuje niezwłocznie po złożeniu wniosku o ich uwierzytelnienie, nie później jednak niż w terminie 7 dni.
Zdaniem strony z przepisów wynika zatem jednoznacznie, iż wniosek o uwierzytelnienie nie jest konieczny do przyjęcia dokumentacji do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego - nie ma więc podstaw do uzależniania przyjęcia dokumentacji do zasobu od jego złożenia ("opatrzenie z art. 12b ust 5 ustawy nie oznacza automatycznie "uwierzytelnienia" i pobrania opłaty z rozporządzenia z dnia 8 lipca 2014 r. - ustawodawca napisałaby to wprost).
Odwołujący wskazał, iż w zaskarżonych decyzjach nastąpiła błędna interpretacja przepisów prawa, jak również niezgodne z prawdą przedstawienie stanu faktycznego i dlatego zasadny jest wniosek o zmianę należnej opłaty obliczonej w dokumentach nr [...] i [...].
Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] nr [...] i z dnia [...] nr [...] [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzje Starosty Powiatu [...] z dnia [...] nr [...] i [...].
Powołując przepisy ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia MSWiA z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. nr 263, poz. 1572), rozporządzenia MAiC z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie sposobu i trybu uwierzytelniania przez Organy Służby Geodezyjnej i Kartograficznej dokumentów na potrzeby postępowań administracyjnych, sądowych lub czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 914), rozporządzenia MTBiGM z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462), rozporządzenia MGPiB w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie z dnia 21 lutego 1995 r. (Dz. U. nr 25, poz. 133), rozporządzenia MAiC z dnia 5 września 2013 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1183), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wskazał, iż organ I instancji zgodnie z obowiązującymi przepisami dokonał uwierzytelnienia właściwymi klauzulami urzędowymi dokumentów sporządzonych przez W. W. i przekazanych przy wnioskach o uwierzytelnienie dokumentów.
Organ podkreślił, iż nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony, iż przepis stwarza po stronie organu obowiązek opatrzenia dokumentów klauzulami urzędowymi, a ustawodawca nie uzależnił dokonania czynności od uiszczenia opłat. W art. 12b ust. 5 ustawy Pgik ustawodawca określił sformułowaniem - "a także" - możliwość opatrzenia dokumentów przeznaczonych dla zamawiającego odpowiednimi klauzulami, uwzględniając procedury zapisane w rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 8 lipca 2014 r. Ponadto, w art. 40b ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. ustawodawca określił odpłatność za te czynności.
W świetle obowiązujących przepisów prawa, w oparciu o zgromadzone dokumenty [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie znalazł uzasadnienia do uznania odwołań wniesionych przez W. W. zmierzających do uchylenia decyzji Starosty Powiatu [...] znak [...] i [...] oraz zmiany wysokości naliczonych opłat.
W skargach na powyższe decyzje W. W. ponowił zarzuty i argumenty zawarte w odwołaniach od decyzji organu I instancji. Wniósł o uchylenie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] nr [...] i z dnia [...] nr [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżący podkreślił, iż w istocie został zmuszony przez Starostę do złożenia wniosków o uwierzytelnienie, a w konsekwencji do uiszczenia opłaty za te czynności. Gdyby Starosta wywiązał się z obowiązku wykonania art. 12b ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i z urzędu, bez naliczania jakichkolwiek opłat, opatrzył dokumenty przeznaczone dla jego zleceniodawcy, wtedy nie byłoby potrzeby składania wniosków o uwierzytelnienie. Zaznaczył, iż w chwili przyjmowania operatów technicznych do zasobu nie miał potrzeby z własnej woli składania wniosków o uwierzytelnienie i oczekiwał spełnienia przez Starostę urzędowego obowiązku wynikającego z przepisu art. 12b ust. 5 ustawy.
W pismach z dnia [...], zawierających odpowiedzi na skargi, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o zawieszenie postępowań sądowych do czasu rozstrzygnięcia przez organ nadzoru wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] nr [...] oraz z dnia [...] nr [...].
Postanowieniami z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 56 p.p.s.a., zawiesił postępowania sądowe w sprawach III SA/Łd 635/15 i III SA/Łd 636/15 do czasu zakończenia przez Głównego Geodetę Kraju postępowań w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji nr [...] i [...].
W odpowiedziach na skargi z dnia [...] [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o oddalenie skarg W. W. i wskazał, że Główny Geodeta Kraju uznał za bezpodstawne wnioski organu o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] i [...].
Postanowieniami z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, podjął zawieszone postępowania sądowe w sprawach o sygn. akt: III SA/Łd 635/15 i III SA/Łd 636/15.
