Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 6 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Postanowieniem z dnia 2 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu ponownie odmówił stronie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, zaś Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2013 r., sygn. II GZ 484/13, oddalił zażalenie strony skarżącej na to postanowienie.
W dniu 5 listopada 2013 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną X. na postanowienie z dnia 2 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Po 654/12, o odrzuceniu skargi na postanowienie Dyrektora... Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P.z dnia... kwietnia 2012 r., nr.... W dniu... grudnia 2013 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe orzeczenie, które zostało odrzucone postanowieniem Sądu z dnia 11 grudnia 2013 r.
W zażaleniu na powyższe postanowienie o odrzuceniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej strona skarżąca ponownie wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W uzupełnionym na żądanie Sądu wniosku skarżący wskazał, że wniosek jest zasadny, gdyż nie posiada on majątku ani środków do życia, jest osobą samotną i bezdomną, zadłużoną bez swojej winy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym może nastąpić, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Okoliczności przytoczone we wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak również przedstawione dokumenty na ich poparcie, powinny uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w powołanym wyżej przepisie.
Należy zaznaczyć, że w okolicznościach niniejszej sprawy wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym został już dwukrotnie rozstrzygnięty prawomocnymi postanowieniami Sądu z dnia 6 września 2012 r. oraz z dnia 2 lipca 2013 r., stąd ponownie złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy należy rozpatrzyć w kontekście normy z art. 165 p.p.s.a., a więc ustalić, czy po wydaniu przez Sąd ostatniego – prawomocnego orzeczenia w tej sprawie z dnia 2 lipca 2013 r. nastąpiła zmiana okoliczności umożliwiająca przyznanie stronie prawa pomocy.
Analiza znajdujących się w aktach sprawy trzech formularzy PPF: z dnia... czerwca 2012 r, (k....), z dnia... maja 2013 r. (k....) i z dnia... stycznia 2014 r. (k....) pozwala z przekonaniem stwierdzić, że sytuacja majątkowa strony skarżącej nie uległa zmianie. We wniosku z dnia... stycznia 2014 r. (uzupełnionym w dniu... stycznia 2014 r.), skarżący powołał się powtórnie na te same okoliczności, co w pierwszym i drugim wniosku o przyznanie prawa pomocy, wskazując, że nie posiada majątku ani dochodów, jest osobą samotną i bezdomną, zadłużoną bez swojej winy.
Co więcej, skarżący ponownie nie przedstawił rzetelnie – za pomocą stosownych dokumentów – swojej sytuacji majątkowej. Z przedłożonego oświadczenia wnioskodawcy o stanie majątkowym, finansowym i dochodach wynika, że nie została przez niego należycie wyjaśniona jego aktualna sytuacja materialna. Oświadczenie majątkowe wnioskodawcy z dnia... stycznia 2014 r., zawarte następnie w urzędowym formularzu, nie odpowiadało wymogom przepisu art. 252 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o prawo pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a także o stanie rodzinnym. Wniosek skarżącego nie zawierał pełnej informacji umożliwiającej ocenę jego zdolności do poniesienia kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Podobnie jak w momencie orzekania przez Sąd w dniu 2 lipca 2013 r., wnioskodawca powołał się enigmatycznie na zadłużenie oraz brak jakichkolwiek środków finansowych i majątku.
W konkluzji należy stwierdzić, iż złożone przez skarżącego oświadczenia uniemożliwiają Sądowi ocenę, czy zaistniały zmiany okoliczności sprawy, warunkujące możliwość zmiany postanowienia z dnia 2 lipca 2013 r.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia