Uzasadnienie
Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 13 lipca 2018 r. – pozostawiono bez rozpoznania wniosek o przyznania prawa pomocy stronie skarżącej w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Strona skarżąca pismem z dnia 9 sierpnia 2018 r. wniosła sprzeciw od wskazanego zarządzenia z dnia 13 lipca 2018 r.
Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2018 r. Sąd utrzymał w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 13 lipca 2018 r.
Pismem z dnia 27 września 2018 r. strona skarżąca wniosła zażalenie na ww. postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Lublinie zważył, co następuje
Zażalenie jest niedopuszczalne i z tego powodu podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej "p.p.s.a"), stronie przysługiwało prawo wniesienia sprzeciwu od zarządzenie referendarza sądowego z dnia 13 lipca 2018 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznania prawa pomocy stronie skarżącej. Z akt sprawy wynika, że zarządzenie referendarza sądowego z dnia 13 lipca 2018 r. postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 sierpnia 2018 r. – utrzymane zostało w mocy.
Z przepisu art. 259 § 3 p.p.s.a. wynika, że zarządzenie referendarza sądowego ma skutki prawomocnego orzeczenia sądu, jeżeli wniesiony sprzeciw został prawomocnie odrzucony. W świetle art. 194 § 1 zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w wypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w katalogu zawartym w tym przepisie, tj.:
- 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu;
1a) odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; 1b) umorzenie postępowania;
- 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61;
- 3) (uchylony);
- 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku;
- 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa;
5a) odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia;
- 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego;
- 7) odrzucenie skargi kasacyjnej;
- 8) odrzucenie zażalenia;
- 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej;
- 10) ukaranie grzywną.
Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
Z art. 260 p.p.s.a. wynika, że orzeczenie sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania. Oznacza to, że nie przysługuje od niego środek zaskarżenia.
W związku z powyższym, zażalenie wniesione na orzeczenie, od którego nie przysługuje taki środek zaskarżenia podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalne, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 197 § 2 i art. 178 p.p.s.a.