Na rozprawie w dniu 6 listopada 2015 r. sąd - na podstawie art. 111 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy dotyczące skarg W. W. na decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] i [...], dotychczas prowadzone pod sygnaturami III SA/Łd 635/15 i III SA/Łd 636/15 i postanowił prowadzić je pod wspólną sygnaturą III SA/Łd 635/15. Powołany przepis stanowi, że sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W rozpoznawanej sprawie wszystkie skargi ze względu na stronę skarżącą oraz stan faktyczny i istotę spornych zagadnień prawnych, pozostawały ze sobą w związku w rozumieniu ww. przepisu. Uzasadnione było więc połączenie postępowań sądowych, wszczętych odrębnymi skargami, do łącznego ich rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje;
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy). W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
- 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Z przytoczonych przepisów wynika, że sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada, czy postępowanie, w wyniku którego wydany został zaskarżony akt przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami je regulującymi, czy ustalenia faktyczne mają oparcie w zebranym w sprawie materiale i czy ustalony stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję przepisu powołanego przez organ jako podstawa prawna rozstrzygnięcia sprawy.
Sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego – poza wypadkami, kiedy przeprowadzenie dowodu z dokumentu uzna za służące wyjaśnieniu i przyspieszeniu rozpoznania sprawy – lecz orzeka na podstawie akt sprawy i w granicach sprawy; nie będąc jednak, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedstawiona poniżej analiza obowiązujących przepisów wskazuje, że skargi W. W. należało uwzględnić, albowiem odwołania strony od decyzji Starosty Powiatu [...] rozpoznał organ niewłaściwy.
W rozpatrywanych sprawach materialną podstawę rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r.- Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm. - dalej: p.g.k.). Zgodnie z art. 40 ust. 3 p.g.k., (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2015 r.), prowadzenie państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz weryfikacja opracowań przyjmowanych do zasobu należy do:
1/ Głównego Geodety Kraju – w zakresie centralnego zasobu geodezyjnego i kartograficznego;
2/ marszałków województw – w zakresie wojewódzkich zasobów geodezyjnych i kartograficznych;
3/ starostów – w zakresie powiatowych zasobów geodezyjnych i kartograficznych.
Nadzór nad prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego należy do Głównego Geodety Kraju, a w zakresie wojewódzkich zasobów geodezyjnych i kartograficznych oraz powiatowych zasobów geodezyjnych i kartograficznych, także do wojewódzkich inspektorów nadzoru geodezyjnego i kartograficznego (art. 40 ust. 3a p.g.k.).
W art. 40a ust. 1 p.g.k. sformułowana została zasada odpłatnego udostępniania materiałów zasobu przez organy prowadzące państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny.
Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 2 pkt 10 p.g.k., ilekroć w ustawie jest mowa o państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym - rozumie się przez to zbiory danych prowadzone na podstawie ustawy przez organy Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, utworzone na podstawie tych zbiorów danych opracowania kartograficzne, rejestry, wykazy i zestawienia, dokumentację zawierającą wyniki prac geodezyjnych lub prac kartograficznych lub dokumenty utworzone w wyniku tych prac, a także zobrazowania lotnicze i satelitarne.
Wysokość należnej opłaty oraz sposób jej wyliczenia, jak stanowi art. 40e ust. 1 p.g.k., utrwala się Dokumencie Obliczenia Opłaty, a w przypadku sporu dotyczącego zakresu udostępnianych materiałów z zasobu lub wysokości należnej opłaty właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej wydaje decyzję administracyjną (art. 40f ust. 1 p.g.k.).
W tym miejscu zaznaczyć należy, że w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I OPS 1/14 stwierdzono, że "po wejściu w życie ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.), od dnia 1 stycznia 2011 r., stosownie do art. 67 w związku z art. 60 pkt 7 i 8 oraz art. 61 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, wysokość opłaty za udostępnienie danych i informacji z powiatowego zasobu geodezyjnego, o których mowa w art. 40 ust. 3c ustawy z dnia 17 maja 1989 r.- Prawo geodezyjne i kartograficzne ustala starosta w drodze decyzji administracyjnej".
W rozpoznawanych sprawach, nie ulega wątpliwości, że tym właściwym organem, wydającym decyzje w pierwszej instancji jest Starosta Powiatu [...].
Jak stanowi art. 7b ust. 2 p.g.k., w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego jest organem:
1/ pierwszej instancji w sprawach określonych w ustawie;
2/ wyższego stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej.
Z treści tego ostatnio przytoczonego przepisu [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wywodzi swoją właściwość do rozpoznania odwołań od decyzji Starosty Powiatu [...] ustalających wysokość opłaty za korzystanie z zasobu geodezyjnego wskazując, że jest organem wyższego stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej, którymi z mocy art. 6a ust. 1 pkt 2 p.g.k. są:
- a) marszałek województwa wykonujący zadania przy pomocy geodety województwa wchodzącego w skład urzędu marszałkowskiego,
- b) starosta wykonujący zadania przy pomocy geodety powiatowego wchodzącego w skład starostwa powiatowego.
Stanowisko to nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 127 § 2 K.p.a. właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. W tym wypadku organ właściwy do rozpoznania odwołania od decyzji ustalającej wysokość opłaty za korzystanie z zasobu geodezyjnego wydanej w pierwszej instancji przez starostę lub marszałka województwa określa ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.).
Wyjaśnić bowiem należy, że z dniem 1 stycznia 2011 r. opłaty związane z udostępnieniem materiałów zasobu, w zależności od tego jakiego zasobu geodezyjno- kartograficznego dotyczą, są dochodami własnymi budżetu samorządu województwa, czy samorządu powiatu, bądź państwowego funduszu celowego, w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, jakim jest Fundusz Gospodarki Zasobem Geodezyjnym i Kartograficznym. Art. 41b p.g.k. został dodany od 1 stycznia 2011 r. przez art. 8 pkt 6 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych. Przepis ten stanowi, że wpływy ze sprzedaży map oraz innych materiałów i informacji, a także opłaty za czynności związane z prowadzeniem tych zasobów są dochodami własnymi odpowiednio samorządu województwa, bądź samorządu powiatu. Treść art. 41 b ust.1 i 2, dotyczącego zaliczenia ww. wpływów do dochodów własnych budżetu samorządu województwa i budżetu powiatu nie uległa zmianie od dnia 1 stycznia 2011 r. W art. 41b od dnia 12 lipca 2014 r. dodane zostały jedynie ust. 1a i ust. 2a, zaliczające do dochodów własnych odpowiednio budżetu samorządu województwa i budżetu powiatu także wpływy za udostępnianie przez starostę materiałów należących do centralnego lub wojewódzkiego zasobu geodezyjnego i kartograficznego na zasadach określonych w art. 40h lub art. 40i, a więc rozszerzające źródła dochodu.
Z dniem wejścia w życie art. 41b p.g.k., powyższe wpływy stały się źródłami dochodów własnych – odpowiednio województw i powiatów (miast na prawach powiatów), o których stanowią art. 5 i 6 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. 2010 r. Nr 80, poz. 526 ze zm.).
Pobierane opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne, jako dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego spełniające kryterium dochodu określone w art. 60 pkt 7 lub 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych stanowią niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym. W związku z tym należy do nich stosować art. 61 ustawy o finansach publicznych, który w ust. 1 pkt 2 stanowi, że organami pierwszej instancji właściwymi do wydawania decyzji w odniesieniu do należności, o których mowa w art. 60, o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej są: w stosunku do należności budżetów jednostek samorządu terytorialnego – wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta albo marszałek województwa.
Jako organ odwoławczy od decyzji, o których mowa w art. 61 ustawy ust. 1 pkt 2, ustawa o finansach publicznych wskazuje samorządowe kolegium odwoławcze (art. 61 ust. 3 pkt 4). Oznacza to, że organem właściwym do rozpoznania odwołań W. W. od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] nr [...] i [...] było Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a nie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego.
Stanowisko takie przedstawił również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia: 3 września 2014 r. w sprawie o sygn. akt I OW 82/14, 14 stycznia 2015 r. w sprawie o sygn. akt I OW 192/14 oraz 16 października 2015 r. w sprawie o sygn. akt I OW 106/15.
Fakt sprawowania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nadzoru nad prowadzeniem powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a więc merytorycznej kontroli nad prawidłowością funkcjonowania tego zasobu nie oznacza, że będzie on właściwym organem odwoławczym w sprawie opłat za korzystanie z tego zasobu.
Właściwości Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w sprawach dotyczących odwołań od decyzji ustalających wysokość opłaty za udostępnienie materiałów zasobu nie można, zdaniem sądu, upatrywać również w powołanym wyżej art. 40f ust. 1 p.g.k. (dodany przez art. 1 pkt 29 ustawy z dnia 5 czerwca 2014 r. \Dz.U.2014.897\ zmieniającej ustawę z dniem 12 lipca 2014 r.), który stanowi, iż w przypadku sporu dotyczącego zakresu udostępnianych materiałów zasobu lub wysokości należnej opłaty, właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej wydaje decyzję administracyjną. Przepis ten uregulował bowiem ustawowo zagadnienia objęte powołaną uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I OPS 1/14. Wskazał starostę jako organ właściwy w sprawach ustalania wysokości opłaty za udostępnienie danych i informacji z powiatowego zasobu geodezyjnego oraz określił formę, w jakiej organ rozstrzyga kwestię opłat. Wprowadzenie powyższego przepisu nie zmieniło charakteru przedmiotowych opłat i właściwości samorządowego kolegium odwoławczego, wynikającej z art. 61 ustawy o finansach publicznych.
Zgodnie z art. 19 K.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Organy muszą zatem kontrolować swoją właściwość od momentu wszczęcia postępowania do rozstrzygnięcia sprawy decyzją, kończącą postępowanie w sprawie.
Jak stanowi art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Oznacza to, że decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] nr [...] i z dnia [...] nr [...], jako wydane przez organ niewłaściwy są dotknięte kwalifikowaną wadą prawną, która stanowi podstawę do stwierdzenia ich nieważności.
Jak wskazano już wyżej, sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli stwierdzi, że zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z powyższych względów sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 p.p.s.a.
Z uwagi na fakt, że odwołania od decyzji Starosty Powiatu [...] rozpoznał organ niewłaściwy, poza oceną sądu musiały znaleźć się podnoszone przez skarżącego kwestie dotyczące nieprawidłowości w naliczeniu opłat, wynikających z Dokumentów Obliczenia Opłaty z dnia [...] nr [...] i [...].
b.a.